ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੇ ਲੰਬੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਭੰਜਨ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਤਕਨੀਕ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਖੰਡਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਅੱਜ, ਧਾਤੂ ਵਿਗਿਆਨ, ਸਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਫਲੋਰੋਸਕੋਪਿਕ ਹੁਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਲੰਬੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਭੰਜਨ ਲਈ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਮਿਆਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖੀ ਬਾਇਓਮੈਕਨੀਕਲ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਇਸ ਆਧੁਨਿਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਇੰਟਰਾਮੈਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਘੱਟ ਲਾਗ ਦਰਾਂ, ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਜ਼ਖ਼ਮ, ਚੰਗੀ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਸਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਮੀਖਿਆ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਕਰਨਾ, ਇਸਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੀਲਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨਾ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਪਯੋਗ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਆਰਥੋਪੈਡਿਕਸ ਅਤੇ ਟਰਾਮਾਟੋਲੋਜੀ (1eg1eg) ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ।
![intramedullary ਨਹੁੰ]()
ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦਾ ਜਨਮ
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮੇਖ ਦੇ ਸਮਾਨ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਯੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਰਜੀਕਲ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇਖਭਾਲ ਇੰਨੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰੀ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤਕਨੀਕਾਂ ਸਨ।
ਟੂਟਨਖਮੁਨ ਦੀ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਗਈ ਯੂਜ਼ਰਮੋਂਟੂ ਨਾਮਕ ਮਮੀ ਦਾ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਧਾਗੇ ਵਾਲਾ ਮੇਖ ਅਤੇ ਟਿਬੀਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਿੱਤਰ 2 ਵਿੱਚ)।
ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕੋਫੈਗਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਮਮੀ ਖੁਦ ਯੂਜ਼ਰਮੋਂਟੂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ 600 ਬੀ CE ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਕਬਰੇ ਦੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
2000 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਰਨਾਰਡੀਨੋ ਡੀ ਸਹਾਗੁਨ, ਹਰਨਾਂਡੋ ਕੋਰਟੇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ, ਨੇ ਮੈਕਸੀਕੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਮਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ।
1524 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਐਜ਼ਟੈਕ ਬੋਨ ਸਰਜਨ (ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ 'ਤੇਜ਼ਾਲੋ') ਇੱਕ ਓਬਸੀਡੀਅਨ ਚਾਕੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਓਸਟੀਓਟੋਮੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਡੁਲਰੀ ਕੈਵਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਲ ਦੀ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਐਂਟੀਸੈਪਟਿਕਸ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚ ਜਟਿਲਤਾ ਦਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਮੌਤ ਦਰ ਸੀ।
![ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮੇਖ ਦੇ ਸਮਾਨ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਯੰਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਰਜੀਕਲ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇਖਭਾਲ ਇੰਨੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰੀ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤਕਨੀਕਾਂ ਸਨ। ਟੂਟਨਖਮੁਨ ਦੀ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਗਈ ਯੂਜ਼ਰਮੋਂਟੂ ਨਾਮਕ ਮਮੀ ਦਾ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਧਾਗੇ ਵਾਲਾ ਮੇਖ ਅਤੇ ਟਿਬੀਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਿੱਤਰ 2 ਵਿੱਚ)। ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕੋਫੈਗਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਮਮੀ ਖੁਦ ਯੂਜ਼ਰਮੋਂਟੂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ 600 ਬੀ CE ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਕਬਰੇ ਦੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 2000 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਰਨਾਰਡੀਨੋ ਡੀ ਸਹਾਗੁਨ, ਹਰਨਾਂਡੋ ਕੋਰਟੇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ, ਨੇ ਮੈਕਸੀਕੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਮਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ। 1524 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਐਜ਼ਟੈਕ ਬੋਨ ਸਰਜਨ (ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ 'ਤੇਜ਼ਾਲੋ') ਇੱਕ ਓਬਸੀਡੀਅਨ ਚਾਕੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਓਸਟੀਓਟੋਮੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਡੁਲਰੀ ਕੈਵਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਲ ਦੀ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਐਂਟੀਸੈਪਟਿਕਸ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚ ਜਟਿਲਤਾ ਦਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਮੌਤ ਦਰ ਸੀ।]()
1800: ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ
1800 ਦੇ ਅੱਧ ਦੇ ਆਸਪਾਸ, ਪਹਿਲੇ ਮੈਡੀਕਲ ਰਸਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਬਾਰੇ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ। ਡਾਇਫੇਨਬਾਕ, ਲੈਂਗੇਨਬੇਕ, ਬਾਰਡੇਨਹਿਊਅਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਰਮਨ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸਰਜਨਾਂ ਨੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਲੰਬੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਮੈਰੋ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦੇ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਦੇ ਨਿਕੋਲਸ ਸੇਨ, ਇੱਕ ਖੋਜਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਫੌਜੀ ਸਰਜਨ, ਨੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੂਲਰੀ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਬੋਵਾਈਨ ਹੱਡੀ ਦੇ ਬਣੇ ਇੱਕ ਖੋਖਲੇ ਪਰਫੋਰੇਟਿਡ ਸਪਲਿੰਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 'ਸੂਡਾਰਥਰੋਸਿਸ' ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਮੈਡੁੱਲਾ ਵਿੱਚ ਪਾਵੇਗਾ।
1886 ਵਿੱਚ, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੇ ਹੇਨਰਿਕ ਬਿਰਚਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸਰਜੀਕਲ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਫ੍ਰੈਕਚਰ (ਚਿੱਤਰ 3) ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਇਲਾਜ ਲਈ ਮੈਡੁੱਲਾ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦੇ ਨਹੁੰਆਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ।
ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਥੀਮਿਸਟੋਕਲਸ ਗਲਕ ਨੇ ਨਹੁੰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮੇਖ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਨਾਰਵੇ ਤੋਂ ਜੂਲੀਅਸ ਨਿਕੋਲੇਸਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰੌਕਸੀਮਲ ਫੈਮੋਰਲ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਦੇ ਬਾਇਓਮੈਕਨੀਕਲ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਾਇਓਮੈਕਨੀਕਲ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਹੱਡੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਸਟੈਟਿਕ ਲਾਕਿੰਗ ਨੂੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੌਕਸੀਮਲ ਅਤੇ ਡਿਸਟਲ ਨੇਲ/ਬੋਨ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਦਾ ਪਿਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅੱਧ ਤੱਕ, ਵਿਆਨਾ ਵਿੱਚ ਇਗਨਾਜ਼ ਫਿਲਿਪ ਸੇਮਲਵੇਇਸ ਅਤੇ ਗਲਾਸਗੋ ਵਿੱਚ ਜੋਸੇਫਲਿਸਟਰ ਵਰਗੇ ਪਾਇਨੀਅਰਾਂ ਨੇ ਸਰਜੀਕਲ ਨਸਬੰਦੀ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੇ ਅਸੈਪਟਿਕ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਸਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
![ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ]()
1900: ਈਵੇਲੂਸ਼ਨ
1912 ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਜਨ ਅਰਨੈਸਟ ਹੇ ਗਰੋਵਸ ਇੱਕ ਠੋਸ ਧਾਤ ਦੀ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਸਰਜਨ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿਛਾਂਹਖਿੱਚੂ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਇੱਕ ਮੋਢੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸੰਕਰਮਿਤ ਸੂਡਰਥਰੋਸਿਸ ਵਾਲੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਪਹਿਲੀ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਤਕਨੀਕ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸਦਮੇ ਦੁਆਰਾ ਓਸੀਓਇੰਟੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਐਲੂਮੀਨੀਅਮ, ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਅਤੇ ਸਟੀਲ ਦੇ ਬਣੇ ਇਮਪਲਾਂਟ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਬਾਇਓਮੈਕਨਿਕਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਅਰਨੈਸਟ ਹੇ ਗਰੋਵਜ਼ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਕਰਮਣ ਦੀ ਦਰ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਲਈ ਉਸਦੇ ਸਮਕਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ।
1931 ਵਿੱਚ, ਸਮਿਥ-ਪੀਟਰਸਨ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਸਰਜਨ, ਨੇ ਇੰਟਰਾ-ਆਰਟੀਕੂਲਰ ਕੈਪਸੂਲ ਫੈਮੋਰਲ ਗਰਦਨ ਦੇ ਭੰਜਨ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਖੰਭਾਂ ਵਾਲਾ ਸਟੇਨਲੈਸ ਸਟੀਲ ਪੇਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਖੁੱਲੀ ਪਹੁੰਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਿਸਨੇ iliac crest ਦੇ ਅਗਲੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਵਿਆਪਕ ਫੇਸ਼ੀਅਲ ਟੈਂਸਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਰੇਟਿਵ ਫੀਲਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਟੀਲ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਸਟੈਨਲੇਲ ਸਟੀਲ ਪੇਚ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ (ਚਿੱਤਰ 4)।
ਸਮਿਥ-ਪੀਟਰਸਨ ਟ੍ਰਾਇਲ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਰਜਨਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਲਈ ਮੈਟਲ ਇਮਪਲਾਂਟ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੈਨ ਜੋਹਾਨਸਨ ਨੇ 1932 ਵਿੱਚ ਖੋਖਲੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮੇਖਾਂ ਦੀ ਕਾਢ ਕੱਢੀ; ਉਸਦੀ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਨਵੀਨਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਰਫਿੰਗ ਸੂਈ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰੇਡੀਓਲੋਜੀਕਲ ਗਾਈਡਡ ਸੰਮਿਲਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁੱਖ ਤਕਨੀਕੀ ਭਾਗ ਅੱਜ ਵੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਰਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੇ 1937 ਵਿੱਚ ਲਚਕੀਲੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਲਚਕੀਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਸਟੇਨਲੈਸ ਸਟੀਲ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਧੁਰੀ ਵਿਸਥਾਪਨ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਤਿੰਨ-ਪੁਆਇੰਟ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਢਾਂਚਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਬਰਕਰਾਰ ਨਰਮ ਟਿਸ਼ੂ ਖੇਤਰ ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਬੈਂਡ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਝੁਕਣ ਵਾਲੇ ਲਚਕੀਲੇ ਨਹੁੰ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤਣਾਅ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਸਟੇਨਲੈਸ ਸਟੀਲ ਦੇ ਲਚਕੀਲੇ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਲਚਕੀਲੇ ਵਿਕਾਰ ਤੋਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਵਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨ ਸੈਕੰਡਰੀ ਵਿਸਥਾਪਨ ਅਤੇ ਵਿਗਾੜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਛੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਵਿਏਨੀਜ਼ ਵਿਦਵਾਨ ਏਂਡਰ ਨੇ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਦੇ ਏਂਡਰ ਸਕੂਲ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਬਾਲ ਚਿਕਿਤਸਕ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਲਚਕਦਾਰ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
![ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ]()
ਬੋਨ ਮੈਰੋ ਨਹੁੰ
1939 ਵਿੱਚ, ਜਰਮਨ ਸਰਜਨ ਗੇਰਹਾਰਡ ਕੁਨਟਸ਼ਰ, ਇੱਕ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ, ਨੇ ਫੈਮੋਰਲ ਸਟੈਮ ਦੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਇੱਕ ਸਟੇਨਲੈਸ ਸਟੀਲ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ।
ਕੁੰਟਸ਼ੇਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਿਥ-ਪੀਟਰਸਨ ਸਟੇਨਲੈਸ ਸਟੀਲ ਦੇ ਪੇਚਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਫੈਮੋਰਲ ਗਰਦਨ ਦੇ ਭੰਜਨ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਸਟੈਮ ਫ੍ਰੈਕਚਰ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮੇਖ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਰਾਸ-ਸੈਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ V-ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਵਿੱਚ 7-10 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਸੀ।
ਕੈਡੇਵਰਿਕ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ 1940 ਵਿੱਚ ਬਰਲਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਰਜੀਕਲ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲ ਅਤੇ ਸਰਜੀਕਲ ਪਹੁੰਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਜਰਮਨ ਸਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਨਵੀਨਤਾ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੀ ਵਿਧੀ ਨੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਹਿਪੋਕ੍ਰੇਟਸ (460-370 ਬੀ.ਸੀ.), ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ-ਯੁੱਗ ਦੇ ਡਾਕਟਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦਵਾਈ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਜੋ ਸਰਜਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ'; ਇਹੀ ਕੁੰਟਸਚਰ ਦਾ ਵੀ ਸੱਚ ਸੀ।
ਨਾਜ਼ੀ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ, ਕੁਨਟਸ਼ਰ ਫਿਨਲੈਂਡ ਦੇ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਕੈਦੀਆਂ ਦਾ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਇੱਕ ਬੰਦ ਅਤੇ ਖੁੱਲੀ ਸਰਜੀਕਲ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਨ ਮੈਰੋ ਨੇਲਿੰਗ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਬੰਦ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਗ੍ਰੇਟਰ ਟ੍ਰੋਚੈਂਟਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਡ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਚਾਲਿਤ ਇੱਕ ਰੀਟਰੈਕਸ਼ਨ ਟੇਬਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਫਲੋਰੋਸਕੋਪੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਹੁੰ ਨੂੰ ਦੋ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ, ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਲਾਈਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਚੀਰਾ ਰਾਹੀਂ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਾਰੀ ਨਹੁੰ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਰਾਹੀਂ ਮੇਡੁੱਲਾ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਨਟਸਚਰ ਫੈਮੋਰਲ ਸਟੈਮ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਟਿਬਿਅਲ ਅਤੇ ਹਿਊਮਰਲ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਨਟਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੰਗੀ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਜਨ ਕੁਨਟਸਚਰ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਇਲਾਜ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਫਾਇਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ।
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਰਜਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕੁਨਟਸਚਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਨੇ ਮਰੀਜ਼ ਦੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਘਟਾ ਕੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪਲੱਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਈਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅੱਜ ਤੱਕ, ਜਰਮਨ ਸਰਜਨ ਨੂੰ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਕਾਸਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟਰਾਮਾ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਵਿਸਤਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇੰਟਰਾਮੈਡੁਲਰੀ ਨੇਲ
1942 ਵਿੱਚ, ਫਿਸ਼ਰ ਐਟ ਅਲ. ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਅਤੇ ਹੱਡੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਪਰਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੈਰੋ-ਐਪੈਂਡਿੰਗ ਗ੍ਰਾਈਂਡਿੰਗ ਡ੍ਰਿਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁੰਟਸ਼ੇਰ ਨੇ ਲਚਕਦਾਰ-ਗਾਈਡਿਡ ਰੀਮਿੰਗ ਡ੍ਰਿਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰਆਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਲਈ ਹੱਡੀ ਦੇ ਤਣੇ ਦੀ ਮੇਡੂਲਰੀ ਕੈਵਿਟੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲੰਬਾਈ 'ਤੇ ਰੀਮਿੰਗ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਸਥਿਰ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਗਤੀ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਰੀਮਿੰਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮਿਥ ਐਟ ਅਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਰ 1 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਮੈਡਲਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ 38% ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਨਟਸ਼ੇਰ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਇਸਦੇ ਲਚਕਦਾਰ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਰੀਮਿੰਗ ਡ੍ਰਿਲ ਨਾਲ ਓਸਟੀਓਟੋਮੀ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਯੰਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਢੁਕਵੀਂ ਚੋਣ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਅਕਾਦਮੀਆ ਨੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਰਬੀਟਸਗੇਮੇਨਸ਼ੈਫਟ ਫਰ ਓਸਥੀਓਸਟੇਨਫਰਾ (ਓਸੇਫਰਾ) ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਵਿਕਸਤ ਪਲੇਟਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ।
1960: ਹਨੇਰਾ ਯੁੱਗ
1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਪਲੇਟ ਅਤੇ ਪੇਚ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪੜਾਅਵਾਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਨਟਸ਼ੇਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਚਾਰੂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਸਰਜਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਪੋਸਟੋਪਰੇਟਿਵ ਨਤੀਜਿਆਂ ਕਾਰਨ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਝ ਸਰਜਨਾਂ ਨੇ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੈਡ ਫਲੋਰੋਸਕੋਪੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰਜਨ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਘਿਣਾਉਣੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਪਲੇਟ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਆਮ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।
ਕੁਨਟਸ਼ਰ, ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਚਿਕਿਤਸਕ, ਨੇ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਦੇ ਫਾਇਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਲੋਵਰਲੀਫ-ਆਕਾਰ ਦਾ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਇਨਟ੍ਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ 'ਡਿਟੈਂਸ਼ਨ ਨੇਲ' ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਯੁੱਗ ਦੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੀ ਅਚਿਲਸ ਅੱਡੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਯੁਕਤ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਜਾਂ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥਾ ਸੀ ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਪਿਤ ਸਨ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਲਾਕਿੰਗ ਸਕ੍ਰੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸੀ।
ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਇੱਕ ਲਾਕਿੰਗ ਸਕ੍ਰੂ ਨਾਲ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਮਪਲਾਂਟ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਝੁਕਣ ਅਤੇ ਟੌਰਸ਼ਨਲ ਬਲਾਂ ਦਾ ਬਿਹਤਰ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। Küntscher, Klaus Klemm, ਅਤੇ Wolf-Dieter Schellmann ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਨੂੰ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਅਤੇ ਦੂਰੀ ਵਾਲੇ ਪੇਚ ਛੇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀ-ਡ੍ਰਿਲ ਕਰਕੇ ਵਧੇਰੇ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਮਿਲਿਤ ਪੇਚ ਨਾਲ ਲੌਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਲੋਰੋਸਕੋਪਿਕ ਚਿੱਤਰ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਘਟਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਮੁੜ-ਚੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
1970 ਅਤੇ 1980: ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਤ
1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਰਮਨ ਸਰਜਨ ਕੁਨਟਸ਼ਰ ਦੀ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਸੰਕਲਪ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਬਹੁਤ ਤੀਬਰ ਸੀ।
ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਲਈ ਬੰਦ ਕਟੌਤੀ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ, ਇਸਦੇ ਲਚਕਦਾਰ ਰੀਮਿੰਗ ਅਤੇ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਸੰਕਲਪਾਂ ਦੇ ਇੰਟਰਸੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਫਲੋਰੋਸਕੋਪਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਰਮ ਟਿਸ਼ੂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ, ਚੰਗੀ ਮਰੀਜ਼ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਮੀਡੀਆ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਹੈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਦਮਿਕ ਸੰਸਾਰ ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ।
1976 ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰੋਸ ਅਤੇ ਕੇਮਫ ਨੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਲਚਕੀਲੇ ਮਾਡਿਊਲਸ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਲਾਟਡ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਬਣਾਇਆ। ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਨੂੰ ਨੇੜਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਲਾਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੌਕਸੀਮਲ ਪੇਚ ਲਈ ਇੱਕ ਮੇਖ ਦਾ ਮੋਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ 45-ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਏ.ਓ.
![intramedullary ਮੇਖ]()
1984 ਵਿੱਚ, Weinquist et al. ਨੇ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡੇ ਲਾਕਿੰਗ ਸਕ੍ਰੂ ਹੋਲਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ, ਸਥਿਰ ਲਾਕਿੰਗ ਸਕ੍ਰੂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਧੁਨਿਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਿੱਚ ਲਾਕਿੰਗ ਸਕ੍ਰੂ ਹੋਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਡਾਕਾਰ ਨੇਲ ਹੋਲ ਵਿੱਚ ਸੋਧ ਕੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਅੰਤ ਦੇ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਸੀ।
ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਗੈਰ-ਯੂਨੀਅਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਹੈ।
ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਡਾਇਨਾਮਿਕਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਟੈਂਡ-ਅਲੋਨ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਕੀਲਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੈਰ-ਹੀਲਿੰਗ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਲਾਗਤ-ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੱਲ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਬਾਇਓਮੈਕਨੀਕਲ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਮੇਨੋ ਐਟ ਅਲ. ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਦੇ ਗੈਰ-ਸਲਾਟਡ ਅਤੇ ਸਲਾਟਿਡ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਜ਼ੋਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਤਣਾਅ ਦੀ ਗਾੜ੍ਹਾਪਣ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਇਮਪਲਾਂਟ ਦੀ ਸਰਜੀਕਲ ਅਸਫਲਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਸਲ ਅਤੇ ਟੇਲਰ ਐਟ ਅਲ. ਤਸੱਲੀਬਖਸ਼ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, 1986 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਗੈਰ-ਸਲਾਟਿਡ, ਗੈਰ-ਡਾਈਲੇਟਿਡ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਟਰਲੌਕਿੰਗ ਇੰਟਰਲਾਕਿੰਗ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲ ਪ੍ਰੀ-ਡ੍ਰਿਲਡ ਮੋਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪੇਚ ਨਾਲ ਇੰਟਰਲਾਕ ਕਰਨਾ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਕਲੇਮ ਅਤੇ ਸਲੇਮੈਨ ਦਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਸੀ। ਪੇਚ ਦੇ ਸੰਮਿਲਨ ਨੂੰ ਫ੍ਰੀਹੈਂਡ ਫਲੋਰੋਸਕੋਪੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਰਜਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗਾ।
ਅੱਜ, ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਦੇ ਟਾਰਗੇਟਿੰਗ ਸਿਸਟਮ ਨਾਲ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਮੈਗਨੈਟਿਕ ਫੀਲਡ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਫਲੋਰੋਸਕੋਪਿਕਲੀ ਗਾਈਡਡ ਫ੍ਰੀਹੈਂਡ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਟੀਕ ਪ੍ਰੌਕਸੀਮਲ ਨੇਲ ਇੰਸਟਾਲੇਸ਼ਨ ਗਾਈਡ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
1990: ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ
ਅਗਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਰਸਲ-ਟੇਲਰ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਮਿਆਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੇਚਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਟਰਾਮੇਡੂਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਮਬੈਕ ਐਟ ਅਲ ਦੁਆਰਾ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਸੰਭਾਵੀ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ, ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਨੇ ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਗੈਰ-ਯੂਨੀਅਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਧਾਤੂ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰਆਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬਾਇਓਮੈਡੀਕਲ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਚੰਗੀ ਖੋਰ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਅਤੇ ਬਾਇਓ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਟਾ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਸਿਸਟਮ ਪਹਿਲੀ ਉਪਲਬਧ ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਦੀਆਂ ਮਕੈਨੀਕਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਡੀਕਲ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸਟੇਨਲੈੱਸ ਸਟੀਲ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਰ ਘੱਟ ਸਖ਼ਤ ਧਾਤ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੌਜੂਦਾ ਸਾਹਿਤ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸ਼ੰਕਾਵਾਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਸਟੀਲ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਢੁਕਵੀਂ ਸਮੱਗਰੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਟਾਇਟੇਨੀਅਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਲਾਗਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਦੇ ਕੁਝ ਫਾਇਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਰਟੀਕਲ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਚਕੀਲੇ ਮਾਡਿਊਲਸ ਅਤੇ ਮੈਗਨੈਟਿਕ ਰੈਜ਼ੋਨੈਂਸ ਇਮੇਜਿੰਗ ਅਨੁਕੂਲਤਾ, ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਕਰਸ਼ਕ ਵਿਕਲਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਵਿਕਲਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੌਜੂਦਾ ਰੁਝਾਨ
ਪਿਛਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਸਰਜਨਾਂ ਕੋਲ ਇੰਟਰਾਮੇਡੂਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਫੈਮੋਰਲ, ਟਿਬਿਅਲ ਅਤੇ ਹਿਊਮਰਲ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦਾ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਫਿਕਸੇਸ਼ਨ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੰਦ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਅਤੇ ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਲਈ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਮਿਆਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਟਾਰਗੇਟਿੰਗ ਅਤੇ ਪੋਜੀਸ਼ਨਿੰਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਸਰਜਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸਰਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਹਾਲੀਆ ਰੁਝਾਨ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਟਾਈਟੇਨੀਅਮ ਅਤੇ ਸਟੇਨਲੈਸ ਸਟੀਲ ਧਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਚਕੀਲੇਪਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚ ਮਾਡਿਊਲਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤਣਾਅ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਬਾਇਓਮਟੀਰੀਅਲ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਐਲੋਏਜ਼, ਸ਼ੇਪ ਮੈਮੋਰੀ ਐਲੋਏਜ਼ ਅਤੇ ਰੀਸੋਰਬੇਬਲ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਕਾਦਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ ਲਚਕੀਲੇ ਮਾਡਿਊਲਸ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਥਕਾਵਟ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਕਾਰਬਨ ਫਾਈਬਰ-ਰੀਇਨਫੋਰਸਡ ਪੋਲੀਮਰ ਦੇ ਬਣੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਪਲਬਧ ਹਨ। ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਮਿਸ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਰਟੀਕਲ ਹੱਡੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਲਚਕੀਲੇਪਣ ਦਾ ਮਾਡਿਊਲਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਇਓਡੀਗ੍ਰੇਡੇਬਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਲੀ ਐਟ ਅਲ ਦੁਆਰਾ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨ. ਨੇ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਲਈ ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਅਤੇ ਜ਼ੋਲਡਰੋਨੇਟ ਕੋਟਿੰਗ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮਾਡਲਾਂ ਵਿੱਚ ਓਸਟੀਓਪੋਰੋਟਿਕ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਫਾਇਦੇ ਦਿਖਾਏ ਹਨ, ਇੱਕ ਢੰਗ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਓਸਟੀਓਪੋਰੋਟਿਕ ਫ੍ਰੈਕਚਰ ਦਾ ਇਲਾਜ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਿੱਟਾ
ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲ ਡਿਜ਼ਾਈਨ, ਮੈਟਲਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਰਜੀਕਲ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨੇਲਿੰਗ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੰਬੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਭੰਜਨ ਲਈ ਦੇਖਭਾਲ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਮਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਮਲਾਵਰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇੰਟਰਾਮੇਡੁਲਰੀ ਨਹੁੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੋਸਟਓਪਰੇਟਿਵ ਨਤੀਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਅਨੁਕੂਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਆਕਾਰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਕਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਖੋਜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਇਓਮੈਟਰੀਅਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ ਨਵੇਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਹੁੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣਗੀਆਂ।
ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਇਮਪਲਾਂਟ ਅਤੇ ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਯੰਤਰ ਕਿਵੇਂ ਖਰੀਦਣੇ ਹਨ？
ਲਈ CZMEDITECH , ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਸਰਜਰੀ ਇਮਪਲਾਂਟ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨ ਉਤਪਾਦ ਲਾਈਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਤਪਾਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਇਮਪਲਾਂਟ, intramedullary ਨਹੁੰ, ਸਦਮੇ ਦੀ ਪਲੇਟ, ਲਾਕਿੰਗ ਪਲੇਟ, cranial-maxillofacial, ਪ੍ਰੋਸਥੇਸਿਸ, ਪਾਵਰ ਟੂਲ, ਬਾਹਰੀ ਫਿਕਸੇਟਰ, ਆਰਥਰੋਸਕੋਪੀ, ਵੈਟਰਨਰੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਯੰਤਰ ਸੈੱਟ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੇਂ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦ ਲਾਈਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਜੀਕਲ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗਲੋਬਲ ਆਰਥੋਪੀਡਿਕ ਇੰਪਲਾਂਟ ਅਤੇ ਯੰਤਰ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਯਾਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕੋ ਮੁਫਤ ਹਵਾਲੇ ਲਈ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਈਮੇਲ ਪਤੇ song@orthopedic-china.com 'ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਲਈ WhatsApp 'ਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੋ + 18112515727 ।
ਜੇ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ CZMEDITECH । ਹੋਰ ਵੇਰਵੇ ਲੱਭਣ ਲਈ
