Εξωτερικός σταθεροποιητής πυελικού θραύσματος - Τύπος Α

Ο βασικός στόχος της στερέωσης του κατάγματος είναι η σταθεροποίηση του σπασμένου οστού, η γρήγορη επούλωση του τραυματισμένου οστού και η αποκατάσταση της πρώιμης κινητικότητας και της πλήρους λειτουργίας του τραυματισμένου άκρου.

Η εξωτερική στερέωση είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται για να βοηθήσει στην επούλωση των σοβαρά σπασμένων οστών. Αυτός ο τύπος ορθοπεδικής θεραπείας περιλαμβάνει την ασφάλιση του κατάγματος με μια εξειδικευμένη συσκευή που ονομάζεται σταθεροποιητής, η οποία είναι εξωτερική στο σώμα. Χρησιμοποιώντας ειδικές βίδες οστού (κοινώς ονομαζόμενες καρφίτσες) που περνούν μέσα από το δέρμα και τους μυς, ο σταθεροποιητής συνδέεται με το κατεστραμμένο οστό για να το διατηρεί στη σωστή ευθυγράμμιση καθώς επουλώνεται.

Σε τι χρησιμεύει ο εξωτερικός σταθεροποιητής;

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια εξωτερική συσκευή στερέωσης για τη διατήρηση των σπασμένων οστών σταθεροποιημένα και σε ευθυγράμμιση. Η συσκευή μπορεί να ρυθμιστεί εξωτερικά για να διασφαλιστεί ότι τα οστά παραμένουν στη βέλτιστη θέση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης. Αυτή η συσκευή χρησιμοποιείται συνήθως σε παιδιά και όταν το δέρμα πάνω από το κάταγμα έχει υποστεί βλάβη.

Ποιοι είναι οι τύποι εξωτερικού σταθεροποιητή;

Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι εξωτερικών σταθεροποιητών: τυπικός μονοεπίπεδος σταθεροποιητής, δακτύλιος στερέωσης και υβριδικός σταθεροποιητής.

Οι πολυάριθμες συσκευές που χρησιμοποιούνται για την εσωτερική στερέωση χωρίζονται χονδρικά σε μερικές μεγάλες κατηγορίες: σύρματα, καρφίτσες και βίδες, πλάκες και ενδομυελικά καρφιά ή ράβδοι.

Συρραπτικά και σφιγκτήρες χρησιμοποιούνται επίσης περιστασιακά για οστεοτομία ή στερέωση κατάγματος. Αυτογενή οστικά μοσχεύματα, αλλομοσχεύματα και υποκατάστατα οστικών μοσχευμάτων χρησιμοποιούνται συχνά για τη θεραπεία οστικών ελαττωμάτων διαφόρων αιτιών. Για μολυσμένα κατάγματα καθώς και για θεραπεία οστικών λοιμώξεων, χρησιμοποιούνται συχνά αντιβιοτικά σφαιρίδια.

Εξωτερικός σταθεροποιητής πυελικού θραύσματος: Ένας ολοκληρωμένος οδηγός

Η περιοχή της πυέλου είναι μια πολύπλοκη δομή που παρέχει στήριξη στο άνω μέρος του σώματος και προστατεύει τα αναπαραγωγικά και πεπτικά όργανα. Τα κατάγματα της πυέλου μπορεί να είναι σοβαρά και να οδηγήσουν σε σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές πυέλου είναι μία από τις πολλές επιλογές θεραπείας για τα κατάγματα της πυέλου. Σε αυτό το άρθρο, θα συζητήσουμε τον εξωτερικό σταθεροποιητή πυελικού θραύσματος, τις ενδείξεις, τις αντενδείξεις, τις τεχνικές, τις επιπλοκές και τα αποτελέσματά του.

Εισαγωγή

Τα κατάγματα της πυέλου αποτελούν σημαντική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας σε ασθενείς με τραύματα. Μπορούν να συμβούν λόγω ατυχημάτων υψηλής ταχύτητας, πτώσεων από ύψος ή τραύματος χαμηλής ταχύτητας. Η περιοχή της πυέλου έχει πολύπλοκη ανατομία με πολλαπλές οστικές δομές και τα κατάγματα μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντική μετατόπιση, αστάθεια και αιμορραγία. Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές πυέλου είναι μία από τις πολλές επιλογές θεραπείας για τα κατάγματα της πυέλου. Παρέχουν σταθερότητα, υποστήριξη και ευθυγράμμιση των οστών της λεκάνης ενώ επιτρέπουν την πρώιμη κινητοποίηση.

Ενδείξεις

Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές της πυέλου ενδείκνυνται στις ακόλουθες περιπτώσεις:

• Διαταραχή του πυελικού δακτυλίου με μετατόπιση ή αστάθεια

• Ανοιχτά κατάγματα της λεκάνης

• Κατάγματα κοτύλης με μετατόπιση ή θρυμματισμό

• Σύνθετα κατάγματα που αφορούν την ιερολαγόνια άρθρωση

• Συνοδοί τραυματισμοί που αποκλείουν τη χειρουργική επέμβαση

Αντενδείξεις

Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές της πυέλου αντενδείκνυνται στις ακόλουθες περιπτώσεις:

• Σοβαρός τραυματισμός ή μόλυνση των μαλακών ιστών

• Πυελική αστάθεια που δεν μπορεί να μειωθεί επαρκώς

• Αγγειακός τραυματισμός που δεν μπορεί να ελεγχθεί

• Συνοδοί τραυματισμοί που αποκλείουν την εξωτερική στερέωση

Τεχνική

Ο εξωτερικός σταθεροποιητής της πυέλου αποτελείται από δύο κύρια εξαρτήματα: τους πείρους και τις μπιέλες. Οι καρφίτσες εισάγονται στην λαγόνια ακρολοφία και στην υπερκοτυλιαία περιοχή της λεκάνης υπό ακτινοσκοπική καθοδήγηση. Οι καρφίτσες πρέπει να τοποθετούνται κάθετα στην επιφάνεια του οστού και τουλάχιστον 2 cm μακριά από τις νευροαγγειακές δομές. Στη συνέχεια, οι μπιέλες προσαρμόζονται στους πείρους και προσαρμόζονται για να επιτευχθεί η επιθυμητή μείωση και ευθυγράμμιση. Η μείωση θα πρέπει να αξιολογείται διεγχειρητικά με ακτινοσκόπηση και να ρυθμίζεται όπως απαιτείται.

Επιπλοκές

Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές της πυέλου σχετίζονται με διάφορες επιπλοκές, όπως:

• Καρφίτσα λοίμωξη της οδού

• Χαλάρωση ή θραύση καρφίτσας

• Μετανάστευση ή μετατόπιση ράβδου

• Νευροαγγειακή βλάβη

• Πληγές πίεσης

• Απώλεια μείωσης ή ευθυγράμμισης

• Σεξουαλική δυσλειτουργία

Αποτελέσματα

Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές της πυέλου έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικοί στη σταθεροποίηση των καταγμάτων της πυέλου και στη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ασθενών. Μπορούν να επιτευχθούν πρώιμη κινητοποίηση και άσκηση βάρους, με αποτέλεσμα μειωμένη παραμονή στο νοσοκομείο, βελτιωμένος έλεγχος του πόνου και μειωμένη νοσηρότητα. Ωστόσο, το ποσοστό επιπλοκών είναι υψηλό και η προσεκτική επιλογή ασθενών, η σωστή τοποθέτηση καρφίτσας και η στενή παρακολούθηση είναι απαραίτητα για την επίτευξη βέλτιστων αποτελεσμάτων.

Σύναψη

Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές της πυέλου είναι ένα πολύτιμο εργαλείο στη διαχείριση των καταγμάτων της πυέλου. Παρέχουν σταθερότητα, υποστήριξη και ευθυγράμμιση ενώ επιτρέπουν την πρώιμη κινητοποίηση. Η σωστή επιλογή ασθενούς, η προσεκτική τοποθέτηση καρφίτσας και η στενή παρακολούθηση είναι απαραίτητα για την επίτευξη βέλτιστων αποτελεσμάτων.

Συχνές ερωτήσεις

1. Τι είναι ο εξωτερικός σταθεροποιητής πυέλου; Ο εξωτερικός σταθεροποιητής πυέλου είναι μια συσκευή που χρησιμοποιείται για τη σταθεροποίηση και την ευθυγράμμιση των οστών της λεκάνης σε ασθενείς με κατάγματα της πυέλου.

2. Πώς εισάγεται ένας εξωτερικός σταθεροποιητής πυέλου; Οι καρφίτσες εισάγονται στην λαγόνια ακρολοφία και στην υπερκοτυλιαία περιοχή της λεκάνης υπό ακτινοσκοπική καθοδήγηση.

3. Ποιες είναι οι ενδείξεις για έναν εξωτερικό σταθεροποιητή πυέλου; Οι εξωτερικοί σταθεροποιητές της πυέλου ενδείκνυνται σε διάρρηξη πυελικού δακτυλίου με μετατόπιση ή αστάθεια, ανοιχτά κατάγματα πυέλου, κατάγματα κοτύλης με μετατόπιση ή θρυμματισμό, σύνθετα κατάγματα που αφορούν την ιερολαγόνια άρθρωση και συνοδούς τραυματισμούς που αποκλείουν χειρουργική επέμβαση.