दूरस्थ टिबिया नाखून : दूरस्थ टिबिया भङ्गस्य उपचारे एकः सफलता

दूरस्थं टिबियाभङ्गं सामान्यं भवति, पारम्परिकचिकित्सासु सीमाः सन्ति

दूरस्थ-टिबिया-भङ्गः निम्न-अङ्ग-भङ्गस्य सामान्यः प्रकारः अस्ति । पारम्परिकचिकित्सासु यथा लॉकिंग प्लेट्, एण्टेग्रेड् इन्ट्रामेडुलरी नखः च प्रत्येकं दोषाः सन्ति । तालाबन्दी प्लेट् शल्यक्रियापश्चात् संक्रमणं वा मृदु ऊतकस्य परिगलनं वा जनयितुं शक्नोति, येन पुनर्प्राप्तिः दीर्घकालं यावत् भवति; यद्यपि पूर्वनखाः न्यूनतया आक्रामकाः भवन्ति तथापि ते जानुसन्धिस्य क्षतिं जनयन्ति, वेदनाम् उत्पन्नं कुर्वन्ति, अपर्याप्तनिश्चयस्य अथवा दुर्संरेखणस्य जोखिमं वहन्ति, येन पुनर्प्राप्तिः बाधते

नवीन समाधानम् : दूरस्थ टिबिया नाखून (DTN) .

एकः नवीनः उपचारविकल्पः-दूरस्थ-टिबिया-नखः (DTN)-अस्य अद्वितीय-प्रतिगामी-डिजाइनेन सह दूरस्थ-टिबिया-भङ्गस्य प्रबन्धनार्थं नूतनं दृष्टिकोणं प्रददाति

रोगी स्थितिः न्यूनीकरणस्य सज्जता च

रोगी आलम्बनस्थितौ स्थाप्यते । विस्थापिताः भङ्गाः हस्तचलितरूपेण न्यूनीकर्तुं शक्यन्ते; यदि आवश्यकं भवति तर्हि DTN प्रविष्टुं पूर्वं सहायतार्थं न्यूनीकरण संदंशस्य उपयोगं कुर्वन्तु। यदि तत्सहितं रेशेभङ्गः भवति तर्हि सम्यक् रेशेः संरेखणः टिबिया न्यूनीकरणे सहायकः भवितुम् अर्हति । रेशेदारशाफ्टभङ्गाः मज्जा-नखैः स्थिराः भवितुम् अर्हन्ति । नूपुरस्य परितः भङ्गस्य कृते शारीरिकं न्यूनीकरणं, फिबुलायाः निश्चयः च टिबिया न्यूनीकरणात् पूर्वं भवितुमर्हति येन दुर्संरेखणं न भवति । विद्यमानबाह्यनिर्धारणयुक्तेषु मुक्तभङ्गेषु न्यूनीकरणं प्राप्तुं स्थिरीकरणस्य निर्वाहं कुर्वन् नखं प्रविष्टुं शक्यते ।

मध्यस्थस्य मलिओलसस्य अग्रभागे २–३ से.मी.दीर्घकालीनः चीरः कृत्वा सतही डेल्टोइड् स्नायुबन्धं प्रकाश्यते । आर्टिकुलरपृष्ठतः ४–५ मि.मी. पार्श्वदृश्ये अन्तरकण्डिलनालीद्वारा सम्मिलनं दृश्यते (चित्रम् २ ख), पश्च टिबियालिसमांसपेशीयाः क्षतिं परिहरति । सतही डेल्टोइड् स्नायुबन्धं पृथक् कुर्वन्तु, ततः मज्जा नहरं मेटाफिसियल प्रदेशपर्यन्तं विस्तारयितुं रीमरस्य उपयोगं कुर्वन्तु (चित्रम् २ ग) । नखं प्रविष्टुं समीपस्थमध्यमप्रकोष्ठस्य समीपे कैन्सल-अस्थिम् अपसारयन्तु (चित्रम् २घ) । DTN आकारस्य पुष्ट्यर्थं परीक्षणनखं सम्मिलितं कुर्वन्तु (चित्रम् 2e)। इट्रोजेनिक मेडियल मलिओलर फ्रैक्चर इत्यस्य निवारणाय मुद्गरस्य वा अत्यधिकं विवर्तनं वा परिहरन्तु । नखगहनतां समायोजयन्तु यत् दूरस्थपेचकाः नूपुरसन्धिस्थाने वा भङ्गस्थाने वा न प्रविशन्ति इति सुनिश्चितं कुर्वन्तु। समीपस्थं दूरस्थं च अन्तरालयुक्तैः पेचकैः निश्चयः भवति ।

तत्काल नूपुरसन्धिगतिशीलता तथा पादतः तलपर्यन्तं सम्पर्कः शस्त्रक्रियापश्चात् अनुमतः भवति
४–६ सप्ताहान् यावत् अभारं
वहनं ८–१२ सप्ताहेषु पूर्णभारं धारयितुं प्रगतिः, यदा तु कैलसस्य निर्माणस्य वेदनायाश्च निरीक्षणं भवति

शल्यक्रियायाः अनन्तरं तत्क्षणमेव नूपुरसन्धिक्रियाकलापः आरभ्यते

४–६ सप्ताहान् यावत् भार-धारणं परिहरन्तु

८–१२ सप्ताहेषु पूर्णभार-वहनं प्रति क्रमिकं संक्रमणम्

१० रोगिणां अनुवर्तनम्

एकः अध्ययनः १० रोगिणां अनुसरणं कृतवान् (सारणी १) । ३ मासान् यावत् शल्यक्रियायाः अनन्तरं ७ प्रकरणाः स्वस्थाः अभवन्; सर्वे रोगिणः ६ मासेषु एव चिकित्सां प्राप्तवन्तः । वरुस-रिकर्वटम-विकृतीनां प्रत्येकं एकं प्रकरणं जातम् । न्यूनीकरणस्य, संक्रमणस्य, इम्प्लाण्ट्-सम्बद्धानां जटिलतानां, इट्रोजेनिक-चोटानां वा हानिः न दृष्टा (सारणी २) ।

६९ वर्षीयः पुरुषरोगी

डीटीएन कृते संकेताः

अस्मिन् अध्ययने एओ ४३-ए तथा सी१ भङ्गः अन्तर्भवति स्म; ग२ इति अपि विचारः कृतः । डीटीएन ७ मि.मी., ८ मि.मी. आर्टिकुलरपृष्ठात् २–९ से.मी.उपरि स्थिताः भङ्गाः डीटीएन-निश्चयस्य आदर्शाः अभ्यर्थिनः सन्ति । संकेताः सम्भाव्यतया एओ ४२ भङ्गपर्यन्तं विस्तारयितुं शक्यन्ते ।

जैव यांत्रिक स्थिरता

मध्यवर्ती तालाबन्दीप्लेट् तथा पूर्वश्रेणीनाखानां तुलने प्रतिगामी नखानां अक्षीयः घूर्णनात्मकः च कठोरता श्रेष्ठा भवति । ग्रीनफील्ड इत्यादि। जैवयान्त्रिकपरीक्षणं कृतवान् यत् DTN इत्यस्मिन् दूरस्थपेचद्वयस्य उपयोगेन त्रयाणां पेचकानां तुलने संपीडनकठोरता ६०–७०%, मरोड़कठोरता च ९०% प्राप्ता इति दर्शितम् DTN इत्यनेन भारस्य अधीनं भङ्गखण्डस्य गतिः न्यूनीकृता । ३ मासाभ्यन्तरे न स्वस्थतां प्राप्तेषु ३ प्रकरणेषु मृदु ऊतकक्षतिः, मज्जाविस्तारः, भङ्गस्थानं, अस्थिरोगः च इति कारकाः आसन् । यतो हि डीटीएन केवलं त्रयः आकाराः भवन्ति तथा च दूरस्थनिश्चयः त्रयः पेचकेषु सीमितः भवति, ते विस्तृतनहरयोः अथवा अस्थिविकारयुक्तेषु अस्थिषु अपर्याप्तं स्थिरतां दातुं शक्नुवन्ति पूर्वभारवाहनं तादृशेषु सति सावधानतया उपसर्गं कर्तव्यम्।

डीटीएन इत्यस्य लाभाः

तालाबन्दीप्लेट्-तुलने, मज्जा-अन्तर्गत-नखैः मृदु-ऊतकक्षतिः न्यूना भवति, विशेषतः वृद्धानां रोगिणां कृते उपयुक्तः, येषां उच्च-ऊर्जा-आघातात् गम्भीर-मृदु-उपाङ्ग-क्षतिः भवति अस्मिन् अध्ययने केवलं षट् लघु-छेदानां माध्यमेन डीटीएन-इत्येतत् प्रविष्टम्, यत्र मृदु-उपस्थ-जटिलता नासीत् । प्रक्रियायां जानुमोचनस्य आवश्यकता नास्ति, येन न्यूनीकरणहानिः न्यूनीकरोति तथा च सीमितजानुगतियुक्तानां रोगिणां कृते उपयुक्तं भवति (उदाहरणार्थं जानुगठिया अथवा टीकेए-उत्तरम्)

शल्यक्रियायाः जोखिमाः सावधानताश्च

जोखिमेषु पश्च टिबियालिस-मांसपेशीयां चोटः, मध्य-मल्लियोलर-भङ्गः च अन्तर्भवति । मध्यवर्ती मज्जाभङ्गस्य चिकित्सा तनावपट्टिकातारकरणेन, लेपनेन, बाह्यनिश्चितीकरणेन वा भवितुं शक्यते ।
रेशेदारखातस्य अन्तः पेचस्य प्रवेशः न भवेत् इति सावधानता अवश्यं भवितव्या । स्थितिनिर्धारणयन्त्रेण डीटीएनस्य भारस्य कारणेन पश्चभ्रमणं भवितुम् अर्हति; द्वितीयं पेचकं फीबुला प्रति सूचयितुं समायोजयन्तु (चित्रम् ४ ग)।

नैदानिक ​​तुलना

पूर्ववर्ती नखानां असंयोगः, असंरेखणं च क्रमशः ०–२५% तथा ८.३–५०% भवति; तालाबन्दीप्लेट् कृते ०–१७% तथा ०–१७% । अस्मिन् अध्ययने सर्वेषु प्रकरणेषु संयोगः प्राप्तः, तथा च केवलं २०% विकृतिः >५° आसीत्, पारम्परिकपद्धतिभिः सह तुलनीयः ।संक्रमणस्य दरः : सतही संक्रमणं पूर्वश्रेणीनां कृते ०–८.३% तथा तालाबद्धप्लेट् कृते ०–२३% भवति गहनसंक्रमणं क्रमशः ०–२३%, ०–८.३% च भवति । अस्मिन् अध्ययने मृदु ऊतकजटिलताः न ज्ञाताः, उभयविकल्पेभ्यः अधिकं प्रदर्शनं कृतवान्।कार्यात्मकाङ्काः:

सारांशतः, DTN लॉकिंग प्लेट् तथा एन्टीग्रेड् इन्ट्रामेडुलर नाखून् इत्येतयोः अपेक्षया लाभं प्रदाति तथा च दूरस्थ टिबिया भङ्गस्य चिकित्सायाः प्रभावी समाधानं प्रतिनिधियति।

DTN न्यूनतम आक्रामकता, उच्चस्थिरता, द्रुतपुनर्प्राप्तिः च दर्शयति

पारम्परिकचिकित्सानां बहुमूल्यं विकल्पं प्रचारार्थं च योग्यम् अस्ति