Złamania dalszej części kości promieniowej należą do najczęstszych złamań u osób starszych. Za osoby starsze uważa się obecnie osoby w wieku od 50 do 75 lat. Częstość złamań dalszej części kości promieniowej wzrasta z roku na rok wraz ze zwiększaniem się zakresu ruchu u osób starszych. Gorącym tematem w debacie na temat złamań dalszej części kości promieniowej pozostaje: czy konieczna jest operacja?
Badania epidemiologiczne
Złamania dalszej części kości promieniowej stanowią około 18% wszystkich złamań ciała u osób starszych. Populacja kaukaska, kobiety i osteoporoza są głównymi czynnikami ryzyka złamań dalszej części kości promieniowej. Dodatkowo uwzględnia się tu również czynniki sezonowe, takie jak ryzyko poślizgu i upadku osób starszych, które w okresie zimowym są podatne na złamania dalszej części kości promieniowej. Niektóre badania wykazały, że starsi pacjenci z nienaruszonymi zdolnościami poznawczymi i układem nerwowo-mięśniowym są narażeni na wysokie ryzyko złamań dalszej części kości promieniowej (ponieważ pacjenci mają silny refleks, odruchowo rozciągają ręce, aby podeprzeć podłoże podczas upadku, co powoduje złamania). .
Według statystyk w Stanach Zjednoczonych koszt leczenia złamań dalszej części kości promieniowej w 2007 roku wyniósł około 170 milionów dolarów amerykańskich (około 1983 dolarów amerykańskich na osobę). Chociaż większość starszych pacjentów ze złamaniami dalszej części kości promieniowej jest leczona zachowawczo, liczba pacjentów decydujących się na chirurgiczną stabilizację wewnętrzną rośnie z roku na rok. Koszt leczenia śródoperacyjnego unieruchomienia jest trzykrotnie większy niż leczenia zachowawczego, zwiększa także koszt pobytu w szpitalu i inne koszty z tym związane.
Istnieją również różnice regionalne i etniczne w stosowaniu stabilizacji wewnętrznej w przypadku złamań dalszej części kości promieniowej. Badanie Medicare wykazało, że kobiety i osoby rasy białej częściej poddawały się zabiegom chirurgicznym, a zakres wyboru stabilizacji wewnętrznej wynosił od 4,6% do 42,1%. Okazało się, że lekarze przeszkoleni w zakresie chirurgii ręki częściej wybierali operację.
Ocena kliniczna
W wywiadzie klinicznym należy odnotować mechanizm urazu pacjenta oraz główne dolegliwości, w tym lokalizację bólu, aktywność funkcjonalną i stopień deformacji. Jednocześnie konieczne jest również zrozumienie dominującej ręki pacjenta, zwykłych zainteresowań i zawodu pacjenta. Ponadto ważniejsze jest, aby wiedzieć, czy u pacjenta występuje choroba zwyrodnieniowa stawów lub powikłania wpływające na czynność funkcjonalną dotkniętej chorobą kończyny przed urazem. Wśród nich bardzo ważne dla zrozumienia potrzeb pacjentów oraz formułowania diagnozy i planów leczenia jest pytanie starszych pacjentów, czy podczas chodzenia muszą używać kul i czy potrafią o siebie zadbać w życiu codziennym.
Podczas klinicznego badania fizykalnego wymagane jest systematyczne i kompleksowe badanie nadgarstka pacjenta od bliży do bliży. Ukrwienie nadgarstka określa się za pomocą testu napełniania naczyń włosowatych oraz tętna promieniowego i łokciowego. Warunki czuciowe nerwu pośrodkowego, nerwu łokciowego i nerwu promieniowego oceniano za pomocą testu rozróżniania dwupunktowego i testu lekkiego dotyku. Częstość występowania ostrego zespołu cieśni nadgarstka w przypadku złamań dalszej części kości promieniowej wynosi 5,4–8,6%, dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na parestezje i drętwienie w okolicy dystalnej nerwu pośrodkowego. Czynność motoryczną pacjenta oceniano poprzez badanie nerwów międzykostnych przedniego i tylnego, promieniowego, pośrodkowego i łokciowego. Ponadto badający musi również zwrócić uwagę na stan rany skóry pacjenta (np. wybroczyny, obrzęk, zagięcie widełkowe itp.), aby określić, czy jest to złamanie otwarte. Ze względu na zły stan tkanek miękkich i cienką skórę u osób starszych, złamaniom dalszej części kości promieniowej często towarzyszą rany szarpane skóry. W przypadku stosowania zamkniętej redukcji trakcji szczególnie wymagana jest ostrożna obsługa, aby uniknąć dodatkowego uszkodzenia tkanek miękkich.
Ocena obrazowania
Ocena radiologiczna złamań dalszej części kości promieniowej zazwyczaj obejmuje zdjęcia rentgenowskie przednio-tylne, boczne i ukośne. Kątowanie i rotację złamania można ocenić na podstawie badań obrazowych w celu ustalenia, czy doszło do skrócenia, czy fragment złamania jest rozdrobniony i czy linia stawu jest kompletna. Inne specyficzne parametry obrazowania obejmowały: pochylenie łokciowe (średnio 22°, zakres: 19°-29°), wysokość dalszego końca kości promieniowej (11-12 mm) i nachylenie dłoniowe dalszego końca kości promieniowej (średnio 11°, zakres: 11°-14,5°). Wykonuje się również zdjęcia rentgenowskie przedramienia i łokcia, aby sprawdzić, czy nie doszło do uszkodzenia przedramienia lub niestabilności łokcia. Po zamkniętej redukcji i unieruchomieniu szyną konieczne jest wykonanie kolejnego zdjęcia RTG w celu oceny poprawy parametrów dalszego końca kości promieniowej. Klinicznie, badanie CT często wykorzystuje się do rozpoznania i klasyfikacji złamań (np. czy doszło do złamania śródstawowego, czy doszło do złamania kompresyjnego czy ścinającego), co pozwala na dalsze ustalenie planu leczenia chirurgicznego. Jednocześnie badanie CT jest również wymagane w celu dalszej oceny podczas wykonywania osteotomii i leczenia ortopedycznego nieprawidłowego zrostu.
Traktować
Zgodnie z wytycznymi leczenia AAOS nie ma konsensusu co do stosowania leczenia zachowawczego lub chirurgicznego w przypadku złamań dalszej części kości promieniowej. Nie ma zgody co do tego, czy w leczeniu chirurgicznym należy stosować stabilizację paznokciową płytką blokującą, czy przezskórną stabilizację drutem Kirschnera. Kodama i wsp. zalecają stosowanie systemu punktacji złamań w celu ustalenia, czy pacjent wymaga operacji. Natomiast w przypadku pacjentów w podeszłym wieku ≥ 50. roku życia w celu dalszego ustalenia planu leczenia należy uwzględnić rodzaj złamania, zmiany parametrów radiograficznych stawu nadgarstkowego, wiek, rękę dominującą i zawód pacjenta. W analizie regresji wielokrotnej stopień rozdrobnienia dalszego fragmentu kości promieniowej łokciowej lub grzbietowej po redukcji, to, czy złamanie obejmowało szyjkę łokciową, nachylenie dłoniowe i zmienność dalszej części kości łokciowej były silnie powiązane z wynikami klinicznymi.
Leczenie zachowawcze
W naszym ośrodku złamania dalszej części kości promieniowej z minimalnym przemieszczeniem są zwykle unieruchomione za pomocą szyny gipsowej Sugar Tong na łokciu, aby ograniczyć pronację i supinację łokcia (patrz ryc. 1). Jeżeli przemieszczenie złamania jest duże, po zamkniętej redukcji należy wykonać szynę cukrową. Należy pamiętać, że podczas wykonywania unieruchomienia szyną gipsową zakres unieruchomienia powinien kończyć się na bliższym końcu palca, tak aby ułatwić ruch palca i zapobiec jego sztywności. W przypadku szynowania pomocne może być użycie bandaży elastycznych w celu ograniczonego unieruchomienia uciskowego. Rodzaj złamania determinuje metodę redukcji zamkniętej. W razie potrzeby można wybrać miejscowe znieczulenie krwiaka dystalnego promienia, a następnie wykonać redukcję trakcji poprzez pociągnięcie palców (wskazującego i środkowego), aby skorygować deformację i przywrócić ustawienie stawu promieniowo-nadgarstkowego. Redukcję trakcji zwykle przeprowadza się za pomocą mechanizmu odwrotnego złamania. Aby zakończyć odbudowę więzadła i przywrócić ustawienie fragmentów złamania, głowy i księżyca, konieczne jest zmniejszenie trakcji w różnych płaszczyznach. W płaszczyźnie czołowej przywróć anatomiczne ustawienie kości łokciowej i promieniowej, dalszego fragmentu kości i trzonu kości promieniowej. Nastawienie typowego złamania Collesa wymaga od asystenta przytrzymania kciuka pacjenta w jednej ręce, a 4 palców pacjenta w drugiej dłoni, zastosowania przeciwtrakcji w celu oddzielenia fragmentu złamania od nasady kości promieniowej, kontynuowania trakcji wzdłużnej, a następnie dłoniowej. Zgięcie i odchylenie łokciowe w celu zmniejszenia fragmentu złamania. W przypadku pacjentów w podeszłym wieku, u których występują uszkodzenia otaczających tkanek miękkich, podczas procesu redukcji należy zachować ostrożność, aby zapobiec rozdarciu skóry (podczas redukcji można zastosować wacik). Po repozycjonowaniu wykonano badanie nerwowo-naczyniowe.
![Złamanie dalszej części kości promieniowej]()
Rycina 1. (A) Pacjenta ze złamaniem dalszej części kości promieniowej unieruchomiono w lekko neutralnej pozycji dłoniowej za pomocą szyny gipsowej Sugar Tong, aby zapobiec ponownemu przemieszczeniu; (B) i (C) zdjęcia rentgenowskie przednio-tylne i boczne wykazujące dobre unieruchomienie nadgarstka pacjenta. Szyna gipsowa nie wystaje poza głowę śródręcza, aby palce mogły normalnie się poruszać.
Leczenie operacyjne
Możliwości leczenia chirurgicznego pacjentów w podeszłym wieku ze złamaniami dalszej części kości promieniowej obejmują: zamkniętą nastawienie i zespolenie zewnętrzne, przezskórne zespolenie drutem Kirschnera, otwarte nastawienie, zespolenie dłoniowej/grzbietowej płytki blokującej oraz zespolenie grzbietowej płytki pomostowej (patrz rysunek 2).
![Płytka blokująca dłoń]()
Drugi rodzaj otwartej redukcji i unieruchomienia płytki grzbietowej jest stosowany głównie w leczeniu złamań śródstawowych. Może zmniejszać powierzchnię stawową pod bezpośrednim widzeniem bez usuwania tkanki więzadeł po stronie dłoniowej stawu nadgarstkowego, zmniejszając ryzyko późniejszej niestabilności stawu promieniowo-nadgarstkowego. Jeżeli doszło do złamania dłoniowego księżyca, należy je unieruchomić. W przypadku pacjentów ze złamaniem trzonu kości promieniowej lub licznymi urazami, wbudowaną płytkę trakcyjną można zastosować w celu uzyskania redukcji poprzez odbudowę więzadeł. Jednocześnie płyta trakcyjna nadaje się również do nastawiania i stabilizacji rozdrobnionych i osteoporotycznych złamań dalszej części kości promieniowej. Płytkę usunięto po 12 tygodniach od operacji i uzyskano dobry kliniczny efekt terapeutyczny.
Płytka blokująca Volar może poprawić skrócenie promieniowe i pochylenie Volar, a częstość powikłań jest niska. W porównaniu z płytką grzbietową, siłę chwytu dotkniętej kończyny można znacznie poprawić w ciągu 6 miesięcy po operacji, a także można poprawić funkcjonowanie i ból. Powikłania takie jak przemieszczenie unieruchomienia płytki grzbietowej i podrażnienie ścięgna prostownika palca występują nawet w 30% przypadków. Efekt mocowania płytki volarnej jest również lepszy niż w przypadku drutu Kirschnera lub stabilizatora zewnętrznego.
Jak kupić implanty ortopedyczne i instrumenty ortopedyczne?
Dla CZMEDITECH , posiadamy bardzo kompletną linię produktów implantów chirurgii ortopedycznej i odpowiednich instrumentów, w tym produktów implanty kręgosłupa, gwoździe śródszpikowe, płyta urazowa, płyta blokująca, czaszkowo-szczękowo-twarzowy, proteza, elektronarzędzia, stabilizatory zewnętrzne, artroskopia, opieki weterynaryjnej i towarzyszących im zestawów narzędzi.
Ponadto angażujemy się w ciągły rozwój nowych produktów i poszerzanie linii produktów, aby sprostać potrzebom chirurgicznym większej liczby lekarzy i pacjentów, a także zwiększyć konkurencyjność naszej firmy w całej światowej branży implantów i instrumentów ortopedycznych.
Eksportujemy na cały świat, więc Ty możesz skontaktuj się z nami pod adresem e-mail song@orthopedic-china.com, aby uzyskać bezpłatną wycenę lub wyślij wiadomość na WhatsApp, aby uzyskać szybką odpowiedź + 18112515727 .
Jeśli chcesz poznać więcej informacji, kliknij CZMEDITECH , aby poznać więcej szczegółów.
