Jak używać rezonansu magnetycznego do diagnozowania uszkodzeń łąkotki stawu kolanowego i więzadeł?

Łąkotka to chrząstka włóknista w kształcie łąkotki o trójkątnym przekroju poprzecznym, zlokalizowana pomiędzy kłykciem kości piszczelowej a płaskowyżem, która znacząco poprawia spójność stawu udowo-piszczelowego i odgrywa ważną rolę w dynamice stawu kolanowego.

Normalne i nieprawidłowe wyniki badania MRI

Na obrazach strzałkowych i czołowych normalny menisk jest trójkątny i hipointensywny. Na obrazie najbardziej bocznym strzałkowym łąkotka jest strukturą typu „muszka”, składającą się z części środkowo-strzałkowej połączonej z rogami przednim i tylnym (ryc. 1).

Rycina 1 Prawidłowy wygląd łąkotki przyśrodkowej w badaniu MRI. Widok strzałkowy ważony gęstością protonów: Przedni i tylny kąt łąkotki to jednorodne hipointensywne trójkąty. Łąkotka ma kształt łuku i składa się z odcinków środkowej części, które łączą rogi przednie przed nią i rogi tylne za nią.

Przydatne jest zrozumienie pewnych nieprawidłowości anatomicznych, ponieważ mogą one symulować rozcięcie łąkotki:

• W przekroju strzałkowym przejście między więzadłami poprzecznymi i przednimi;

• pochewka ścięgna podkolanowego;

• Więzadło łąkotkowo-udowe Humphreya i Wrisberga łączy róg tylny łąkotki bocznej z kłykciem przyśrodkowym kości udowej;

• Więzadło skośne łąkotki, które czasami łączy róg przedni łąkotki z rogiem tylnym łąkotki przeciwnej, może imitować wędrującą łąkotkę lub rączkę beczki

• Łąkotka krążkowata jest rzadką wrodzoną deformacją łąkotki. Ta dysplazja łąkotki dotyczy prawie wyłącznie łąkotki bocznej. Jej „akademicka” diagnoza w badaniu MRI opiera się na stwierdzeniu ciągłości rogów przednich i tylnych na obrazach strzałkowych w co najmniej 3 kolejnych warstwach o grubości 5 mm (ryc. 2). Wyniki te koryguje się na podstawie zastosowanych ustawień częściowych.

Rycina 2. Łąkotka boczna tarczowa. Strzałkowy obraz ważony T1. Ciągłość narożników przednich i tylnych na 3 kolejnych odcinkach stałych o grubości 5 mm. Zwróć uwagę na zwyrodnienie śluzowate rogu przedniego tej łąkotki krążkowej.

Obrazowanie patologii łąkotki

Powszechną praktyką jest zasadniczo rozróżnienie łąkotki urazowej od łąkotki zwyrodnieniowej. Urazy pourazowe wynikają z przyłożenia nadmiernej siły mechanicznej do zdrowej łąkotki. U młodych dorosłych szczelina jest zwykle spowodowana pośrednim uszkodzeniem koślawości, nagłym uniesieniem kości piszczelowej po rotacji zewnętrznej lub nadmiernym zgięciem stawu kolanowego przy zgięciu 20°. Zamiast tego zwyrodnienie następuje w wyniku normalnych sił mechanicznych działających na łąkotkę uszkodzoną przez śródmiąższowe zwyrodnienie śluzowate. Poziome szczeliny łąkotki mogą powstać samoistnie lub być spowodowane drobnymi urazami.

Klasyfikacja

Ze względu na kierunek płaszczyzny dekoltu szczeliny można podzielić na szczeliny poziome, szczeliny pionowe i szczeliny złożone

Szczelina pozioma

Istnieje płaszczyzna podziału równoległa do płaskowyżu kości piszczelowej, która dzieli łąkotkę na segmenty górny i dolny. Te poziome zmiany są rozległe, mogą znacząco wpływać na łąkotkę przyśrodkową lub boczną i są uważane za stabilne, chociaż opisano zanieczyszczenia, które migrują do rowka po uszkodzeniu łąkotki przyśrodkowej.

Pionowa szczelina

Prostopadle do płaszczyzny kości piszczelowej i wzdłuż obwodu łąkotki. Częściej dotyczą one łąkotki przyśrodkowej. Całkowity uraz jest uważany za niestabilny i dzieli łąkotkę na segmenty przyśrodkowe i boczne. Poziom skanowania obejmuje również trzon łąkotki bocznej i róg tylny łąkotki, co łatwo można błędnie zdiagnozować jako uszkodzenie rączki baryłkowej, które jest bardziej prawdopodobne, gdy staw kolanowy jest rotowany na zewnątrz. W połączeniu z obrazami strzałkowymi można wykluczyć uszkodzenie rękojeści lufy (ryc. 3).

A. MRI korony, strzałka wskazuje róg tylny łąkotki bocznej, który łatwo jest błędnie zdiagnozować jako pęknięcie rękojeści lufy; B. Podczas wykonywania badania MRI zgodnie z pozycją zaznaczoną linią przerywaną na rysunku, pojawi się pseudolufowe rozdarcie rączki.

Szczeliny promieniowe są prostopadłe do obwodu łąkotki i zwykle obejmują wolną krawędź łąkotki.

Łza dzioba papugi

Jest to mieszane uszkodzenie pionowe składające się ze składowej podłużnej i promieniowej rozciągające się cyklicznie na wolnej krawędzi.

Wreszcie istnieją złożone urazy łąkotki, bez jasnego opisu, obejmujące liczne szczeliny poziome i pionowe.

Objawy Mri dotyczące urazu łąkotki

Łza menisku

Stoller i in. zasugerowano 3 stopnie menisku (ryc. 4)

Stopień 1: Menisk guzkowy o zwiększonej intensywności, zachowany na powierzchni łąkotki;

Stopień 2: Menisk liniowy o wysokim sygnale zachowany na powierzchni menisku;

Stopień 3: Hiperintensywność rozciąga się na jedną powierzchnię stawową łąkotki.

Rycina 4 Skala Stollera. a: Stopień 1: Jedno lub więcej miejsc o pośredniej hiperintensywności guzkowej związanej z powierzchnią stawową łąkotki; b: Stopień 2: Liniowa pośrednia hiperintensywność na powierzchni stawowej łąkotki; c: Stopień 3: Liniowa pośrednia hiperintensywność sięgająca do powierzchni stawowej łąkotki.

Chociaż rozróżnienie między stopniem 2 i 3 jest skromne, pozwala odróżnić zwyrodnieniową hiperintensywność śródłąkotkową (ryc. 5) od szczelin prawdziwych. To rozróżnienie między zdegenerowaną a rozdartą łąkotką nie zawsze jest proste i istnieje wiele źródeł błędów spowodowanych pojawieniem się nadmiaru lub braku.

Rycina 5. Zwyrodnieniowy wygląd łąkotki. Widok strzałkowej gęstości protonów z nasyceniem tłuszczu. Obszary o wysokim sygnale można zobaczyć bez prawdziwego obrazu liniowego pęknięć.

Środki ostrożności:

MRI charakteryzuje się doskonałą wydajnością, z czułością i swoistością pomiędzy 90% a 95%. W badaniu MRI rozszczep łąkotki pojawia się jako pośrednie liniowe hipointensywne przedłużenie jednej z powierzchni stawowych łąkotki (stopień 3 według Stollera) lub czysta nieprawidłowość morfologiczna.

Gdy rozdarcie jest widoczne tylko na jednym przekroju, pojawiają się pewne trudności, zwłaszcza duże ryzyko uzyskania fałszywie dodatnich wyników. Jeżeli hiperintensywność w obrębie łąkotki liniowej znacząco wpływa na powierzchnię łąkotki, tj. w co najmniej dwóch sąsiadujących ze sobą odcinkach, należy uznać ją za patologiczną. Koncepcję tę należy dostosować w zależności od zastosowanej techniki akwizycji obrazu (przekroje od 3 do 4 mm lub uzyskanie objętości 3D z przekrojami izotropowymi mm).

Promieniowe rozszczepy łąkotki są czasami trudniejsze do zdiagnozowania ze względu na ich orientację. Prowadzą one głównie do nieprawidłowości morfologicznych:

• Przerwanie swobodnej krawędzi lub amputacja na obrazie czołowym;

• Nieciągły lub ścięty wygląd muszki łąkotki na obrazie strzałkowym (ryc. 6);

Rycina 6. Szczelina promieniowa w przednim odcinku łąkotki przyśrodkowej w projekcji strzałkowej ważonej gęstością protonów. Normalny wygląd ściętej muszki przyśrodkowej łąkotki (strzałka).

• Brakujący lub „duchowy” menisk z nienaruszoną szczeliną promieniową.

Zerwanie łąkotki za pomocą uchwytu wiadra wikła około 10% kręgozmyku rozciągającego się wzdłużnie. W tym przypadku czułość badania MRI wynosi około 70%, w zależności od zastosowanych kryteriów diagnostycznych.

Wyniki rezonansu magnetycznego wymagające uwagi:

Najczęstszym odkryciem jest bezpośrednia wizualizacja migrujących fragmentów w okolicy międzykłykciowej: punkt orientacyjny „podwójnego więzadła krzyżowego tylnego (PCL)” jest charakterystyczny, gdy łąkotka przyśrodkowa jest uszkodzona, a więzadło krzyżowe przednie nienaruszone. Przemieszczony segment pojawia się jako łukowaty, hipointensywny pas równoległy do ​​prawidłowego więzadła krzyżowego tylnego, co daje wygląd „podwójnego PCL” (ryc. 7). Nadmierne rogi grabiące (o wielkości powyżej 6 mm) mogą również świadczyć o obecności rękojeści lufy (ryc. 8). W tym przypadku przemieszczony fragment łąkotki przyczepia się do zdrowego rogu przedniego.

Rycina 7. Uchwyt łąkotki przyśrodkowej ma znak „podwójnego PCL”. Widok strzałkowy ważony PD z supresją tkanki tłuszczowej: przemieszczony fragment łąkotki (strzałka) leży pod normalnym PCL (strzałka) i tworzy charakterystyczny wygląd „podwójnego PCL”.

Ryc. 8 Wygląd przedniego olbrzymiego rogu. Widok ważony strzałkowej gęstości protonów. Przednia część przemieszczonego fragmentu (strzałka) jest przyczepiona do kąta łąkotki przedniej (strzałka). Należy pamiętać, że tylne rogi nie są pokazane (*).

Inne wyniki MRI:

Potwierdzono inne objawy MRI, takie jak brak muszki, objaw odwróconej łąkotki lub fragmenty łąkotki przemieszczone bezpośrednio w obszarze międzykłykciowym na milimetrowych obrazach czołowych (ryc. 9) lub obrazach osiowych.

Rysunek 9 Przemieszczony uchwyt łyżki w gnieździe. Widok czołowy ważony PD po supresji tkanki tłuszczowej. Przemieszczony fragment łąkotki (strzałka) styka się z ACL (strzałka).

Inną formalną oznaką niestabilności łąkotki jest stwierdzenie obwodowego przemieszczenia fragmentów łąkotki do zachłysku łąkotki kości udowej lub zachyłku udowo-piszczelowego. Przemieszczenia te dotyczą prawie wyłącznie łąkotki lekarskiej i w 10% przypadków stanowią powikłanie niektórych rozszczepów poziomych. Najlepszym sposobem identyfikacji tych fragmentów są przekroje koronowe i poprzeczne.

Oderwanie menisku

Odwarstwienie łąkotki następuje w wyniku ciężkiego urazu koślawego i jest spowodowane pęknięciem wyrostka torebkowego łąkotki. Zwykle atakują róg tylny łąkotki przyśrodkowej, który łączy się z torebką stawową poprzez pogrubienie torebki stawowej (więzadło skośne tylne).

Powodują one przesunięcie łąkotki górnej o 5 mm od tylnego brzegu blaszki piszczelowej na obrazach strzałkowych (ryc. 11) lub wprowadzenie płynu pomiędzy podstawę łąkotki a płaszczyznę torebki stawowej.

Rycina 11. Oderwanie rogu tylnego łąkotki. Strzałkowy widok gęstości protonów. Oddzielona łąkotka jest przesunięta do przodu. Pomiędzy podstawą łąkotki a torebką tylną znajduje się duży obszar hiperintensywności (*).

Pływający menisk

Jest to skutek gwałtownego urazu, na skutek zerwania więzadła łąkotkowo-piszczelowego i oderwania przyśrodkowej części łąkotki. W badaniu MRI oddzielona łąkotka jest całkowicie otoczona płynem i wydaje się „unosić” na płaskowyżu kości piszczelowej (ryc. 12).

Rysunek 12 Pływający menisk. Widok gęstości protonów od przodu z nasyceniem tłuszczu. Oddzielona łąkotka jest otoczona płynem, szczególnie pomiędzy jej dolną powierzchnią a płaskowyżem kości piszczelowej (strzałka).

Łąkotka pooperacyjna

Nawracający ból po meniscektomii stwarza wiele trudności diagnostycznych: nawracające pęknięcia, postmeniscektomia, chondroliza, martwica podchrzęstna czy bóle stawów. MRI często nie pozwala wykryć nawracających pęknięć, ponieważ meniscektomia pozostawia pośrednie hiperintensywności, które „niewłaściwie” komunikują się z powierzchnią łąkotki. Jedynym objawem, który uznano za patologiczny i zinterpretowano jako nawracającą szczelinę, było nadmierne natężenie płynu w obrębie łąkotki na obrazach T2-zależnych. Te ograniczenia samego prostego MRI skłoniły niektórych autorów do zaproponowania zastosowania artroskopii MRI, chociaż tutaj również wyniki są niespójne.

Jak kupić implanty ortopedyczne i instrumenty ortopedyczne?

Dla CZMEDITECH , posiadamy bardzo kompletną linię produktów implantów chirurgii ortopedycznej i odpowiednich instrumentów, w tym produktów implanty kręgosłupa, gwoździe śródszpikowe, płyta urazowa, płyta blokująca, czaszkowo-szczękowo-twarzowy, proteza, elektronarzędzia, stabilizatory zewnętrzne, artroskopia, opieki weterynaryjnej i towarzyszących im zestawów narzędzi.

Ponadto angażujemy się w ciągły rozwój nowych produktów i poszerzanie linii produktów, aby sprostać potrzebom chirurgicznym większej liczby lekarzy i pacjentów, a także zwiększyć konkurencyjność naszej firmy w całej światowej branży implantów i instrumentów ortopedycznych.

Eksportujemy na cały świat, więc Ty możesz skontaktuj się z nami pod adresem e-mail song@orthopedic-china.com, aby uzyskać bezpłatną wycenę lub wyślij wiadomość na WhatsApp, aby uzyskać szybką odpowiedź + 18112515727 .

Jeśli chcesz poznać więcej informacji, kliknij CZMEDITECH , aby poznać więcej szczegółów.