پیچ های استخوانی چیست؟
پیچ های استخوانی انواع تخصصی پیچ هایی هستند که در جراحی های ارتوپدی برای ثابت کردن استخوان ها به یکدیگر استفاده می شوند. آنها معمولاً از فولاد ضد زنگ یا تیتانیوم ساخته می شوند و بسته به کاربرد جراحی خاص در اندازه ها و اشکال مختلف هستند.
پیچ های استخوانی در طیف وسیعی از روش ها مانند ترمیم شکستگی، فیوژن ستون فقرات، تعویض مفصل و استئوتومی استفاده می شود. آنها برای ایجاد تثبیت داخلی سفت و سخت و ترویج بهبود استخوان طراحی شده اند. پیچ های استخوانی می توانند به صورت خودکار یا غیر خود ضربه ای باشند و می توان آنها را به صورت دستی یا با استفاده از ابزارهای برقی وارد کرد.
انتخاب پیچ استخوان به عوامل مختلفی مانند اندازه و شکل استخوان، نوع شکستگی و ترجیح جراح بستگی دارد.
چه نوع پیچ هایی در استخوان استفاده می شود؟
پیچ های مورد استفاده در استخوان معمولاً از فلز مانند فولاد ضد زنگ یا تیتانیوم ساخته می شوند. نوع پیچ مورد استفاده بستگی به کاربرد خاص و ترجیح جراح دارد. انواع متداول پیچ های استخوانی شامل پیچ های کورتیکال، پیچ های اسفنجی و پیچ های کانوله ای هستند. پیچ های کورتیکال برای استخوان های متراکم، مانند شفت استخوان های بلند، استفاده می شود، در حالی که پیچ های اسفنجی در استخوان های نرم تر، مانند انتهای استخوان های بلند و در مهره ها استفاده می شود. پیچ های کانوله دار دارای یک هسته توخالی هستند که به آنها اجازه می دهد روی یک سیم راهنما وارد شوند، که می تواند در شرایط خاص مفید باشد.
انواع پیچ های استخوانی چیست؟
انواع مختلفی از پیچ های استخوانی در جراحی های ارتوپدی مورد استفاده قرار می گیرند، از جمله:
پیچ های کورتیکال: این پیچ ها برای تثبیت استخوان کورتیکال، لایه بیرونی سخت استخوان استفاده می شوند. آنها دارای یک محور نیمه رزوه ای و یک انتهای مخروطی هستند.
پیچ های اسفنجی: این پیچ ها برای تثبیت استخوان اسفنجی، لایه داخلی نرم تر استخوان طراحی شده اند. آنها یک محور کاملاً رزوهدار و انتهایی صاف دارند.
پیچ های کانوله شده: این پیچ ها دارای یک مرکز توخالی هستند که به سیم راهنما یا ابزارهای دیگر اجازه عبور از آنها را می دهد. آنها در جراحی های کم تهاجمی استفاده می شوند.
پیچ های بدون سر: این پیچ ها سر ندارند و به گونه ای طراحی شده اند که در استخوان فرو بروند. آنها در مناطقی استفاده می شوند که سر پیچ در حرکت مفصل اختلال ایجاد می کند.
پیچ های قفلی: این پیچ ها دارای سر رزوه ای هستند که در صفحه قفل می شود و ساختاری با زاویه ثابت ایجاد می کند. آنها در الگوهای شکستگی ناپایدار یا در استخوان پوکی استخوان استفاده می شوند.
پیچهای خودکار: این پیچها طوری طراحی شدهاند که به رزوههای خودشان در هنگام وارد شدن به استخوان ضربه بزنند. آنها معمولا در جراحی های ارتوپدی استفاده می شوند.
پیچ های خود دریلینگ: این پیچ ها دارای مته ای هستند که به انتهای آن متصل شده است که به آنها اجازه می دهد تا سوراخ پایلوت خود را در حین وارد شدن به استخوان سوراخ کنند.
انتخاب نوع پیچ به محل استخوانی که باید ثابت شود، نوع استخوان، الگوی شکستگی و ترجیح جراح بستگی دارد.
آیا پیچ های استخوانی دائمی هستند؟
پیچ های استخوانی بسته به نوع جراحی و شرایط بیمار می توانند دائمی یا موقت باشند. در برخی موارد، پیچ ها به صورت دائمی در نظر گرفته شده و به گونه ای طراحی شده اند که تا پایان عمر بیمار بدون ایجاد مشکل در استخوان باقی بمانند.
در موارد دیگر، مانند زمانی که از پیچها برای ترمیم شکستگی یا همجوشی ستون فقرات استفاده میشود، ممکن است پس از بهبودی استخوان یا جوش خوردن آنها برداشته شوند. تصمیم گیری در مورد برداشتن پیچ ها به عواملی مانند سن بیمار، وضعیت سلامتی و نوع جراحی انجام شده بستگی دارد.
آیا پیچ های موجود در استخوان ها زنگ می زند؟
اکثر پیچ های استخوانی مورد استفاده در جراحی های ارتوپدی مدرن از موادی مانند تیتانیوم یا فولاد ضد زنگ ساخته می شوند که در برابر زنگ زدگی بسیار مقاوم هستند.
با این حال، با گذشت زمان، این احتمال وجود دارد که پیچ ها ممکن است خورده یا تخریب شوند، به ویژه اگر در معرض مایعات بدن یا سایر موادی که می توانند باعث خوردگی شوند، وجود داشته باشد. این گاهی اوقات می تواند منجر به عوارضی مانند عفونت یا شل شدن پیچ شود.
برای بیماران مهم است که دستورالعمل های جراح خود را برای مراقبت و نظارت بر ایمپلنت خود دنبال کنند تا خطر عوارض را به حداقل برسانند.
با برداشتن پیچ ها از استخوان چه اتفاقی می افتد؟
هنگامی که پیچ ها از استخوان ها برداشته می شوند، سوراخ هایی که برای وارد کردن پیچ ها ایجاد شده اند ممکن است برای مدتی باز بمانند، تا زمانی که استخوان فرصتی برای پر کردن شکاف ها و بهبود کامل پیدا کند.
در برخی موارد، برداشتن پیچ ها ممکن است باعث ایجاد ناراحتی یا درد برای مدت کوتاهی با تنظیم بدن و ادامه روند بهبودی شود.
با این حال، به طور کلی، برداشتن پیچ ها از استخوان ها یک روش نسبتا ساده و کم خطر است و اکثر بیماران می توانند طی چند روز تا یک هفته پس از جراحی، فعالیت های عادی خود را از سر بگیرند.
پیروی از توصیه های ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی در مورد مراقبت های بعد از عمل و هرگونه محدودیت در فعالیت بدنی یا سایر رفتارها در طول فرآیند بهبودی بسیار مهم است.
