Kilitli Plak Serisi - Distal Tibial Kompresyon Kilitli Kemik Plağı
Distal tibia Pilon kırıkları nadirdir ve ayak bileği çevresindeki kırıkların %10'undan azını oluşturur. Distal tibiadaki yumuşak dokuların yetersiz yumuşak doku kaplamasına karşı zayıf toleransı vardır, bu da kırık tedavisinin zorluğunu artırır. Pilon kırıkları ufalanma, eklem yüzeyinin yer değiştirmesi ve yumuşak doku yaralanmaları ile bilinir. Eklem uyumu ve uzuv dizilişindeki değişiklikler nedeniyle çoğu kırıkta cerrahi tespit gerekir. Kesin cerrahi tedavi spesifik kırık tiplerine, yumuşak doku yaralanmalarına ve hastaya göre ayarlanmalıdır. Cerrahi tedavinin uygun zamanlaması başarının anahtarıdır.
Anatomik Özellikler
Pilon kırıkları metafiz parçalarını ve bazen de diyafiz parçalarını içerir. Ayrıca eklem çöküntüleri ve parçalı kırıklar da vardır. Her zaman üç temel kemik parçası vardır: anterolateral parça, medial malleol parça ve posterolateral parça.
Eklem ufalanmasının üç tipik alanı vardır: Anterolateral ve posterolateral parçalar arasında, genellikle fibulaya yakın olan lateral ufalanma meydana gelir. Merkezi parçalanma, serbest kemik parçaları veya posterolateral parçanın sıkışması şeklinde ortaya çıkabilir. Medial ufalanma, medial parçanın bir kısmını veya medial malleolün bitişiğindeki kompresyonu içerir.
Ufalanma genellikle kırılma çizgilerinin kesiştiği yerde meydana gelir. Üç ana kırık parçasının her biri parçalanmış olabilir ve ek kırık hatlarına sahip olabilir. Ayak bileği kan damarlarının korunması önemlidir. Yumuşak dokular dikkatli bir şekilde kullanılmalı ve yara iyileşmesi problemlerini önlemek için yalnızca gerektiğinde geri çekilmelidir. Fragmanların avasküler nekrozunu önlemek için kırık fragmanlarının aşırı sıyrılmasından kaçınılmalıdır.
Yaralanma Mekanizmaları
Yüksek enerjili yaralanmalar: Yüksekten düşme, kayak yapma, araba kazaları vb. Düşük enerjili yaralanmalar: Düz bir yüzeye takılma.
Şiddetin yönü: Eksenel sıkıştırma; Dönme kesme kuvveti; Varus kesme kuvveti; Valgus kesme kuvveti.
Varus zorlama şiddeti: Daha şiddetli travma ve yüksek enerjili yaralanmalarla birlikte gençlerde daha sık görülür. Kırık hattı sagittal düzlemdedir ve fibula sıklıkla sağlamdır.
Valgus kuvveti şiddeti: Daha az şiddetli travma ve düşük enerjili yaralanmalarla yaşlılarda daha sık görülür. Kırık hattı koronal düzlemdedir ve sıklıkla fibula kırığı ile ilişkilidir.
Görüntüleme İncelemeleri
Ayak bileğinin rutin standart ön-arka, yan ve gömme röntgenleri çekilir. Tibianın tam uzunluktaki bir röntgeni, hizalamayı ve yukarıdaki diz eklemini gösterebilir. Daha karmaşık kırıkları olan bazı hastalarda, kırık rekonstrüksiyonu için bir referans sağlamak ve önceden var olan anatomik veya konjenital varyasyonları tespit etmek amacıyla kontralateral ekstremitenin röntgeni alınır.
Yaralanma mekanizması röntgende fibula kırığının türüne göre tahmin edilebilir ve şu şekilde sınıflandırılır: Basınç şiddeti (valgus deformitesi), Çekme şiddeti (varus), Aksiyel yüklenme (sağlam fibula). Fibula sağlamsa, genellikle ciddi bir kısmi eklem içi (Tip B) yaralanmadır. Aksiyal yükleme yaralanmaları çok fazla yer değiştirmeye neden olmaz ancak distal tibia üzerinde büyük miktarda aksiyal yüklemeye neden olur, çok sayıda küçük eklem yüzeyi fragmanı ve eklem kıkırdağı sıkışmasına ikincil olarak kötü prognoz oluşur. Kırık parçasının yer değiştirmesinin yönü, talar yer değiştirmenin tipini (genellikle anterior yer değiştirme) gösteren yanal röntgenden tahmin edilebilir.
İki boyutlu ve üç boyutlu BT rekonstrüksiyonları esastır. Kırığın ufalanma derecesi, kemik parçalarının konumu ve sayısı ve yer değiştirme yönü gibi bilgiler sağlayabilirler.
Distal Lateral Fibular Kilitleme Plakası
VA Distal Medial Tibia Kilitli Plak
sınıflandırma
AO/OTA Kırığı - Dislokasyon Sınıflandırması
Eklem dışı Tip A kırıkları genellikle basit görünür ancak önemli yumuşak doku yaralanmalarıyla ilişkili olabilir. Tipik kısmi eklem içi Tip B kırıkları, eklem ufalanmasını içerir ve eklem içi parçaları azaltmak için destek plakaları gerektirir. Komple eklem içi Tip C kırıkları, tibio-talar eklemin parçalanması, distal tibio-fibular sindesmoz yaralanması, fibular kırıklar ve tibial metafiz kırıkları ile ilişkili yüksek enerjili yaralanmaları gösterir ve genellikle ciddi yumuşak doku yaralanmalarıyla ilişkilidir.
Ruedi - Allgower Sınıflandırması
Tip I: Önemli yer değiştirme olmaksızın 'T' şeklinde bölünmüş kırık.
Tip II: Kırık hattının belirgin yer değiştirmesi ve orta derecede ufalanma ile birlikte eklem yüzeyinin bölünmesi.
Tip III: Distal tibial eklem yüzeyi ve metafizde şiddetli parçalı ve kompresif kırıklar.
Ameliyatsız Tedavi
Distal tibia Pilon kırıklarının ameliyatsız tedavisi nadirdir. Endikasyonları minimal deplase kırık tipleri ve cerrahi tedavi riskini arttıran komorbiditeleri olan hastalardır. Genel tibia hizasında minimal değişiklik olan eklem dışı kırıklar da ameliyatsız alçı immobilizasyonuyla tedavi edilebilir. Şişlik azalıncaya kadar ilk olarak splint kullanılır, daha sonra alçı uygulanır. Tibial veya eklem yüzeyi hizasındaki ciddi değişiklikler uzuv hizalaması ve stabilitesinde sorunlara yol açabilir. Eklem uyumunu ve uzuv uyumunu sağlamak için sürekli röntgen muayeneleri gereklidir.
Seçici eklem içi kırıklar ameliyatsız olarak da tedavi edilebilir. Kırık deplasmanının 2 mm'den az olduğu ve 3 mm'den az basamaklanmanın olduğu eklem içi kırıklarda, fonksiyonel gereksinimi düşük olan hastalarda cerrahi dışı tedavi düşünülebilir.
Cerrahi Endikasyonlar
Eklem yüzeyi basamağı - 2 mm'den büyük.
Valgus açılanması 5°'den büyük.
Herhangi bir varus açılanması.
Açık kırıklar.
Kompartıman sendromu.
Damar yaralanması.
Çoklu yaralanmalar.
Cerrahi Zamanlama
(1) Acil tedavi: Çıkıkların azaltılması ve sabitlenmesi; Açık kırıklar; İlişkili damar yaralanmaları; Kompartıman sendromu.
(2) Birinci aşama (Ekstremite uzunluğunun ve hizasının restorasyonu): Kalkaneal çekiş; Dış sabitleme; Fibula kırıklarının redüksiyonu ve internal fiksasyonu, posterior tibial malleol kırıklarının sınırlı açık redüksiyonu ve internal fiksasyonu; Trombüs önleme.
(3) İkinci aşama: Yaklaşık 10 - 14 gün sonra tibia kırığının açık redüksiyonu ve internal fiksasyonu.
(4) İkinci aşama cerrahi için yumuşak doku koşulları şunlardır: Cerrahi bölgedeki hematomun emilmesi, kırık kabarcıklarında epidermal rejenerasyon, açık kırık yarasının enfeksiyon olmadan iyileşmesi, yumuşak doku ödeminin azalması ve ciltte kırışma.
Cerrahi Yaklaşımlar
(1) Kırık hattının açığa çıkmasını maksimuma çıkarın.
(2) Tüm kırıkları en az cerrahi yaklaşımla çözün.
(3) Yumuşak doku koşullarının zayıf olduğu bölgelerden kaçının.
(4) Yaralanma mekanizmasını göz önünde bulundurun.
(5) Plaka yerleştirme konumunu göz önünde bulundurun.
Varus deformiteli kırıklar için medial destek plakası seçilir ve anteromedial yaklaşım kullanılır.
Valgus deformiteli kırıklar için lateral destek plakası seçilir ve anterolateral yaklaşım kullanılır.
İki kesi arasındaki mesafe en az 5 – 7 cm olmalıdır.
CZMEDITECH Ürünleri
