هم افزایی بالینی و تجاری پروگزیمال تیبیال جانبی پلاک قفل‌شونده

شکستگی پلاتوی داخلی (شکستگی / سابلوکساسیون زانو)

نوع V:

شکستگی دو کندیلار شامل شکاف های فلات داخلی و جانبی

نوع VI:

شکستگی پلاتو دو طرفه با جداسازی متافیز تیبیا از ساقه تیبیا

نشانه های مطلق

• فروپاشی سطح مفصل > 2 میلی متر یا جابجایی جانبی > 5 میلی متر

• شکستگی باز / ترکیبی از سندرم کمپارتمان استئوفاشیال

• بی ثباتی زانو (چرخش داخلی/خارجی > 5 درجه) یا آسیب رباطی که نیاز به ترمیم دارد.

نشانه های نسبی

• بیماران مسن که نیاز به بسیج اولیه دارند

• آسیب ترکیبی منیسک که نیاز به اکتشاف آرتروسکوپی دارد

1. دسترسی جراحی

برش جراحی بسته به محل شکستگی به صورت جانبی یا داخلی زانو انتخاب می شود. برش جانبی معمولاً برای شکستگی‌های پلاتوی جانبی استفاده می‌شود که از کندیل جانبی فمور به پایین تا توبروزیته جانبی تیبیا گسترش می‌یابد. پوست بریده می شود و سپس لایه به لایه جدا می شود و به محافظت از عصب پرونئال مشترک توجه می شود و در هنگام نمایاندن انتهای شکستگی حرکت باید ملایم باشد تا از تشدید آسیب بافت نرم جلوگیری شود.

2. تغییر موقعیت سطح مفصلی

سطح مفصلی جمع شده با یک دستگاه استریپر پریوست بالا می‌رود و فرآیند با فلوروسکوپی مکرر با دستگاه C-arm تأیید می‌شود. برای شکستگی های خرد شده، گاهی اوقات لازم است آلوگرافت یا تکیه گاه استخوان مصنوعی در زیر سطح مفصلی کاشته شود. سطح مفصل باید صاف باشد و اختلاف ارتفاع از سمت سالم نباید بیشتر از 2 میلی متر باشد که مستقیماً تعیین کننده بهبود عملکرد مفصل پس از عمل است.

3. پیگیری

شکستگی های پیچیده شامل متافیز نیاز به تثبیت صفحه حمایتی دارند، با L شکل پلاک‌های قفل‌شونده معمولاً برای صفحه جانبی و صفحات T شکل برای صفحه داخلی استفاده می شود. برای شکستگی‌های دو کندیل، برخی جراحان فیکساسیون صفحه دوطرفه را انتخاب می‌کنند، اما باید مراقب بود که از برداشتن بیش از حد پریوستوم که ممکن است بر جریان خون تأثیر بگذارد، جلوگیری شود.

تناسب تشریحی:

طراحی پیش‌شکل برای جمعیت‌های آسیایی، آفریقایی و آمریکای لاتین با مورفولوژی تیبیا (نمودارهای مقایسه بیومکانیکی را می‌توان پیوست کرد).

سیستم چند محوری پیچ قفل‌شونده با تراکم های مختلف استخوان سازگار است (به عنوان مثال، پوکی استخوان در بزرگسالان آفریقایی مسن تر، تروما با انرژی بالا در بزرگسالان جوان آسیایی)

نسبت هزینه به فایده:

افزایش نرخ موفقیت یک روش و کاهش هزینه های تجدید نظر (مقایسه داده های صفحه معمولی)

دوام بالا و کاهش دفعات تعویض ابزار در مناطق دور افتاده.

دوستی اپراتور:

فرآیند جراحی ساده شده (به عنوان مثال، روش کم تهاجمی MIPO)، منحنی یادگیری کوتاه شده برای جراحان.

ابزارهای پشتیبانی قابل حمل برای مناطق با منابع محدود