Jak leczy się złamanie okołoprotezowe?

Zamiar

Poważnym problemem w endoprotezoplastyce stawu biodrowego są złamania okołoprotezowe bliższego końca kości udowej. Zgłaszana częstość występowania wynosi 3,5% 20 lat po pierwszej implantacji i zwiększa się wraz z częstością występowania endoprotezoplastyki stawów. Złamania śródoperacyjne są często związane z trzpieniami bezcementowymi. Częściej złamania występują u wątłych starszych osób dorosłych, które upadły w wyniku operacji. Chociaż istnieją międzynarodowe różnice w stosowaniu trzpieni cementowanych i bezcementowych, nie ma jednoznacznych dowodów na to, że jeden rodzaj trzpienia cementowanego wiąże się z większym ryzykiem złamania niż drugi. System klasyfikacji złamań okołoprotezowych kości udowej z Vancouver został powszechnie przyjęty przez chirurgów i okazał się niezawodny.

Głównym celem tego badania było określenie związku pomiędzy klasyfikacją Vancouver cementowanych i bezcementowych złamań trzpienia. Drugim celem było zbadanie różnic w wyjściowej charakterystyce pacjentów z dwoma typami złamań.

Materiały i metody

Pacjent:

1. Seria pacjentów z kolejnymi złamaniami okołoprotezowymi w odcinku bliższym.

2. Do badania włączono wyłącznie pacjentów z pierwotnymi złamaniami okołoprotezowymi stawu biodrowego.

3. Wykluczono pacjentów ze złamaniami śródoperacyjnymi, złamaniami rewizyjnymi biodra i złamaniami międzyprotezowymi.

   
   

Zapis danych:

1. Radiografia cyfrowa i tomografia komputerowa w oparciu o dokumentację i analizy elektroniczne.

2. Zarejestrowane dane wyjściowe obejmowały wiek, płeć, wskaźnik masy ciała i zmniejszoną mobilność przed wystąpieniem choroby lub zależność od opiekuna.

3. 
   

Zapis szczegółów chirurgicznych:

1. Uwzględniono czas do pierwszej implantacji, wskazanie do endoprotezoplastyki (choroba zwyrodnieniowa stawów lub złamanie), rodzaj trzpienia (cementowy lub bezcementowy) i rodzaj endoprotezoplastyki (całkowita lub półartroplastyka).

2. Szczegółowe zapisy obrazowe obejmowały klasyfikację Vancouver, szpotawą pozycję kręgów i klasyfikację Dorra.

3. Geometrię trzpienia (stożkowy lub złożony w przypadku trzpieni cementowanych, prosty lub klinowy w przypadku trzpieni bezcementowych) rejestrowano na podstawie wyglądu radiologicznego.

4. Klasyfikację Vancouver ustalono na podstawie wyników badań obrazowych i wyników badań śródoperacyjnych u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym.

5. Analizy statystyczne przeprowadzono przy użyciu testu T dla zmiennych ciągłych i dokładnego testu Fishera dla zmiennych kategorycznych, aby porównać charakterystykę wyjściową i klasyfikację Vancouver pacjentów w grupach z pniem cementowanym i bezcementowym.

6. Wszystkie próby były dwustronne, a poziom istotności wynosił 0,05. Analizę statystyczną przeprowadzono przy użyciu programu GraphPad Prism w wersji 8.0.0.

   
   

Wyniki

Liczba pacjentów:

1. Przeszukując szpitalną bazę danych, zidentyfikowano łącznie 1181 pacjentów.

2. Wykluczono 978 pacjentów ze złamaniami bliższego końca kości udowej innymi niż okołoprotezowe.

3. Spośród pozostałych 203 pacjentów 8 miało złamania śródoperacyjne, 6 miało złamania rewizyjne okołoprotezowe, a 17 miało złamania okołoprotezowe urządzenia stabilizującego staw biodrowy, które następnie wykluczono.

4. Po wykluczeniu włączono ogółem 172 pacjentów.

5. Wszystkie złamania powstały po upadku. Złamania grupowe cementu kości udowej w 84 przypadkach bez cementu

6. W grupie stwierdzono 88 złamań.

   
   

Charakterystyka podstawowa:

1. Stwierdzono istotne różnice pomiędzy grupami pod względem wieku, czasu do pierwszej implantacji, wskazań do endoprotezoplastyki złamań szyjki kości udowej, pierwotnej plastyki połowiczej, umiejscowienia trzpienia szpotawego i wskaźnika masy ciała.

2. W szczególności w grupie cementu większość stanowiły połowicze plastyki.

3. Nie stwierdzono znaczących różnic między grupami pod względem płci, klasyfikacji Dorra i zmniejszonej mobilności przedchorobowej lub zależności od opiekuna.

4. W grupie cementowanych większość trzpieni była stożkowa, a pozostałe to konstrukcje kompozytowe.

5. W grupie bezcementowej większość łodyg była prosta, a pozostałe miały kształt klina.

   
   

Kategorie Vancouver:

1. Złamania Vancouver B2 dzieli się na cztery różne rodzaje pęknięć: opisany wcześniej rozdrobniony wzór typu „pęknięcia”, typu muszli i spirali oraz nowo zaobserwowany wzór „odwróconej” łupiny. Pokazano reprezentatywny wygląd serii w promieniach rentgenowskich i odpowiednie przedstawienie graficzne (ryc. 1).

2. Złamania pękające i spiralne były istotnie powiązane z trzpieniami cementowanymi, natomiast złamania płatowe były istotnie powiązane z trzpieniami bezcementowymi.

3. Odwrócony wzór muszli wystąpił podobnie w obu łodygach.

4. Powiązanie podtypów klasyfikacji Vancouver, w tym czterech opisanych powyżej typów pęknięć B2, z geometrią trzpienia odzwierciedla ogólną tendencję w zakresie typów pęknięć.

Omówić

Jest to jak dotąd największe badanie bezpośrednio porównujące związek między cementowanymi i bezcementowymi złamaniami okołoprotezowymi trzpienia a klasyfikacją Vancouver:

• Nie stwierdzono istotnej różnicy w korelacji pomiędzy trzpieniami cementowanymi i bezcementowymi w przypadku złamań Vancouver typu A, B lub C. Częstość złamań Vancouver B2 była taka sama w obu grupach, co wskazuje na taką samą częstość występowania stabilnych i niestabilnych trzpieni w złamaniach okołoprotezowych w obu grupach.

• Natomiast Fenelon i in. analizowano złamania okołoprotezowe z trzpieniami cementowanymi i bezcementowymi. Oczywiste jest, że liczba pacjentów ze złamaniami w Vancouver B2 i B3 jest znacznie wyższa.

• Phillips i in. opisują wysoce rozdrobniony wzór „pęknięć” stożkowych segmentów łodygi cementu i „pęknięć” wzdłuż płaszcza cementowego, podobny do „głowy siekiery”. W tym badaniu stwierdzono, że złamanie to jest w istotny sposób powiązane z cementowanymi pniami.

• 
  

• Silnie rozdrobniony charakter tych złamań budzi obawy dotyczące dezaktywacji kości, a złamania te często wymagają ostrożnego usunięcia cementu i założenia bajpasu za pomocą dystalnego trzpienia nośnego.

• Capello i in. opisali złamanie typu „flip-flop” związane z pniami bezcementowymi, a wyniki odzwierciedlają to odkrycie. Złamanie rozpoczyna się od podstawy przyśrodkowej krętarza większego, rozciąga się do kory przyśrodkowej i zachowuje korę boczną, dystalnie do krętarza mniejszego. Powiększenie okolicy skokowej i osiadanie łodygi są radiograficznymi objawami niestabilności łodygi. Poprzednie badania wykazały znaczący związek tego złamania z trzpieniami bezcementowymi o budowie anatomicznej i kształcie klina, a niniejsze badanie potwierdza tę zależność.

• Grammatopolous i wsp. opisują serię złamań spiralnych w złamaniach okołoprotezowych z cementowanymi trzpieniami, zwykle związanych z izolowanymi fragmentami klinowymi i poważnym rozdrobnieniem. W tej serii liczba złamań spiralnych w trzpieniu cementowanym znacznie wzrosła, co może odzwierciedlać tendencję złamań wokół trzpienia cementowanego rurkowego do rozprzestrzeniania się w sposób podobny do naturalnej kości.

• W analizie radiograficznej dużej liczby złamań okołoprotezowych zespół badawczy zaobserwował wzór złamania nieopisany wcześniej w literaturze. Złamanie rozpoczyna się od przyśrodkowej kości piętowej przechodzącej przez korę boczną, pozostawiając korę przyśrodkową nienaruszoną. Ten typ złamania nazywany jest „odwrotnym” złamaniem typu muszli i w badaniu uznano je za częste złamanie B2 w Vancouver.

• Nazwę tę wybrano z dwóch powodów: po pierwsze, jest to lustrzane odbicie „flipu”, a po drugie, zachowuje się jak odwrotne, skośne złamanie bliższego odcinka kości udowej, z podobnym ponadbocznym przemieszczeniem odwodziciela ciągnącego fragment bliższy. Podobne złamania występowały w przypadku trzpieni cementowanych i bezcementowych (ryc. 2).

• Chociaż celem tego badania nie była ocena wyników leczenia, w tym badaniu złamania typu flip-flop typu odwrotnego korygowano zazwyczaj za pomocą endoprotezoplastyki dystalnego trzpienia nośnego i unieruchomienia bliższych fragmentów złamania drutami lub płytkami cerclage.

• Pokazano przykład pacjenta leczonego tą metodą, pokazujący osiągnięcie wyzdrowienia (ryc. 3).

Rysunek 2. Odwrócony układ pęknięć typu flip-top.

Rycina 3. Endoplastyka i zespolenie drutu szyjkowego w przypadku wstecznych złamań płatowych.

Wniosek

Według systemu klasyfikacji Vancouver rodzaje złamań okołoprotezowych mają taką samą częstość występowania złamań okołoprotezowych w protezach cementowych i bezcementowych. Dlatego częstość występowania stabilnych i niestabilnych pędów po złamaniu była taka sama w obu grupach. Identyfikacja czterech różnych wzorców złamań Vancouver B2, w tym nowo zaobserwowanego odwróconego układu przerzutników, pomoże chirurgom zidentyfikować niestabilność trzpienia. Konieczne są przyszłe badania w celu zbadania związku między rodzajem złamania a strategią leczenia i określenia znaczenia klinicznego wyników tego badania.

Jak kupić implanty ortopedyczne i instrumenty ortopedyczne?

Dla CZMEDITECH , posiadamy bardzo kompletną linię produktów implantów chirurgii ortopedycznej i odpowiednich instrumentów, w tym produktów implanty kręgosłupa, gwoździe śródszpikowe, płyta urazowa, płyta blokująca, czaszkowo-szczękowo-twarzowy, proteza, elektronarzędzia, stabilizatory zewnętrzne, artroskopia, opieki weterynaryjnej i towarzyszących im zestawów narzędzi.

Ponadto angażujemy się w ciągły rozwój nowych produktów i poszerzanie linii produktów, aby sprostać potrzebom chirurgicznym większej liczby lekarzy i pacjentów, a także zwiększyć konkurencyjność naszej firmy w całej światowej branży implantów i instrumentów ortopedycznych.

Eksportujemy na cały świat, więc Ty możesz skontaktuj się z nami pod adresem e-mail song@orthopedic-china.com, aby uzyskać bezpłatną wycenę lub wyślij wiadomość na WhatsApp, aby uzyskać szybką odpowiedź + 18112515727 .

Jeśli chcesz poznać więcej informacji, kliknij CZMEDITECH , aby poznać więcej szczegółów.