3 Νέες χειρουργικές μέθοδοι αντιμετώπισης καταγμάτων επιγονατίδας

Τα κατάγματα της επιγονατίδας αντιπροσωπεύουν το 1% όλων των περιπτώσεων τραύματος και η τρέχουσα κατευθυντήρια γραμμή συνιστώμενη χειρουργική διαδικασία για τη θεραπεία απλών εγκάρσιων καταγμάτων επιγονατίδας με μετατόπιση αρθρικής επιφάνειας είναι το σύρμα ζώνης τάσης (TBW), το οποίο λειτουργεί ως συσκευή κατά της τάσης όταν η επιγονατιδική (τεταμένη) επιφάνεια υποβάλλεται σε δυνάμεις κάμψης.

Ωστόσο, οι επιπλοκές αυτής της διαδικασίας περιλαμβάνουν αποτυχία εσωτερικής στερέωσης σύρματος, μόλυνση και διάσπαση του τραύματος. Επιπλέον, η εφαρμογή διαμήκων συρμάτων μπορεί να είναι πολύ προκλητική, ειδικά όταν κόβουμε και θάβουμε το άκρο του σύρματος στον επιγονατιδικό τένοντα και στον τένοντα του τετρακέφαλου.

Σχεδιάσαμε 3 νέες τεχνικές για τη στερέωση εγκάρσιων καταγμάτων επιγονατίδας χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά με το τυπικό TBW.

1. Εφαρμογή μιας ταινίας τάνυσης σύρματος οκτώ αριθμού μετά την οδήγηση σταυροειδών των καρφιών.

2. διαμήκεις καρφίτσες Kirschner και λωρίδες τάσης και στις δύο πλευρές της επιγονατίδας.

3. σταυρωτά πείρους Kirschner και πλευρικούς ιμάντες τάνυσης.

Ως εκ τούτου, ο σκοπός αυτής της εμβιομηχανικής μελέτης ήταν να συγκριθούν 3 νέες μέθοδοι στερέωσης με το χρυσό πρότυπο AO της ζώνης τάσης σύρματος. 

Η πρώτη μας υπόθεση ήταν ότι η εμβιομηχανική ακεραιότητα των δομών που χρησιμοποιούν διασταυρούμενες καρφίτσες δεν πρέπει να αλλοιωθεί. Η δεύτερη υπόθεσή μας ήταν ότι το πλευρικό TBW θα είχε παρόμοια αποτελέσματα με το τυπικό TBW.

Μέθοδοι

Το απλό εγκάρσιο κάταγμα της επιγονατίδας περικόπηκε με ένα πριόνι εκκρεμούς και οι 3 νέες τεχνικές εφαρμόστηκαν διαδοχικά σε ξεχωριστά γόνατα για να διασφαλιστεί ότι θα μπορούσαν να κατασκευαστούν με τρόπο που αντιπροσωπεύει μια ασφαλή και αναπαραγώγιμη διαδικασία βασισμένη στην ανθρώπινη ανατομία (όπως φαίνεται στα Σχήματα 2 και 3). Όλα επιτεύχθηκαν με επιτυχία. Χρησιμοποιήθηκε μια εμβιομηχανική συσκευή για τον έλεγχο της εμβιομηχανικής ακεραιότητας των 3 νέων τεχνικών.

Αποτελέσματα

Τα αποτελέσματα όλων των δοκιμών φαίνονται στα σχήματα 4 και 5.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διαμόρφωση με τη μικρότερη ολική μετατόπιση του διακένου κατάγματος ήταν οι σταυρωτές ακίδες της κεφαλής σε συνδυασμό με πλευρικό TBW (τεχνική 3), με μέση μετατόπιση κενού θραύσης 0,43 mm (εύρος 0,10-0,80 mm) μετά από 100 κύκλους, πολύ κάτω από τη σημαντική μετατόπιση mm2.

Το τυπικό TBW σε συνδυασμό με σταυρωτά καρφάκια (τεχνική 1) ήταν το επόμενο καλύτερο, με μέση μετατόπιση του διακένου κατάγματος 0,61 mm (0,06 έως 2,06 mm).

Το μέσο εφαρμοζόμενο φορτίο ήταν 69,2 N. Το πρότυπο AO ήταν το χειρότερο, με μέση μετατόπιση τελικού διακένου θραύσης 1,72 mm (0,47 έως 2,24 mm) και μέσο εφαρμοζόμενο φορτίο 79,6 N. Το πρότυπο AO ήταν το χειρότερο, με μέση μετατόπιση τελικού διακένου κατάγματος .

Όσον αφορά τις αυξητικές μετατοπίσεις ανά κύκλο, και οι δύο δομές διασταυρούμενης κεφαλής (τεχνικές 1 και 3) εμφανίζουν μικρότερες μετατοπίσεις: 0,27 mm και για τις δύο δομές εγκάρσιας κεφαλής στον τελευταίο κύκλο, σε σύγκριση με 0,41 mm και 0,60 mm για την τυπική AO και τη διαμήκη δομή κεφαλής, αντίστοιχα με πλευρικό TBW. Αυτό είναι απόδειξη ότι η δομή σταυρωτής άκρου δίνει μεγαλύτερη ακαμψία στη θραύση υπό φορτίο Αυτό είναι απόδειξη της μεγαλύτερης ακαμψίας του διακένου θραύσης υπό φορτίο που δίνεται από τη δομή διασταυρωμένου πείρου Clinch.

Συζήτηση

Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι ο επαναπροσανατολισμός του πείρου Kirschner σε μια σταυροειδή δομή μακριά από τους περιβάλλοντες μαλακούς ιστούς, αλλά η διατήρησή του στο ίδιο επίπεδο (δηλ. 5 mm πίσω από την πρόσθια κυρτή επιφάνεια της επιγονατίδας), δεν επηρεάζει αρνητικά την εμβιομηχανική ακεραιότητα, αλλά μάλλον επηρεάζει θετικά τη σταθερότητα της εσωτερικής στερέωσης του κατάγματος. Σε σύγκριση με τις διαμήκεις καρφίτσες, η σταυροειδής δομή φαίνεται να σταθεροποιεί καλύτερα το μπλοκ κατάγματος έναντι της πρόσθιας τάσης και μπορεί να αυξήσει τη συμπιεστική τάση στην αρθρική επιφάνεια.

Αυτά τα δεδομένα υποστηρίζουν την πρώτη μας υπόθεση ότι οι σταυρωτές κυφωτικές ακίδες δεν είναι χειρότερη χειρουργική επέμβαση σε σύγκριση με τις διαμήκεις κυφωτικές ακίδες και στην πραγματικότητα, και οι δύο δομές αποδίδουν καλύτερα από τις διαμήκεις κυφωτικές καρφίτσες χρησιμοποιώντας σταυρωτούς κυφωτικούς καρφίτσες. Η δεύτερη υπόθεσή μας παραμένει ισορροπημένη, καθώς παραμένει ασαφές από αυτή τη μελέτη εάν τα αποτελέσματα του πλευρικού TBW είναι συγκρίσιμα με τα τυπικά TBW.

Αυτή είναι η πρώτη εμβιομηχανική μελέτη που έδειξε υπεροχή έναντι της τεχνικής AO με απλή επανεκτίμηση της χειρουργικής προσέγγισης του TBW. Δεν υπάρχει επιπλέον κόστος και η διαδικασία μπορεί να είναι ταχύτερη επειδή απαιτείται λιγότερη έκθεση. Η χρήση σταυρωτών κυφωτικών ακίδων μειώνει τη βλάβη στους περιβάλλοντες μαλακούς ιστούς (κυρίως στον τετρακέφαλο και τους επιγονατιδικούς τένοντες). Επιπλέον, εάν οι χειρουργοί ανησυχούν για την ποιότητα των καλυμμένων μαλακών ιστών και τον κίνδυνο ερεθισμού ή προεξοχής της πρόσθιας μεταλλικής εσωτερικής στερέωσης, αυτή η μελέτη θα πρέπει να τους καθησυχάσει ότι η τοποθέτηση του TBW και στις δύο πλευρές της επιγονατίδας το αποφεύγει και βελτιώνει τη συνολική στερέωση.

Αυτή η μελέτη καταδεικνύει ότι δύο νέες τεχνικές σταυρωτής καρφίτσας είναι ανώτερες από το χρυσό πρότυπο που περιγράφεται επί του παρόντος από το AO για τη θεραπεία απλών καταγμάτων εγκάρσιας επιγονατίδας.