হাড়ৰ স্ক্ৰু কি কি?
হাড়ৰ স্ক্ৰু হৈছে অস্থিৰোগ অস্ত্ৰোপচাৰত হাড়ক একেলগে স্থিৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা বিশেষ ধৰণৰ স্ক্ৰু। সাধাৰণতে ষ্টেইনলেছ ষ্টীল বা টাইটানিয়ামৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত আৰু নিৰ্দিষ্ট অস্ত্ৰোপচাৰৰ প্ৰয়োগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিভিন্ন আকাৰ আৰু আকৃতিৰ।
হাড়ৰ স্ক্ৰু বহুতো পদ্ধতিত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে হাড়ভঙা মেৰামতি, মেৰুদণ্ডৰ সংযোজন, গাঁঠি সলনি কৰা, অষ্টিঅ’টমী। কঠিন আভ্যন্তৰীণ স্থিৰতা প্ৰদান আৰু হাড়ৰ নিৰাময়ৰ ক্ষেত্ৰত সহায়ক হোৱাকৈ ডিজাইন কৰা হৈছে। হাড়ৰ স্ক্ৰু স্ব-টেপিং বা নন-চেল্ফ-টেপিং হ'ব পাৰে, আৰু ইয়াক হাতেৰে বা শক্তি সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি সুমুৱাব পাৰি।
হাড়ৰ স্ক্ৰু নিৰ্বাচন কেইবাটাও কাৰকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, যেনে হাড়ৰ আকাৰ আৰু আকৃতি, ভাঙনৰ প্ৰকাৰ আৰু অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞৰ পছন্দ।
হাড়ত কেনেধৰণৰ স্ক্ৰু ব্যৱহাৰ কৰা হয়?
হাড়ত ব্যৱহাৰ কৰা স্ক্ৰু সাধাৰণতে ধাতুৰ, যেনে ষ্টেইনলেছ ষ্টীল বা টাইটানিয়ামৰ। ব্যৱহৃত স্ক্ৰুৰ ধৰণ নিৰ্দিষ্ট প্ৰয়োগ আৰু অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞৰ পছন্দৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। হাড়ৰ স্ক্ৰুৰ সাধাৰণ প্ৰকাৰসমূহ হ’ল কৰ্টিকেল স্ক্ৰু, কেন্সেলাছ স্ক্ৰু আৰু কেনিউলেটেড স্ক্ৰু। ঘন হাড়ৰ বাবে কৰ্টিকেল স্ক্ৰু ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে দীঘল হাড়ৰ খাদত, আনহাতে কেন্সেলাছ স্ক্ৰু কোমল হাড়ত, যেনে দীঘল হাড়ৰ মূৰত আৰু মেৰুদণ্ডত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কেনিউলেটেড স্ক্ৰুৰ এটা ফুটা কোৰ থাকে যিয়ে ইয়াক গাইড তাঁৰৰ ওপৰত সুমুৱাবলৈ অনুমতি দিয়ে, যিটো কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিত সহায়ক হ’ব পাৰে।
হাড়ৰ স্ক্ৰুৰ প্ৰকাৰ কি কি?
অস্থিৰোগ অস্ত্ৰোপচাৰত কেইবাবিধো হাড়ৰ স্ক্ৰু ব্যৱহাৰ কৰা হয়, য’ত আছে:
কৰ্টিকেল স্ক্ৰু: হাড়ৰ কঠিন বাহিৰৰ স্তৰ কৰ্টিকেল হাড়ক স্থিৰ কৰিবলৈ এইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আংশিকভাৱে সূতাযুক্ত খাদ আৰু মূৰটো টেপাৰ।
কেন্সেলাছ স্ক্ৰু: এই স্ক্ৰুবোৰ হাড়ৰ কোমল ভিতৰৰ স্তৰ কেন্সেলাছ হাড়ক স্থিৰ কৰিবলৈ ডিজাইন কৰা হয়। ইহঁতৰ সম্পূৰ্ণ সূতাযুক্ত খাদ আৰু মূৰটো মূক।
কেনিউলেটেড স্ক্ৰু: এই স্ক্ৰুবোৰৰ এটা ফুটা কেন্দ্ৰ থাকে, যাৰ ফলত গাইড তাঁৰ বা অন্যান্য যন্ত্ৰ ইয়াৰ মাজেৰে পাৰ হ’ব পাৰে। নূন্যতম আক্ৰমণাত্মক অস্ত্ৰোপচাৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মূৰবিহীন স্ক্ৰু: এই স্ক্ৰুবোৰৰ মূৰ নাথাকে আৰু হাড়ৰ ভিতৰত কাউণ্টাৰছংক কৰিব পৰাকৈ ডিজাইন কৰা হয়। য’ত স্ক্ৰুৰ মূৰে সংযোগস্থলৰ গতিবিধিত বাধা দিব, তেনে ঠাইত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
লক কৰা স্ক্ৰু: এই স্ক্ৰুবোৰৰ এটা থ্ৰেডযুক্ত মূৰ থাকে যি প্লেটত লক হৈ থাকে, যাৰ ফলত এটা নিৰ্দিষ্ট কোণৰ নিৰ্মাণ সৃষ্টি হয়। অস্থিৰ ভাঙনৰ ধৰণত বা অষ্টিঅ’পৰটিক হাড়ত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
স্ব-টেপিং স্ক্ৰু: এই স্ক্ৰুবোৰ হাড়ত সুমুৱাই দিয়াৰ লগে লগে নিজৰ সূতা টেপ কৰিব পৰাকৈ ডিজাইন কৰা হয়। সাধাৰণতে অস্থিৰোগ অস্ত্ৰোপচাৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
স্বয়ং ড্ৰিলিং স্ক্ৰু: এই স্ক্ৰুবোৰৰ শেষত এটা ড্ৰিল বিট সংলগ্ন থাকে, যাৰ ফলত হাড়ত সুমুৱাই দিয়াৰ লগে লগে ইহঁতে নিজৰ পাইলট ফুটা ড্ৰিল কৰিব পাৰে।
স্ক্ৰুৰ প্ৰকাৰৰ বাছনি নিৰ্ভৰ কৰে ঠিক কৰিবলগীয়া হাড়ৰ স্থান, হাড়ৰ প্ৰকাৰ, ভাঙনৰ ধৰণ আৰু অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞৰ পছন্দৰ ওপৰত।
হাড়ৰ স্ক্ৰু স্থায়ী নেকি?
অস্ত্ৰোপচাৰৰ ধৰণ আৰু ৰোগীৰ অৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি হাড়ৰ স্ক্ৰু স্থায়ী বা অস্থায়ী হ’ব পাৰে। কিছুমান ক্ষেত্ৰত স্ক্ৰুবোৰ স্থায়ী হ’ব লাগে আৰু ৰোগীৰ গোটেই জীৱন হাড়ত কোনো সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰাকৈ থাকিব পৰাকৈ ডিজাইন কৰা হয়।
আন কিছুমান ক্ষেত্ৰত, যেনে যেতিয়া হাড়ভঙা মেৰামতি বা মেৰুদণ্ডৰ সংযোজনৰ বাবে স্ক্ৰু ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তেতিয়া হাড় ভাল হোৱাৰ পিছত বা সংযোজন হোৱাৰ পিছত সেইবোৰ আঁতৰাই পেলাব পাৰি। স্ক্ৰুবোৰ আঁতৰাব নে নাই সেই সিদ্ধান্ত ৰোগীৰ বয়স, স্বাস্থ্যৰ অৱস্থা, কৰা অস্ত্ৰোপচাৰৰ ধৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
হাড়ত থকা স্ক্ৰুবোৰ মৰিছা হয় নেকি?
আধুনিক অস্থিৰোগ অস্ত্ৰোপচাৰত ব্যৱহাৰ কৰা বেছিভাগ হাড়ৰ স্ক্ৰু টাইটানিয়াম বা ষ্টেইনলেছ ষ্টীলৰ দৰে সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হয়, যিবোৰ মৰিছা পৰাৰ প্ৰতি অতিশয় প্ৰতিৰোধী।
কিন্তু সময়ৰ লগে লগে স্ক্ৰুবোৰ জাৰণ বা অৱক্ষয় হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে, বিশেষকৈ যদি শৰীৰৰ তৰল পদাৰ্থ বা অন্যান্য পদাৰ্থৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে যিয়ে জাৰণৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ইয়াৰ ফলত কেতিয়াবা জটিলতা হ’ব পাৰে, যেনে সংক্ৰমণ বা স্ক্ৰু ঢিলা হোৱা।
ৰোগীয়ে তেওঁলোকৰ ইমপ্লাণ্টৰ যত্ন আৰু নিৰীক্ষণৰ বাবে তেওঁলোকৰ অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞৰ নিৰ্দেশনা মানি চলাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ যাতে জটিলতাৰ সম্ভাৱনা কম হয়।
হাড়ৰ পৰা স্ক্ৰু আঁতৰাই দিলে কি হয়?
হাড়ৰ পৰা স্ক্ৰু আঁতৰাই দিলে স্ক্ৰু সোমাবলৈ ড্ৰিল কৰা ফুটাবোৰ কিছু সময়ৰ বাবে খোলা থাকিব পাৰে, যেতিয়ালৈকে হাড়টোৱে ফাঁকবোৰ পূৰণ কৰি সম্পূৰ্ণৰূপে ভাল হোৱাৰ সুযোগ নাপায়।
কিছুমান ক্ষেত্ৰত শৰীৰৰ সামঞ্জস্য আৰু নিৰাময় প্ৰক্ৰিয়া অব্যাহত থকাৰ লগে লগে স্ক্ৰু আঁতৰোৱাৰ ফলত কম সময়ৰ বাবে কিছু অস্বস্তি বা বিষ হ’ব পাৰে।
কিন্তু সাধাৰণতে হাড়ৰ পৰা স্ক্ৰু আঁতৰোৱাটো তুলনামূলকভাৱে সহজ আৰু কম বিপদজনক পদ্ধতি আৰু বেছিভাগ ৰোগীয়ে অস্ত্ৰোপচাৰৰ কেইদিনমানৰ পৰা এসপ্তাহৰ ভিতৰত স্বাভাৱিক কাৰ্য্যকলাপ পুনৰ আৰম্ভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছৰ যত্ন আৰু নিৰাময় প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত শাৰীৰিক কাৰ্যকলাপ বা অন্যান্য আচৰণৰ ওপৰত যিকোনো বাধাৰ সম্পৰ্কে আপোনাৰ স্বাস্থ্যসেৱা প্ৰদানকাৰীৰ পৰামৰ্শ মানি চলাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।
