Wyświetlenia: 43 Autor: Edytor witryny Czas publikacji: 2022-12-05 Pochodzenie: Strona
Złamanie szyjki kości udowej jest jednym z najczęściej spotykanych urazów ortopedycznych w praktyce klinicznej, przy czym większość pacjentów w podeszłym wieku odpowiada za ponad 50% złamań biodra. Według statystyk, w ostatnich latach częstość występowania złamań szyjki kości udowej stopniowo wzrasta, częściej u kobiet niż u mężczyzn. Zawroty głowy, demencja, nowotwory złośliwe i choroby krążeniowo-oddechowe u osób starszych oraz urazy wysokoenergetyczne u młodych ludzi to czynniki wysokiego ryzyka złamań szyjki kości udowej.
W ostatnich latach pojawiło się wiele materiałów do stabilizacji wewnętrznej, takich jak śruby drążone, śruby biodrowe napędzane (DHS), śruby biodrowe przesuwne (HSH), płytki do rozwarstwiania bliższego odcinka kości udowej, gwoździe rekonstrukcyjne i gwoździe Gamma. Wśród tych materiałów do mocowania wewnętrznego najczęściej stosowane są śruby drążone. Badania wykazały, że zdecydowana większość chirurgów preferuje śruby puste w leczeniu złamań bez przemieszczenia, a znaczna część chirurgów decyduje się na stosowanie śrub pustych w przypadku złamań szyjki kości udowej z przemieszczeniem. Bardziej akceptowaną formą mocowania wewnętrznego jest mocowanie za pomocą 3 równoległych, częściowo gwintowanych śrub drążonych.
Obecnie powszechnie przyjmuje się, że struktura naczyniowa głowy kości udowej jest najważniejszym czynnikiem wpływającym na gojenie złamań i martwicę głowy kości udowej. Uszkodzenie struktur ukrwienia głowy kości udowej jest głównym czynnikiem patologicznym martwicy niedokrwiennej głowy kości udowej. Systematyczne badania anatomii naczyń szyjki kości udowej wykazały, że nasadowa sieć naczyniowa i układ tętniczy dolnej strefy podparcia mogą być ważnymi strukturami dla utrzymania dopływu krwi do głowy kości udowej po złamaniu szyjki kości udowej, tak że śródoperacyjne nawiercenie i wszczepienie jak najbliżej centralnego obszaru głowy kości udowej może skutecznie zmniejszyć ryzyko medycznego uszkodzenia śródkostnego układu naczyniowego.

Rycina 1 Dopływ krwi do głowy kości udowej, widok przednio-boczny (a) i tylny (b). Dopływ krwi do głowy kości udowej jest zróżnicowany, ale u 60% pacjentów boczne i środkowe tętnice rdzeniowo-udowe odchodzą od tętnicy głębokiej kości udowej.
(1) Większość krwi dopływającej do głowy kości udowej pochodzi z bocznej tętnicy wirnika kości udowej.
(2) Oddaje 3 lub 4 gałęzie podtrzymujące tętnicę paskową. Gałęzie te biegną do tyłu i do góry wzdłuż tylnej części szyjki maziowej kości udowej do chrzęstnego brzegu głowy kości udowej. Naczynia w obrębie więzadła okrągłego.
(3) Pochodzi z tętnicy otworu occulta. Gałąź wstępująca tętnicy udowej wirnika przyśrodkowego.
(4) Zaopatruje krętarz większy kości udowej i tworzy pierścień tętniczy z tętnicą udową wirnika bocznego.
Klinicznie, trzy puste wkręty do kości gąbczastej o średnicy 6,5 mm, 7,0 mm lub 7,3 mm można zastosować do stabilizacji u młodszych pacjentów lub u pacjentów w średnim lub starszym wieku o dobrej jakości kości. Należy zastosować prowadnicę, aby utrzymać 3 puste gwoździe równolegle, aby umożliwić kompresję złamania ślizgowego. W obrębie szyjki kości udowej śruby należy wkręcać wzdłuż krawędzi, zwracając uwagę, aby śruby były wkręcane w głowę kości udowej, a nie w poprzek linii złamania, gdyż tylko w ten sposób można uzyskać kompresję międzykońcową. Śruby należy dokręcić i wielokrotnie potwierdzić śródoperacyjnie. Jeśli używane jest łóżko trakcyjne, przyczepność musi być rozluźniona. Śruby puste można także umieścić przezskórnie. Należy wykonać fluoroskopię czołową, boczną i skośną pod kątem 45°, aby upewnić się, że śruby nie penetrują stawu biodrowego.
Jako przykład weźmy powszechnie stosowane w praktyce klinicznej umiejscowienie paznokci w kształcie „odwróconego trójkąta”.
A. Przede wszystkim w ramach fluoroskopii należy zastosować prześwietlenie rentgenowskie w dwóch płaszczyznach fluoroskopii w celu określenia układu dolnego i środkowego kołka prowadzącego.
B. Wykonuje się nacięcie skóry sięgające 2-3 cm proksymalnie.
C. Warstwa powięziowa jest oddzielana wzdłuż nacięcia, a do oddzielania włókien podłużnych wzdłuż bocznego mięśnia udowego stosuje się separator Cobba.
D. Umieść igłę prowadzącą w pozycji, w której obie płaszczyzny są idealne.
mi. Jeden trzpień prowadzący umieszczono wzdłuż przedniej powierzchni szyjki kości udowej z pomocą asystenta w celu określenia kąta pochylenia do przodu.
F. Po zamocowaniu pierwszego trzpienia prowadzącego, za pomocą równoległych prowadnic identyfikuje się tylno-górne i przednio-górne kołki prowadzące, aby uzyskać tylne i przednie wsparcie korowe w obrębie szyjki kości udowej.
G. Dokonuje się tego poprzez wprowadzenie trzpienia prowadzącego nad krętarzem mniejszym, wzdłuż dalszej kory szyjki kości udowej, poprzez kręgosłup kości udowej; kolejne dwa kołki prowadzące wprowadza się proksymalnie, równolegle, jak najdalej w górę i 5 mm od przedniej i tylnej kory; następnie reguluje się głębokość wprowadzenia kołka prowadzącego tak, aby sięgała 5 mm poniżej chrząstki; na koniec rozwierca się otwór, mierzy i wkręca ciśnieniową pustą śrubę.
H. Należy uważać, aby nie wprowadzić igły poniżej krętarza mniejszego i nie przejść proksymalnie wzdłuż kręgosłupa kości udowej.
I. Upewnij się, że gwintowany kołek prowadzący znajduje się pod złączem.
J. Nie dopuścić do penetracji trzpienia prowadzącego przez powierzchnię stawową.
k. Określ odpowiednią długość śruby, mierząc długość kołka prowadzącego, a następnie usuwając 5 mm.
l. Zwykle stosuje się wkręty samogwintujące i samowiercące, ale czasami u lojalnych pacjentów z grubą kością wymagane jest wstępne nawiercenie kory bocznej.
M. Jeśli pozwala na to miejsce, można zastosować element dystansowy.
N. Czwarta śruba (układ rombowy) może być konieczna w przypadku lojalistów z poważnymi złamaniami wieloodłamowymi tylnej części dłoni.

Chociaż puste śruby stosowane w przypadku złamań szyjki kości udowej są obecnie bardzo powszechne, nadal istnieją różnice zdań na temat liczby i konfiguracji pustych śrub umieszczanych chirurgicznie, zwykle w zależności od preferencji operatora; Wpływ mają również takie czynniki, jak gęstość kości pacjenta, wytrzymałość śruby i powodzenie leczenia.
Złamania szyjki kości udowej zwykle mocuje się za pomocą 2-4 pustych śrub.
W większości przypadków stosuje się 3 śruby, ponieważ wytrzymują duże naprężenia przednie, zwiększają stabilność i zmniejszają przemieszczenie końca złamania.
W przypadku złamań szyjki kości udowej o kącie Pauwella >50°, bardziej uzasadnione jest zastosowanie 2 śrub.
U pacjentów z ciężkimi wieloodłamowymi złamaniami tylnej szyjki kości udowej zaleca się zastosowanie 4 pustych śrub.
Jednak nadal dominującą praktyką jest stosowanie 3 pustych śrub do mocowania.
W przypadku stosowania 3 pustych śrub do wewnętrznego zespolenia złamania szyjki kości udowej, ogólnie uważa się, że należy postępować zgodnie z teorią „kompresji ślizgowej”, tak aby 3 wszczepione śruby były równoległe do siebie w widoku ortogonalnym i miały konfigurację trójkątną w widoku bocznym.
W ten sposób trzy równoległe wydrążone śruby mogą zapewnić dobre podparcie mechaniczne i utworzyć tor ślizgowy, dzięki czemu blok złamania może przesuwać się wzdłuż osi szyjki kości udowej pod wpływem skurczu mięśni biodrowych, tworząc nacisk na koniec złamania i ułatwiając gojenie złamania.
Jednak to, czy 3 wydrążone śruby są ułożone w układzie ortotrójkątnym, czy odwróconym trójkątnym, budzi kontrowersje.
Yuenyongviwat i in. zaprojektował nową regulowaną prowadnicę do wiercenia równoległego do umieszczania pustych śrub w leczeniu złamań szyjki kości udowej metodą stabilizacji wewnętrznej i stwierdził, że ta nowa prowadnica może skrócić czas operacji i liczbę śródoperacyjnych projekcji fluoroskopowych w porównaniu z metodą tradycyjną, osiągając w ten sposób zadowalające wyniki chirurgiczne.
Filipow i in. zaprojektowali dwupłaszczyznowe mocowanie śrubowe z podwójnym wsparciem (BDSF), w którym punkt wejścia trzech pustych śrub znajduje się w grubym obszarze korowym bliższego trzpienia kości udowej, a trzy śruby są równomiernie przesunięte w stosunku do obwodu głowy kości udowej, tworząc w ten sposób dwie płaszczyzny. Takie podejście pozwala na podwójne wsparcie kory, zapewniając w ten sposób odpowiednią siłę mocowania podczas ruchu.
Eksperymenty biomechaniczne na próbkach ze zwłok wykazały, że metoda mocowania BDSF zapewnia lepsze mocowanie niż tradycyjna metoda mocowania w kształcie odwróconego trójkąta. Wyniki eksperymentów biomechanicznych na próbkach ze zwłok wykazały, że mocowanie śrubą drążoną wzmocnioną cementem fosforanowo-wapniowym znacząco poprawia stabilność mocowania śrubą drążoną w przypadku złamań szyjki kości udowej, zwiększa odporność szyjki kości udowej na ściskanie i poprawia sztywność skrętną, co ma dużą wartość kliniczną.
Ze względu na duże ryzyko wystąpienia martwicy głowy kości udowej po wszczepieniu wklęsłego gwoździa w przypadku złamań szyjki kości udowej, stale stosuje się inne metody wspomagania wewnętrznego unieruchomienia wklęsłego gwoździa w celu ograniczenia powikłań, takich jak martwica głowy kości udowej. Podstawową przyczyną martwicy głowy kości udowej po złamaniu szyjki kości udowej jest utrata dopływu krwi do głowy kości udowej, dlatego leczenie koncentruje się na poprawie przepływu krwi. Wprowadzenie ukrwionego przeszczepu okostnej w obszar martwiczy głowy kości udowej i zewnętrzne wypełnienie pozostałej jamy warstwą kiełkującą ułatwi różnicowanie przeszczepionej okostnej w osteoblasty oraz regenerację zawiązków naczyniowych, co ma zarówno działanie osteogenne, jak i rewaskularyzujące.
Mocowanie śrubą pustą w przypadku złamania szyjki kości udowej jest bardzo skuteczną metodą stabilizacji, której zalety to prosta operacja, krótki czas operacji, niewielki uraz, niezawodne mocowanie i szybki powrót do zdrowia po operacji. Jednakże, ze względu na anatomiczne cechy złamań szyjki kości udowej, nadal nie można całkowicie uniknąć powikłań w postaci martwicy niedokrwiennej głowy kości udowej i braku zrostu złamania poprzez wewnętrzne zespolenie złamań szyjki kości udowej. Dlatego przed użyciem należy wyjaśnić wskazania do stosowania tej metody stabilizacji, a pacjenci w podeszłym wieku ze złamaniami szyjki kości udowej z dużym przemieszczeniem i złym stanem ogólnym wymagającym wczesnej aktywności powinni w miarę możliwości unikać stosowania stabilizacji wewnętrznej w przypadku złamań szyjki kości udowej. Aby zmniejszyć odległe powikłania pooperacyjne, a tym samym poprawić wyniki leczenia złamań szyjki kości udowej, należy wziąć pod uwagę czynniki ryzyka mające wpływ na rokowanie pacjenta, takie jak rodzaj złamania, gęstość kości i stan funkcjonalny pacjenta.
Dla CZMEDITECH , posiadamy bardzo kompletną linię produktów implantów chirurgii ortopedycznej i odpowiednich instrumentów, w tym produktów implanty kręgosłupa, gwoździe śródszpikowe, płyta urazowa, płyta blokująca, czaszkowo-szczękowo-twarzowy, proteza, elektronarzędzia, stabilizatory zewnętrzne, artroskopia, opieki weterynaryjnej i towarzyszących im zestawów narzędzi.
Ponadto angażujemy się w ciągły rozwój nowych produktów i poszerzanie linii produktów, aby sprostać potrzebom chirurgicznym większej liczby lekarzy i pacjentów, a także zwiększyć konkurencyjność naszej firmy w całej światowej branży implantów i instrumentów ortopedycznych.
Eksportujemy na cały świat, więc Ty możesz skontaktuj się z nami pod adresem e-mail song@orthopedic-china.com, aby uzyskać bezpłatną wycenę lub wyślij wiadomość na WhatsApp, aby uzyskać szybką odpowiedź + 18112515727 .
Jeśli chcesz poznać więcej informacji, kliknij CZMEDITECH , aby poznać więcej szczegółów.
Gwóźdź kości piszczelowej dalszej: przełom w leczeniu złamań dalszej części kości piszczelowej
Seria płytek blokujących — płytka kostna blokująca kompresję dystalnej kości piszczelowej
10 najlepszych producentów w Ameryce: Płytki blokujące dystalną część kości ramiennej ( maj 2025 )
Kliniczna i komercyjna synergia bocznej płytki blokującej bliższej kości piszczelowej
Zarys techniczny mocowania płytkowego złamań dalszej części kości ramiennej