6100-08
CZMEDITECH
medyczna stal nierdzewna
CE / ISO :9001/ ISO 13485
| Dostępność: | |
|---|---|
Opis produktu
Podstawowym celem zespolenia złamania jest stabilizacja złamanej kości, umożliwienie szybkiego gojenia uszkodzonej kości oraz wczesny powrót ruchomości i pełnej funkcji uszkodzonej kończyny.
Fiksacja zewnętrzna to technika stosowana w celu leczenia poważnie złamanych kości. Ten rodzaj leczenia ortopedycznego polega na zabezpieczeniu złamania za pomocą specjalistycznego urządzenia zwanego stabilizatorem, umieszczonego na zewnątrz ciała. Za pomocą specjalnych Śruby kostne (powszechnie nazywanych szpilkami), które przechodzą przez skórę i mięśnie, stabilizator łączy się z uszkodzoną kością, aby utrzymać ją we właściwym położeniu podczas gojenia.
W celu stabilizacji i wyrównania złamanych kości można zastosować zewnętrzne urządzenie stabilizujące. Urządzenie można regulować zewnętrznie, aby zapewnić, że kości pozostaną w optymalnej pozycji podczas procesu gojenia. Urządzenie to jest powszechnie stosowane u dzieci oraz w przypadku uszkodzenia skóry nad złamaniem.
Istnieją trzy podstawowe typy Stabilizatory zewnętrzne : standardowy stabilizator jednopłaszczyznowy, stabilizator pierścieniowy i stabilizator hybrydowy.
Liczne urządzenia stosowane do stabilizacji wewnętrznej można z grubsza podzielić na kilka głównych kategorii: druty, kołki i śruby, płytki oraz gwoździe lub pręty śródszpikowe.
Zszywki i zaciski są również czasami używane do osteotomii lub stabilizacji złamania. Autogenne przeszczepy kości, alloprzeszczepy i substytuty przeszczepów kostnych są często stosowane w leczeniu ubytków kości o różnej przyczynie. W przypadku zakażonych złamań, a także w leczeniu infekcji kości, często stosuje się kulki antybiotykowe.
Specyfikacja
Pasujące Śruba kostna : Φ5*110mm 4 szt
Pasujące instrumenty: klucz sześciokątny 3 mm, klucz sześciokątny 5 mm, śrubokręt 6 mm
Funkcje i zalety

Bloga
Złamania i zwichnięcia łokcia są częstymi urazami ortopedycznymi, często wynikającymi z upadków, urazów sportowych lub wypadków komunikacyjnych. Leczenie tych urazów może być trudne i wymagać ostrożnego postępowania, aby zapobiec powikłaniom i przywrócić funkcję. Jedną z możliwości leczenia skomplikowanych złamań łokcia jest zastosowanie fragmentu łokcia Stabilizator zewnętrzny . W tym artykule omówimy wskazania, umiejscowienie, pielęgnację i potencjalne powikłania związane ze stosowaniem tego urządzenia.
Odłamek łokcia Stabilizator zewnętrzny to rodzaj zewnętrznego urządzenia stabilizującego stosowanego w celu stabilizacji złamań lub zwichnięć stawu łokciowego. Składa się z kołków lub śrub wprowadzanych w kość powyżej i poniżej miejsca złamania, połączonych ramą, która utrzymuje fragmenty kości na miejscu. Urządzenie pozwala na precyzyjną regulację nastawienia złamania, zapewniając stabilne unieruchomienie przy jednoczesnym zapewnieniu pewnego zakresu ruchu w stawie.
Fragment łokcia Stabilizator zewnętrzny może być wskazany w leczeniu skomplikowanych złamań lub zwichnięć łokcia, w tym:
Złamania wieloodłamowe (złamania wieloodłamowe)
Złamania obejmujące powierzchnię stawową
Złamania z utratą kości lub słabą jakością kości
Złamania związane z urazami tkanek miękkich
Zwichnięcia z towarzyszącymi złamaniami
Fragment łokcia Stabilizator zewnętrzny ma kilka zalet w porównaniu z innymi opcjami leczenia złożonych złamań łokcia, w tym:
Możliwość osiągnięcia precyzyjnej redukcji złamania i utrzymania redukcji podczas gojenia
Zachowanie otoczki tkanek miękkich i dopływ krwi, sprzyjające gojeniu
Wczesna mobilizacja i rehabilitacja, minimalizująca sztywność stawów i zanik mięśni
Zmniejszone ryzyko infekcji w porównaniu z urządzeniami do mocowania wewnętrznego
W razie potrzeby możliwość konwersji na inną metodę mocowania
Przed wszczepieniem fragmentu łokcia Stabilizator zewnętrzny konieczna jest dokładna ocena ogólnego stanu zdrowia pacjenta, historii choroby i charakteru urazu. Badania obrazowe, takie jak zdjęcia rentgenowskie, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, można wykorzystać do oceny rozległości złamania lub zwichnięcia i zaplanowania rozmieszczenia urządzenia. Można wykonać badania krwi, aby ocenić ogólny stan zdrowia pacjenta i jego zdolność do poddania się znieczuleniu.
Umieszczenie fragmentu łokcia Stabilizator zewnętrzny przeprowadza się zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym na sali operacyjnej. Zabieg polega na wykonaniu małych nacięć w skórze nad kością, w które zostaną włożone szpilki lub śruby. Następnie w kość powyżej i poniżej miejsca złamania wprowadza się szpilki lub śruby i łączy ramą, która utrzymuje fragmenty kości na miejscu.
Urządzenie jest dostosowywane w celu uzyskania pożądanej wielkości ucisku lub rozproszenia w miejscu złamania, a regularne monitorowanie i regulacja urządzenia są wymagane w celu zapewnienia prawidłowego gojenia i wyrównania fragmentów kości.
Właściwa pielęgnacja i konserwacja fragmentu łokcia Stabilizator zewnętrzny są niezbędne, aby zapobiec powikłaniom, takim jak zakażenie szpilki lub awaria urządzenia. Pacjentów zazwyczaj instruuje się, jak czyścić i opatrywać miejsca wkłuć oraz zaleca się unikanie zanurzania urządzenia w wodzie.
Konieczne są regularne wizyty kontrolne u chirurga ortopedy w celu monitorowania gojenia i dostosowania urządzenia w razie potrzeby.
Powikłania związane z fragmentem łokcia Stabilizatory zewnętrzne mogą obejmować:
Infekcja przewodu szpilkowego
Awaria urządzenia lub poluzowanie kołków/śrub
Utrata wyrównania lub zmniejszenie stabilności fragmentów kości
Sztywność stawów lub przykurcze
Zanik lub osłabienie mięśni
Ból lub dyskomfort w miejscach wkłuć
Szybkie leczenie powikłań związanych z fragmentem łokcia Stabilizator zewnętrzny jest niezbędne, aby zapobiec dalszym powikłaniom i ułatwić gojenie. Zakażenia szpilki można leczyć doustnymi lub dożylnymi antybiotykami, a w ciężkich przypadkach może być konieczne usunięcie urządzenia. Awaria urządzenia lub poluzowanie kołków lub śrub może wymagać operacji rewizyjnej w celu ponownej stabilizacji miejsca złamania.
Wczesna rehabilitacja i zakres ćwiczeń ruchowych są niezbędne, aby zmaksymalizować regenerację funkcjonalną i zapobiec sztywności stawów lub przykurczom. Fizjoterapia i terapia zajęciowa są często konieczne, aby pomóc pacjentom odzyskać siłę i mobilność w dotkniętym ramieniu.
Konieczne są regularne wizyty kontrolne u chirurga ortopedy w celu monitorowania gojenia i dostosowania urządzenia w razie potrzeby. Można wykonać zdjęcia rentgenowskie lub inne badania obrazowe w celu oceny gojenia kości i zapewnienia prawidłowego ułożenia fragmentów kości.
Fragment łokcia Stabilizatory zewnętrzne stanowi cenną opcję leczenia złożonych złamań i zwichnięć łokcia. Urządzenie umożliwia precyzyjne nastawienie złamania i wczesną mobilizację, ułatwiając gojenie i powrót do sprawności funkcjonalnej. Właściwa pielęgnacja i konserwacja urządzenia są niezbędne, aby zapobiec powikłaniom, a szybkie leczenie wszelkich powikłań, które się pojawią, jest konieczne w celu optymalizacji wyników.
Jak długo fragment łokcia Stabilizator zewnętrzny pozostaje na miejscu?
Czas działania urządzenia zależy od charakteru urazu i procesu gojenia. Można go usunąć po kilku tygodniach do kilku miesięcy, w zależności od oceny gojenia dokonanej przez chirurga.
Czy fragment łokcia Stabilizator zewnętrzny można zastosować przy każdym typie złamania łokcia?
Nie, urządzenie jest przede wszystkim wskazane w przypadku skomplikowanych złamań lub zwichnięć z wieloma odłamami lub utratą kości.
Czy fragment łokcia Stabilizator zewnętrzny ogranicza ruchomość stawu?
Urządzenie pozwala na pewien zakres ruchu w stawie i można je regulować, aby umożliwić większy ruch w miarę postępu gojenia.
Jakie ryzyko wiąże się z fragmentem łokcia Stabilizator zewnętrzny ?
Zagrożenia obejmują zakażenia przewodu szpilkowego, awarię lub obluzowanie urządzenia, utratę wyrównania lub zmniejszenie stabilności fragmentów kości, sztywność stawów, zanik lub osłabienie mięśni oraz ból lub dyskomfort w miejscach wprowadzenia szpilki.
Czy po leczeniu fragmentem łokcia Stabilizator zewnętrzny konieczna jest fizjoterapia?
Tak, fizjoterapia i terapia zajęciowa są często konieczne, aby pomóc pacjentom odzyskać siłę i mobilność w dotkniętym ramieniu.