پیچ‌های استخوانی چیست؟
پیچ‌های استخوانی انواع خاصی از پیچ‌ها هستند که در جراحی‌های ارتوپدی برای تثبیت استخوان‌ها به یکدیگر استفاده می‌شوند. آنها معمولاً از فولاد ضد زنگ یا تیتانیوم ساخته می شوند و بسته به کاربرد جراحی خاص در اندازه ها و اشکال مختلف هستند.
پیچ‌های استخوانی در طیف وسیعی از روش‌ها مانند ترمیم شکستگی، فیوژن ستون فقرات، تعویض مفصل و استئوتومی استفاده می‌شوند. آنها برای ایجاد تثبیت داخلی سفت و سخت و ترویج بهبود استخوان طراحی شده اند. پیچ‌های استخوانی می تواند به صورت خودکار یا بدون ضربه زدن باشد و می توان آنها را به صورت دستی یا با استفاده از ابزارهای برقی درج کرد.
انتخاب پیچ استخوان به عوامل متعددی مانند اندازه و شکل استخوان، نوع شکستگی و ترجیح جراح بستگی دارد.
چه نوع پیچ هایی در استخوان استفاده می شود؟
پیچ های مورد استفاده در استخوان معمولاً از فلز مانند فولاد ضد زنگ یا تیتانیوم ساخته می شوند. نوع پیچ مورد استفاده بستگی به کاربرد خاص و ترجیح جراح دارد. انواع متداول پیچ‌های استخوانی عبارتند از پیچ‌های کورتیکال، پیچ‌های اسفنجی و پیچ‌های کانوله‌دار. پیچ‌های کورتیکال برای استخوان‌های متراکم، مانند شفت استخوان‌های بلند، استفاده می‌شوند، در حالی که پیچ‌های اسفنجی در استخوان‌های نرم‌تر، مانند انتهای استخوان‌های بلند و در مهره‌ها استفاده می‌شوند. پیچ های کانوله دار دارای یک هسته توخالی هستند که به آنها اجازه می دهد روی یک سیم راهنما وارد شوند، که می تواند در شرایط خاص مفید باشد.
انواع پیچ‌های استخوانی چیست؟
انواع مختلفی از پیچ‌های استخوانی در جراحی های ارتوپدی استفاده می شود، از جمله:
پیچ های کورتیکال: این پیچ ها برای تثبیت استخوان کورتیکال، لایه بیرونی سخت استخوان استفاده می شوند. آنها دارای یک محور نیمه رزوه ای و یک انتهای مخروطی هستند.
پیچ های اسفنجی: این پیچ ها برای تثبیت استخوان اسفنجی، لایه داخلی نرم تر استخوان طراحی شده اند. آنها یک محور کاملاً رزوه‌دار و انتهایی صاف دارند.
پیچ های کانوله شده: این پیچ ها دارای یک مرکز توخالی هستند که به سیم راهنما یا ابزارهای دیگر اجازه عبور از آنها را می دهد. آنها در جراحی های کم تهاجمی استفاده می شوند.
پیچ های بدون سر: این پیچ ها سر ندارند و به گونه ای طراحی شده اند که در استخوان فرو بروند. آنها در مناطقی استفاده می شوند که سر پیچ در حرکت مفصل اختلال ایجاد می کند.
پیچ‌های قفل‌شونده : این پیچ ها دارای سر رزوه ای هستند که در صفحه قفل می شود و ساختاری با زاویه ثابت ایجاد می کند. آنها در الگوهای شکستگی ناپایدار یا در استخوان پوکی استخوان استفاده می شوند.
پیچ‌های خودکار: این پیچ‌ها طوری طراحی شده‌اند که به رزوه‌های خودشان در هنگام وارد شدن به استخوان ضربه بزنند. آنها معمولا در جراحی های ارتوپدی استفاده می شوند.
پیچ‌های خود سوراخ‌کننده: این پیچ‌ها دارای مته‌ای هستند که به انتهای آن متصل شده‌اند، که به آنها اجازه می‌دهد تا هنگام وارد شدن به استخوان، سوراخ پایلوت خود را سوراخ کنند.
انتخاب نوع پیچ به محل استخوانی که باید ثابت شود، نوع استخوان، الگوی شکستگی و ترجیح جراح بستگی دارد.
آیا پیچ‌های استخوانی دائمی هستند؟
پیچ‌های استخوانی بسته به نوع جراحی و شرایط بیمار می‌تواند دائمی یا موقت باشد. در برخی موارد، پیچ ها به صورت دائمی در نظر گرفته شده اند و به گونه ای طراحی شده اند که تا پایان عمر بیمار بدون ایجاد مشکل در استخوان باقی بمانند.
در موارد دیگر، مانند زمانی که از پیچ‌ها برای ترمیم شکستگی یا فیوژن ستون فقرات استفاده می‌شود، ممکن است پس از بهبودی استخوان یا جوش خوردن آنها برداشته شوند. تصمیم گیری در مورد برداشتن پیچ ها به عواملی مانند سن بیمار، وضعیت سلامتی و نوع جراحی انجام شده بستگی دارد.
آیا پیچ های موجود در استخوان ها زنگ می زند؟
بیشتر پیچ‌های استخوانی های مورد استفاده در جراحی ارتوپدی مدرن از موادی مانند تیتانیوم یا فولاد ضد زنگ ساخته می شوند که در برابر زنگ زدگی بسیار مقاوم هستند.
با این حال، با گذشت زمان، این احتمال وجود دارد که پیچ ها ممکن است خورده یا تخریب شوند، به خصوص اگر در معرض مایعات بدن یا سایر موادی که می توانند باعث خوردگی شوند، وجود داشته باشد. این گاهی اوقات می تواند منجر به عوارضی مانند عفونت یا شل شدن پیچ شود.
برای بیماران مهم است که دستورالعمل های جراح خود را برای مراقبت و نظارت بر ایمپلنت خود دنبال کنند تا خطر عوارض را به حداقل برسانند.
با برداشتن پیچ ها از استخوان چه اتفاقی می افتد؟
هنگامی که پیچ ها از استخوان ها برداشته می شوند، سوراخ هایی که برای وارد کردن پیچ ها ایجاد شده اند ممکن است برای مدتی باز بمانند، تا زمانی که استخوان فرصتی برای پر کردن شکاف ها و بهبود کامل پیدا کند.
در برخی موارد، برداشتن پیچ ها ممکن است باعث ایجاد ناراحتی یا درد برای مدت کوتاهی با تنظیم بدن و ادامه روند بهبودی شود.
با این حال، به طور کلی، برداشتن پیچ ها از استخوان ها یک روش نسبتا ساده و کم خطر است و اکثر بیماران می توانند طی چند روز تا یک هفته پس از جراحی، فعالیت های عادی خود را از سر بگیرند.
پیروی از توصیه‌های ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی در مورد مراقبت‌های بعد از عمل و هرگونه محدودیت در فعالیت بدنی یا سایر رفتارها در طول فرآیند بهبودی بسیار مهم است.
