Zewnętrzny stabilizator stawów nadgarstka - typ F

Podstawowym celem zespolenia złamania jest stabilizacja złamanej kości, umożliwienie szybkiego gojenia uszkodzonej kości oraz wczesny powrót ruchomości i pełnej funkcji uszkodzonej kończyny.

Fiksacja zewnętrzna to technika stosowana w celu leczenia poważnie złamanych kości. Ten rodzaj leczenia ortopedycznego polega na zabezpieczeniu złamania za pomocą specjalistycznego urządzenia zwanego stabilizatorem, umieszczonego na zewnątrz ciała. Za pomocą specjalnych śrub kostnych (powszechnie nazywanych kołkami), które przechodzą przez skórę i mięśnie, stabilizator łączy się z uszkodzoną kością, aby utrzymać ją we właściwym położeniu podczas gojenia.

Do czego służy stabilizator zewnętrzny?

W celu stabilizacji i wyrównania złamanych kości można zastosować zewnętrzne urządzenie stabilizujące. Urządzenie można regulować zewnętrznie, aby zapewnić, że kości pozostaną w optymalnej pozycji podczas procesu gojenia. Urządzenie to jest powszechnie stosowane u dzieci oraz w przypadku uszkodzenia skóry nad złamaniem.

Jakie są rodzaje stabilizatorów zewnętrznych?

Istnieją trzy podstawowe typy stabilizatorów zewnętrznych: standardowy stabilizator jednopłaszczyznowy, stabilizator pierścieniowy i stabilizator hybrydowy.

Liczne urządzenia stosowane do stabilizacji wewnętrznej można z grubsza podzielić na kilka głównych kategorii: druty, kołki i śruby, płytki oraz gwoździe lub pręty śródszpikowe.

Zszywki i zaciski są również czasami używane do osteotomii lub stabilizacji złamania. Autogenne przeszczepy kości, alloprzeszczepy i substytuty przeszczepów kostnych są często stosowane w leczeniu ubytków kości o różnej przyczynie. W przypadku zakażonych złamań, a także w leczeniu infekcji kości, często stosuje się kulki antybiotykowe.

Zewnętrzny stabilizator stawów nadgarstka: przegląd

Nadgarstek to ważny staw łączący przedramię z dłonią, zapewniający wsparcie i elastyczność podczas wykonywania różnych czynności. Niestety urazy nadgarstka są stosunkowo częste i mogą być spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak upadki, kontuzje sportowe i wypadki samochodowe. W ciężkich przypadkach urazy te mogą wymagać interwencji chirurgicznej, a zewnętrzny stabilizator stawu nadgarstkowego jest popularną opcją leczenia ciężkich złamań nadgarstka. W tym artykule szczegółowo omówimy stabilizator zewnętrzny stawu nadgarstkowego, w tym jego definicję, rodzaje, wskazania i powikłania.

Wstęp

Zewnętrzny stabilizator stawu nadgarstkowego jest wyrobem medycznym służącym do stabilizacji złamanych kości nadgarstka. Urządzenie składa się z metalowych kołków lub śrub przymocowanych do kości po obu stronach złamania i połączonych z metalową ramą na zewnątrz skóry. Ta rama utrzymuje kości na miejscu i umożliwia ich prawidłowe gojenie.

Rodzaje stabilizatorów zewnętrznych

Istnieją różne rodzaje stabilizatorów zewnętrznych stosowanych w leczeniu złamań nadgarstka. Niektóre popularne typy obejmują:

Jednopłaszczyznowe stabilizatory zewnętrzne

Stabilizatory zewnętrzne uniplanarne są najprostszym rodzajem stabilizatorów i składają się z jednej płaszczyzny podparcia. Te stabilizatory są stosowane w przypadku prostych złamań i zapewniają ograniczoną stabilność.

Okrągłe stabilizatory zewnętrzne

Okrągłe stabilizatory zewnętrzne składają się z dwóch lub więcej pierścieni połączonych drutami lub prętami. Te stabilizatory są stosowane w przypadku skomplikowanych złamań i zapewniają doskonałą stabilność.

Hybrydowe stabilizatory zewnętrzne

Hybrydowe stabilizatory zewnętrzne są kombinacją stabilizatorów jednopłaszczyznowych i okrągłych. Te stabilizatory stosuje się w przypadku skomplikowanych złamań, gdzie wymagane jest połączenie stabilności i elastyczności.

Wskazania do stosowania stabilizatora zewnętrznego

Stabilizatory zewnętrzne stosuje się przede wszystkim w leczeniu ciężkich złamań nadgarstka, których nie można leczyć za pomocą opatrunków gipsowych ani aparatów ortodontycznych. Niektóre typowe wskazania do stosowania stabilizatora zewnętrznego obejmują:

Otwarte złamania

Złamania otwarte powstają, gdy złamana kość wnika w skórę, zwiększając ryzyko infekcji. W celu ustabilizowania złamania i zmniejszenia ryzyka infekcji można zastosować stabilizatory zewnętrzne.

Złamania wieloodłamowe

Złamania wieloodłamowe powstają, gdy kość zostaje rozbita na kilka części. W celu stabilizacji kości i wspomagania prawidłowego gojenia można zastosować stabilizatory zewnętrzne.

Złamania z uszkodzeniem tkanek miękkich

Złamania obejmujące uszkodzenie tkanek miękkich otaczających kość mogą być trudne w leczeniu. Zewnętrzne stabilizatory można zastosować do stabilizacji kości, umożliwiając jednocześnie gojenie się tkanek miękkich.

Powikłania związane ze stosowaniem stabilizatora zewnętrznego

Jak każde urządzenie medyczne, stabilizatory zewnętrzne mogą powodować komplikacje. Niektóre typowe powikłania obejmują:

Zakażenie

Zewnętrzne stabilizatory mogą zwiększać ryzyko infekcji, zwłaszcza jeśli urządzenie nie jest odpowiednio konserwowane.

Zapalenie miejsca przypięcia

Kołki lub śruby stosowane w stabilizatorach zewnętrznych mogą podrażniać skórę i powodować stany zapalne.

Utrata zakresu ruchu

Zewnętrzne stabilizatory mogą ograniczać zakres ruchu w dotkniętym nadgarstku, którego odzyskanie po usunięciu urządzenia może być trudne.

Wniosek

Zewnętrzny stabilizator stawu nadgarstkowego jest skuteczną metodą leczenia ciężkich złamań nadgarstka. Zapewnia stabilność złamanym kościom, umożliwiając ich prawidłowy proces gojenia. Jednak, jak każde urządzenie medyczne, stabilizatory zewnętrzne mogą powodować komplikacje. Pacjenci muszą ściśle współpracować z podmiotami świadczącymi opiekę zdrowotną, aby zapewnić odpowiednią konserwację urządzenia i szybkie leczenie wszelkich powikłań.