بازدید: 0 نویسنده: ویرایشگر سایت زمان انتشار: 04-08-2025 منبع: سایت

شکستگی های دیستال پیلون تیبیا نادر است و کمتر از 10 درصد از شکستگی های اطراف مچ پا را تشکیل می دهد. بافت های نرم در دیستال تیبیا تحمل ضعیفی نسبت به پوشش ناکافی بافت نرم دارند که این امر دشواری درمان شکستگی را افزایش می دهد. شکستگی پیلون به دلیل خرد کردن، جابجایی سطح مفصلی و آسیب بافت نرم شناخته شده است. با توجه به تغییرات در همخوانی مفصل و هم ترازی اندام ها، اکثر شکستگی ها نیاز به تثبیت جراحی دارند. درمان قطعی جراحی باید متناسب با انواع خاص شکستگی، آسیبهای بافت نرم و بیماران باشد. زمان مناسب درمان جراحی کلید موفقیت است.
شکستگی پیلون شامل قطعات متافیزال و گاهی اوقات قطعات دیافیز نیز می شود. همچنین فرورفتگی مفاصل و شکستگی های خرد شده وجود دارد. همیشه سه قطعه استخوانی اصلی وجود دارد: قطعه قدامی جانبی، قطعه مالئولار داخلی و قطعه خلفی جانبی.
سه ناحیه معمولی برای خرد کردن مفصل وجود دارد: خرد کردن جانبی بین قطعات قدامی و خلفی جانبی معمولاً نزدیک به نازک نی رخ می دهد. خرد کردن مرکزی ممکن است به صورت قطعات استخوانی آزاد یا فشرده سازی قطعه خلفی جانبی ظاهر شود. خرد کردن داخلی شامل بخشی از قطعه داخلی یا فشرده سازی در مجاورت مالئول داخلی است.
خرد کردن معمولاً در جایی اتفاق می افتد که خطوط شکستگی قطع می شوند. هر یک از سه قطعه اصلی شکستگی ممکن است خرد شده و دارای خطوط شکستگی اضافی باشد. محافظت از رگ های خونی مچ پا مهم است. بافت های نرم باید با دقت کار شوند و فقط در صورت لزوم جمع شوند تا از مشکلات ترمیم زخم جلوگیری شود. برای جلوگیری از نکروز آواسکولار قطعات باید از جدا کردن بیش از حد قطعات شکستگی اجتناب شود.

صدمات پرانرژی: سقوط از ارتفاع، اسکی، تصادفات رانندگی و غیره آسیبهای کم انرژی: زمین خوردن روی سطح صاف.
جهت خشونت: فشرده سازی محوری. نیروی برشی دورانی؛ نیروی برشی واروس؛ نیروی برشی والگوس
خشونت نیروی واروس: در جوانان شایع تر است، با تروما شدیدتر و آسیب های پر انرژی. خط شکستگی در صفحه ساژیتال قرار دارد و فیبولا اغلب دست نخورده است.
خشونت نیروی والگوس: در افراد مسن شایع تر است، با ترومای شدید کمتر و آسیب های کم انرژی. خط شکستگی در صفحه کرونال است و اغلب با شکستگی فیبولار همراه است.

اشعه ایکس از مچ پا گرفته می شود. اشعه ایکس تمام طول استخوان درشت نی می تواند هم ترازی و مفصل زانو را در بالا نشان دهد. برای برخی از بیماران با شکستگی های پیچیده تر، اشعه ایکس از اندام طرف مقابل گرفته می شود تا مرجعی برای بازسازی شکستگی و تشخیص تغییرات آناتومیکی یا مادرزادی از قبل موجود باشد.


مکانیسم آسیب را می توان از روی نوع شکستگی فیبولار در اشعه ایکس پیش بینی کرد و به این صورت طبقه بندی می شود: خشونت فشاری (دفورمیتی والگوس)، خشونت کششی (واروس)، بارگذاری محوری (ناز نی سالم). اگر نازک نی سالم باشد، به طور کلی یک آسیب جزئی شدید داخل مفصلی (نوع B) است. آسیب های بارگذاری محوری باعث جابجایی زیادی نمی شود، اما منجر به بارگذاری محوری زیادی بر روی استخوان درشت نی دیستال می شود، با قطعات متعدد سطح مفصلی کوچک و پیش آگهی ضعیف ثانویه به فشردگی غضروف مفصلی. جهت جابجایی قطعه شکستگی را می توان از طریق اشعه ایکس جانبی که نوع جابجایی تالار (معمولاً جابجایی قدامی) را نشان می دهد، پیش بینی کرد.
بازسازی سی تی دو بعدی و سه بعدی ضروری است. آنها می توانند اطلاعاتی از جمله میزان خرد شدن شکستگی، موقعیت و تعداد قطعات استخوان و جهت جابجایی را ارائه دهند.
شکستگی های خارج مفصلی نوع A معمولاً ساده به نظر می رسند اما ممکن است با صدمات قابل توجهی در بافت نرم همراه باشند. شکستگیهای جزئی داخل مفصلی نوع B شامل خرد کردن مفصل میشوند و برای کاهش قطعات داخل مفصلی به صفحات پایه نیاز دارند. شکستگیهای کامل داخل مفصلی نوع C نشاندهنده آسیبهای پرانرژی مرتبط با خرد شدن مفصل تیبیو - تالار، آسیب به استخوان تیبیو - سیندسموز دیستال تیبیو، شکستگیهای فیبولار و شکستگیهای متافیز در تیبیا است و معمولاً با آسیبهای شدید بافت نرم همراه است.

نوع I: A 'T' - شکستگی شکاف شکل بدون جابجایی قابل توجه.
نوع دوم: شکاف سطح مفصلی با جابجایی آشکار خط شکستگی و خرد شدن متوسط.
نوع III: شکستگی های فشرده و فشرده در سطح مفصلی دیستال تیبیا و متافیز.

درمان غیر جراحی برای شکستگیهای دیستال پیلون تیبیا نادر است. نشانه ها انواع شکستگی با جابجایی حداقلی و بیماران مبتلا به بیماری های همراه است که خطر درمان جراحی را افزایش می دهد. شکستگی های خارج مفصلی با حداقل تغییرات در تراز کلی تیبیا را می توان با بی حرکتی گچ بدون جراحی نیز درمان کرد. در ابتدا از آتل تا زمانی که تورم فروکش کند استفاده می شود و سپس گچ بری می شود. تغییرات شدید در هم ترازی سطح تیبیا یا مفصلی ممکن است منجر به مشکلاتی در تراز و ثبات اندام شود. معاینات مستمر اشعه ایکس برای اطمینان از هماهنگی مفصل و هم ترازی اندام ضروری است.
شکستگی های انتخابی داخل مفصلی را نیز می توان بدون جراحی درمان کرد. برای شکستگی های داخل مفصلی با کمتر از 2 میلی متر جابجایی شکستگی و کمتر از 3 میلی متر استپ آف، می توان درمان غیر جراحی را برای بیماران با نیازهای عملکردی پایین در نظر گرفت.
(1) درمان اورژانسی: کاهش و تثبیت دررفتگی ها. شکستگی های باز؛ آسیب های عروقی مرتبط؛ سندرم کمپارتمان.
(2) مرحله اول (ترمیم طول اندام و تراز): کشش پاشنه. تثبیت خارجی؛ کاهش و تثبیت داخلی شکستگی های فیبولار، کاهش باز محدود و تثبیت داخلی شکستگی های مالئولار خلفی تیبیا. پیشگیری از ترومبوز
(3) مرحله دوم: تقریباً 10 تا 14 روز بعد، جااندازی باز و فیکس داخلی شکستگی تیبیا.
(4) شرایط بافت نرم برای مرحله دوم جراحی عبارتند از: جذب هماتوم در محل جراحی، بازسازی اپیدرم در تاول های شکستگی، بهبود زخم شکستگی های باز بدون عفونت، فرونشست ادم بافت نرم و چروک شدن پوست.
(1) قرار گرفتن در معرض خط شکستگی را به حداکثر برسانید.
(2) همه شکستگی ها را با کمترین روش های جراحی حل کنید.
(3) از مناطقی که شرایط بافت نرم ضعیفی دارند اجتناب کنید.
(4) مکانیسم آسیب را در نظر بگیرید.
(5) موقعیت قرار دادن صفحه را در نظر بگیرید.
10 ناخن داخل مدولاری دیستال تیبیا (DTN) در آمریکای شمالی برای ژانویه 2025
اجتناب از عوارض شکستگی اسکافوئید: تثبیت دقیق و تجزیه و تحلیل 10 تامین کننده برتر جهانی پیچ هربرت
10 تولید کننده برتر در آمریکا: صفحات قفل کننده دیستال هومروس (مه 2025)
5 تولید کننده برتر در خاورمیانه: صفحات قفل کننده دیستال هومروس (مه 2025)