ناخن دیستال تیبیا: پیشرفتی در درمان شکستگی های دیستال تیبیا

شکستگی های دیستال تیبیا شایع هستند و درمان های سنتی محدودیت هایی دارند

شکستگی دیستال تیبیا یک نوع شایع شکستگی اندام تحتانی است. درمان‌های سنتی مانند پلاک‌های قفل‌شونده و ناخن‌های داخل مدولری انتگراد هرکدام دارای اشکالاتی هستند. پلاک‌های قفل‌شونده ممکن است باعث عفونت های بعد از عمل یا نکروز بافت نرم شود و بهبودی را طولانی تر کند. اگرچه ناخن های متجاوز حداقل تهاجمی هستند، اما ممکن است به مفصل زانو آسیب برسانند، باعث درد شوند و خطرات تثبیت ناکافی یا ناهماهنگی را به همراه داشته باشند و مانع از بهبودی شوند.

راه حل جدید: ناخن تیبیال دیستال (DTN)

یک گزینه درمانی جدید - ناخن دیستال تیبیال (DTN) - با طراحی منحصربفرد رتروگراد خود دیدگاه جدیدی را برای مدیریت شکستگی های دیستال تیبیا ارائه می دهد.

آماده سازی موقعیت و کاهش بیمار

بیمار در وضعیت خوابیده قرار می گیرد. شکستگی های جابجا شده باید به صورت دستی قابل کاهش باشند. در صورت لزوم، قبل از قرار دادن DTN از فورسپس کاهش دهنده برای کمک استفاده کنید. اگر یک شکستگی فیبولار همراه وجود داشته باشد، هم ترازی مناسب فیبولار می تواند به کاهش استخوان درشت نی کمک کند. شکستگی های شفت فیبولار ممکن است با ناخن های داخل مدولاری تثبیت شوند. برای شکستگی‌های اطراف مچ پا، کاهش آناتومیک و ثابت کردن نازک نی باید قبل از جااندازی تیبیا باشد تا از ناهماهنگی جلوگیری شود. در شکستگی های باز با تثبیت خارجی موجود، می توان ناخن را با حفظ فیکساتور وارد کرد تا کاهش یابد.

یک برش طولی 2 تا 3 سانتی متری در نوک مالئول داخلی ایجاد می شود تا رباط دلتوئید سطحی نمایان شود. یک پین راهنما در نوک مالئول یا کمی در وسط آن وارد می شود (شکل 2a)، 4-5 میلی متر از سطح مفصلی. نمای جانبی ورود از طریق شیار بین کندیل (شکل 2b) را نشان می دهد که از آسیب به عضله تیبیالیس خلفی جلوگیری می کند. رباط دلتوئید سطحی را جدا کنید، سپس از یک ریمر برای بزرگ کردن کانال مدولاری تا ناحیه متافیز استفاده کنید (شکل 2c). برای وارد کردن ناخن، استخوان اسفنجی نزدیک قشر داخلی پروگزیمال را بردارید (شکل 2d). یک میخ آزمایشی را برای تأیید اندازه DTN وارد کنید (شکل 2e). برای جلوگیری از شکستگی مالئولار داخلی یاتروژنیک از چکش زدن یا پیچش بیش از حد خودداری کنید. عمق ناخن را تنظیم کنید تا مطمئن شوید که پیچ های دیستال وارد مفصل مچ پا یا محل شکستگی نمی شوند. تثبیت با inter پیچ‌های قفل‌شونده پروگزیمال و دیستال حاصل می شود.

تحرک فوری مفصل مچ پا و تماس پا با کف بعد از عمل مجاز است.
تحمل وزن بدون تحمل به مدت 4 تا 6 هفته
پیشرفت به تحمل وزن کامل بین هفته های 8 تا 12، در حالی که تشکیل پینه و درد را زیر نظر دارد.

فعالیت مفصل مچ پا بلافاصله پس از جراحی شروع می شود

به مدت 4 تا 6 هفته از تحمل وزن خودداری کنید

انتقال تدریجی به تحمل وزن کامل در هفته های 8-12

پیگیری 10 بیمار

یک مطالعه 10 بیمار را دنبال کرد (جدول 1). تا 3 ماه پس از عمل، 7 مورد بهبود یافته بود. همه بیماران ظرف 6 ماه به بهبودی دست یافتند. هرکدام یک مورد بدشکلی واروس و رکرواتوم رخ داد. هیچ از دست دادن کاهش، عفونت، عوارض مربوط به ایمپلنت، یا آسیب های ایتروژنیک مشاهده نشد (جدول 2).

بیمار مرد 69 ساله

نشانه های DTN

این مطالعه شامل شکستگی های AO 43-A و C1 بود. C2 نیز در نظر گرفته شد. DTN ها در طول های 7 میلی متر و 8 میلی متر موجود هستند که محل قرارگیری اینتر پروگزیمال پیچ‌های قفل‌شونده را تعیین می کند. شکستگی هایی که 2 تا 9 سانتی متر بالاتر از سطح مفصلی قرار دارند، کاندیدای ایده آل برای تثبیت DTN هستند. نشانه ها به طور بالقوه می تواند به شکستگی های AO 42 گسترش یابد.

پایداری بیومکانیکی

میخ های رتروگراد در مقایسه با میخ های میانی پلاک‌های قفل‌شونده و انتگراد دارای سفتی محوری و چرخشی برتری هستند. گرینفیلد و همکاران آزمایش بیومکانیکی انجام داد که نشان داد استفاده از دو پیچ دیستال در DTN 60 تا 70 درصد سفتی فشاری و 90 درصد سختی پیچشی را در مقایسه با سه پیچ به دست آورد. DTN حرکت قطعه شکستگی را تحت بار به حداقل رساند. در 3 مورد که طی 3 ماه بهبود نیافتند، عواملی شامل آسیب بافت نرم، انبساط مدولاری، محل شکستگی و پوکی استخوان بودند. از آنجایی که DTN ها تنها در سه اندازه هستند و فیکساسیون دیستال به سه پیچ محدود می شود، ممکن است ثبات کافی را در کانال های پهن یا استخوان پوکی استخوان ایجاد نکنند. در چنین مواردی باید با احتیاط با تحمل وزن اولیه برخورد کرد.

مزایای DTN

در مقایسه با پلاک‌های قفل‌شونده ، ناخن‌های داخل مدولاری آسیب کمتری به بافت نرم وارد می‌کنند، به‌ویژه برای بیماران مسن و کسانی که آسیب‌های شدید بافت نرم در اثر ضربه‌های پر انرژی دارند، مناسب است. در این مطالعه، DTN ها تنها از طریق شش برش کوچک، بدون عارضه بافت نرم وارد شدند. این روش نیازی به خم شدن زانو ندارد، خطر کاهش کاهش را کاهش می‌دهد و آن را برای بیماران مبتلا به حرکات محدود زانو (به عنوان مثال، آرتریت زانو یا پس از TKA) مناسب می‌کند.

خطرات و اقدامات احتیاطی جراحی

خطرات شامل آسیب به عضله تیبیالیس خلفی و شکستگی مالئولار داخلی است. شکستگی های مالئولار داخلی ممکن است با سیم کشی باند کششی، آبکاری یا تثبیت خارجی درمان شوند.
باید مراقب بود تا از نفوذ پیچ به شکاف فیبولار جلوگیری شود. دستگاه موقعیت یابی ممکن است باعث چرخش خلفی DTN به دلیل وزن آن شود. پیچ دوم را طوری تنظیم کنید که به سمت نازک نی باشد (شکل 4c).

مقایسه بالینی

نرخ جوش نخوردن و ناهماهنگی برای ناخن‌های متضاد به ترتیب 0-25٪ و 8.3-50٪ است. برای پلاک‌های قفل‌شونده ، 0-17٪ و 0-17٪. در این مطالعه، همه موارد به اتحاد رسیدند و تنها 20٪ دارای تغییر شکل > 5 درجه، قابل مقایسه با روش‌های سنتی بودند پلاک‌های قفل‌شونده عفونت عمیق به ترتیب 0-23٪ و 0-8.3٪ است. این مطالعه هیچ گونه عارضه بافت نرم را گزارش نکرد و عملکرد بهتری از هر دو جایگزین داشت. امتیازات عملکردی:

به طور خلاصه، DTN مزایایی نسبت به پلاک‌های قفل‌شونده و ناخن‌های داخل مدولری متضاد ارائه می‌کند و راه‌حلی مؤثر برای درمان شکستگی‌های دیستال تیبیا است.

DTN دارای حداقل تهاجم، پایداری بالا و بازیابی سریع است

این یک جایگزین ارزشمند برای درمان های سنتی است و ارزش تبلیغ دارد