3 روش جدید جراحی برای درمان شکستگی کشکک

شکستگی کشکک 1٪ از تمام موارد تروما را تشکیل می دهد، و دستورالعمل فعلی روش جراحی توصیه شده برای درمان شکستگی های عرضی کشکک ساده با جابجایی سطح مفصلی، سیم کشش باند (TBW) است که زمانی که سطح کشکک (کشیده) تحت نیروهای خمشی قرار می گیرد، به عنوان یک دستگاه ضد فشار عمل می کند.

با این حال، عوارض این روش عبارتند از شکست فیکساسیون داخلی سیم، عفونت، و از بین رفتن زخم. علاوه بر این، استفاده از سیم‌های طولی می‌تواند بسیار چالش برانگیز باشد، به‌ویژه هنگام بریدن و دفن انتهای سیم در تاندون کشکک و تاندون چهارسر ران.

ما 3 تکنیک جدید برای تثبیت شکستگی عرضی کشکک با استفاده از مواد مشابه استاندارد TBW طراحی کردیم.

1. استفاده از یک باند کششی سیم هشت تایی پس از حرکت متقاطع پین های کرف.

2. پین های کرشنر طولی و نوارهای کششی در دو طرف کشکک.

3. پین های کرشنر و تسمه های کششی جانبی متقاطع.

بنابراین، هدف از این مطالعه بیومکانیکی، مقایسه 3 روش تثبیت جدید با استاندارد طلایی AO نوار کششی سیم بود. 

فرضیه اول ما این بود که یکپارچگی بیومکانیکی سازه‌ها با استفاده از پین‌های کرف متقاطع نباید بدتر شود. فرضیه دوم ما این بود که TBW جانبی نتایج مشابه TBW استاندارد خواهد داشت.

روش ها

شکستگی عرضی کشکک ساده با یک اره آونگی کوتاه شد، و سپس 3 تکنیک جدید به صورت متوالی برای زانوهای جداگانه اعمال شد تا اطمینان حاصل شود که آنها می توانند به گونه ای ساخته شوند که نشان دهنده یک روش ایمن و قابل تکرار بر اساس آناتومی انسان باشد (همانطور که در شکل 2 و 3 نشان داده شده است). همه با موفقیت به دست آمد. یک دستگاه بیومکانیکی برای آزمایش یکپارچگی بیومکانیکی 3 تکنیک جدید استفاده شد.

نتایج

نتایج تمام آزمایشات در شکل 4 و 5 نشان داده شده است.

نتایج نشان داد که پیکربندی با کوچک‌ترین جابجایی شکاف شکستگی، پین‌های کرف متقاطع همراه با TBW جانبی (تکنیک 3)، با میانگین جابجایی شکاف شکست 0.43 میلی‌متر (محدوده 0.10-0.80 میلی‌متر) پس از 100 چرخه، بسیار کمتر از جابجایی 2 میلی‌متر بود.

TBW استاندارد همراه با پین های کرف متقاطع (تکنیک 1) بهترین بعدی بود، با میانگین جابجایی شکاف شکست 0.61 میلی متر (0.06 تا 2.06 میلی متر).

میانگین بار اعمال شده 69.2 نیوتن بود. استاندارد AO بدترین بود، با میانگین جابجایی شکاف شکست نهایی 1.72 میلی متر (0.47 تا 2.24 میلی متر) و میانگین بار اعمالی 79.6 نیوتن.

از نظر جابجایی های افزایشی در هر چرخه، هر دو سازه کرف متقاطع (تکنیک های 1 و 3) جابجایی های کوچک تری را نشان می دهند: 0.27 میلی متر برای هر دو سازه کرف متقاطع در آخرین چرخه، در مقایسه با 0.41 میلی متر و 0.60 میلی متر برای AO استاندارد و ساختار کرف طولی، به ترتیب با TBW جانبی. این شواهدی است که نشان می‌دهد ساختار کرف متقاطع سختی بیشتری به شکست تحت بار می‌دهد.

بحث

نتایج نشان می‌دهد که تغییر جهت پین Kirschner به یک ساختار متقاطع به دور از بافت‌های نرم اطراف، اما نگه داشتن آن در همان صفحه (یعنی 5 میلی‌متر پشت سطح محدب قدامی کشکک)، بر یکپارچگی بیومکانیکی تأثیر منفی نمی‌گذارد، بلکه تأثیر مثبتی بر پایداری تثبیت شکستگی داخلی دارد. در مقایسه با پین های کرف طولی، به نظر می رسد که ساختار صلیبی شکل بلوک شکستگی را در برابر کشش قدامی بهتر تثبیت می کند و ممکن است تنش فشاری را در سطح مفصلی افزایش دهد.

این داده‌ها از فرضیه اول ما حمایت می‌کنند که پین‌های کیفوتیک متقاطع در مقایسه با پین‌های کیفوتیک طولی روش جراحی بدتری نیستند و در واقع، هر دو ساختار بهتر از پین‌های کیفوتیک طولی با استفاده از پین‌های کیفوتیک متقاطع عمل می‌کنند. فرضیه دوم ما متعادل است، زیرا از این مطالعه مشخص نیست که آیا نتایج TBW جانبی با TBW استاندارد قابل مقایسه است یا خیر.

این اولین مطالعه بیومکانیکی است که با ارزیابی مجدد رویکرد جراحی به TBW برتری را نسبت به تکنیک AO نشان می‌دهد. هیچ هزینه اضافی وجود ندارد و ممکن است این روش سریعتر انجام شود زیرا نوردهی کمتری مورد نیاز است. استفاده از پین‌های کیفوتیک متقاطع آسیب به بافت‌های نرم اطراف (عمدتا تاندون‌های چهارسر ران و کشکک) را کاهش می‌دهد. علاوه بر این، اگر جراحان در مورد کیفیت بافت های نرم پوشیده شده و خطر تحریک یا بیرون زدگی فیکساسیون داخلی فلز قدامی نگران هستند، این مطالعه باید به آنها اطمینان دهد که قرار دادن TBW در دو طرف کشکک از این امر جلوگیری می کند و فیکساسیون کلی را بهبود می بخشد.

این مطالعه نشان می‌دهد که دو تکنیک جدید پین ضربدری نسبت به استاندارد طلایی که در حال حاضر توسط AO در درمان شکستگی‌های عرضی کشکک ساده توصیف شده است، برتری دارند.