Fiksacja zewnętrzna jest sprawdzoną i szeroko stosowaną techniką w leczeniu złamań. Metoda ta polega na użyciu urządzeń umieszczonych na zewnątrz ciała w celu stabilizacji i wyrównania złamanych kości.
Przegląd fiksacji zewnętrznej
Fiksacja zewnętrzna to technika chirurgiczna stosowana od wieków w leczeniu złamań. Koncepcję tę po raz pierwszy wprowadził Hipokrates, który za pomocą drewnianych szyn unieruchomił złamane kości. Z biegiem czasu technologia ewoluowała, ale podstawowa zasada pozostaje ta sama: zapewnić stabilność miejsca złamania, jednocześnie umożliwiając ochronę i gojenie tkanek miękkich.
Cele stabilizacji zewnętrznej: Utrzymanie wyrównania, długości i rotacji złamania. Zapewnienie tymczasowej lub ostatecznej stabilizacji. W skomplikowanych przypadkach można połączyć z częściową stabilizacją wewnętrzną.
Czynniki wpływające na stabilność mocowania
Na stabilność zewnętrznego urządzenia stabilizującego wpływa kilka czynników:
Konfiguracja pinów:
Zwiększenie liczby kołków, rozmieszczenie ich w większej odległości i umieszczenie bliżej miejsca złamania zwiększa sztywność.
Kołki należy rozmieścić równomiernie, aby uniknąć nadmiernego naprężenia w określonych obszarach.
Średnica sworznia:
Większe kołki zapewniają większą stabilność, ale mogą zwiększać ryzyko koncentracji naprężeń i podrażnienia tkanek miękkich.
Typy pinów:
Kołki samowiercące, trokary, kołki powlekane, pręty z włókna węglowego.
Rodzaje stabilizatorów zewnętrznych
Zewnętrzne stabilizatory różnią się konstrukcją, a każdy z nich oferuje unikalne zalety:
Jednopłaszczyznowe stabilizatory:
Prosty i łatwy w zastosowaniu.
Ograniczona stabilność w porównaniu do urządzeń wielopłaszczyznowych.
Stabilizatory wielopłaszczyznowe:
Wykorzystaj kołki w wielu płaszczyznach, zapewniając większą stabilność.
Idealny do skomplikowanych złamań.
Jednostronne/obustronne stabilizatory:
Jednostronne stabilizatory są mniej stabilne, podczas gdy dwustronne stabilizatory zapewniają większą siłę i wsparcie.
Stabilizatory okrągłe:
Powszechnie stosowane do wydłużania kończyn i złożonej korekcji deformacji.
Umożliwia częściowe obciążanie i mobilizację stawów podczas gojenia.
![Typ mocowania zewnętrznego]()
Względy anatomiczne i strefy bezpieczeństwa
Umieszczenie szpilek ma kluczowe znaczenie, aby uniknąć powikłań, takich jak uszkodzenie nerwów lub naczyń. Kluczowe kwestie anatomiczne obejmują:
![Zewnętrzne urządzenie mocujące]()
Kość udowa:
Szpilki przednie należy umieścić 5,8 cm poniżej krętarza mniejszego i 7,4 cm powyżej wierzchołka rzepki.
Tylne szpilki muszą omijać nerw kulszowy i otaczające go naczynia.
Piszczel:
Kołki należy umieścić w odległości co najmniej 14 mm od linii stawu, aby zapobiec penetracji śródstawowej.
Kończyny górne:
Szpilki kości ramiennej powinny unikać nerwów pachowych i promieniowych.
Szpilki przedramienia należy umieścić w okolicy podskórnej kości łokciowej, aby zminimalizować uszkodzenie nerwów.
Wskazania do fiksacji zewnętrznej
Fiksacja zewnętrzna jest szczególnie przydatna w następujących sytuacjach:
Niestabilne urazy pierścienia miednicy.
Rozdrobnione złamania śródstawowe (np. pilon, dalsza kość udowa, plateau kości piszczelowej, łokieć i dalsza część kości promieniowej).
Ciężki obrzęk tkanek miękkich lub wybroczyny.
niestabilność hemodynamiczna lub niemożność poddania się operacji otwartej.
Osteoporoza, infekcje, wydłużanie kończyn, zapalenie kości i szpiku, unieruchomienie stawów, brak zrostu i leczenie infekcji.
Przeciwwskazania
Mocowanie zewnętrzne może nie być odpowiednie w następujących przypadkach:
-
Pacjenci otyli.
-
Pacjenci niestosujący się do zaleceń.
-
Pacjenci z niewystarczającą jakością kości.
Pacjenci, którzy odmawiają operacji lub nie tolerują zabiegu.
Techniki i zastosowania
![Zewnętrzne urządzenie mocujące]()
Interfejs Pin-Bone:
Podczas wprowadzania szpilki należy unikać ciągnięcia tkanek miękkich.
Aby zminimalizować uszkodzenie tkanki, należy używać trokarów i tulejek wiertarskich.
Aby zminimalizować zanieczyszczenie, niezbędne jest wstępne nawiercenie i płukanie (nawadnianie).
Fiksacja miednicy:
Zwykle umieszczany na grzebieniu biodrowym lub przednim dolnym kolcu biodrowym (AIIS).
Fluoroskopia na ramieniu C zapewnia prawidłowe umieszczenie szpilki.
Unieruchomienie kończyny górnej:
Szpilki kości ramiennej powinny unikać struktur nerwowych.
Szpilki przedramienia umieszcza się w okolicy podskórnej kości łokciowej.
Unieruchomienie kończyny dolnej:
Kołki udowe umieszcza się w pozycji przednio-bocznej.
Kołki piszczelowe umieszcza się w pozycji przednio-przyśrodkowej, aby uniknąć penetracji stawu.
Złamania pilona:
Zastosowano konfigurację ramy delta, obejmującą zarówno szpilki kości piętowej, jak i piszczelowej, aby zwiększyć stabilność.
Powikłania fiksacji zewnętrznej
Pomimo korzyści, fiksacja zewnętrzna wiąże się z potencjalnymi powikłaniami, w tym:
-
Infekcje przewodu szpilkowego
-
Zapalenie szpiku
-
Awaria urządzenia lub poluzowanie
-
Malunion lub brak zrostu
-
Podrażnienie lub penetracja tkanek miękkich
-
Uszkodzenie nerwów lub naczyń
-
Zespół przedziałowy
Załamania
Znaczenie kliniczne
Fiksacja zewnętrzna odgrywa kluczową rolę w leczeniu traumy:
Zapewnia szybką stabilizację w ortopedii kontrolującej uszkodzenia.
Zmniejsza ryzyko wtórnych obrażeń i powikłań.
Ułatwia wielodyscyplinarne podejście z udziałem chirurgów ortopedów, pielęgniarek, fizjoterapeutów i terapeutów zajęciowych w celu optymalizacji wyników leczenia pacjentów.
Produkt CZMEDITECH
Okrągły stabilizator zewnętrzny:
Charakterystyka: Zbudowane z metalowych pierścieni i cienkich drutów, otaczających kończynę i umożliwiających wielopłaszczyznową regulację.
The
Stabilizator zewnętrzny okrągły jest wyrobem medycznym służącym do zespolenia złamań i rehabilitacji ortopedycznej. Jego cechy konstrukcyjne i zalety znajdują odzwierciedlenie głównie w następujących aspektach:
Cechy konstrukcyjne
Struktura pierścienia: Okrągły stabilizator zewnętrzny ma kształt pierścienia, tworzący pełny okrąg wokół miejsca złamania, zapewniając kompleksowe wsparcie i stabilizację.
Wiele punktów mocowania: Na okrągłej ramie znajduje się zwykle wiele punktów mocowania, które można połączyć z kością za pomocą wielu szpilek kostnych lub gwoździ. To rozprasza siłę mocowania i zmniejsza nacisk na pojedynczy punkt mocowania.
Możliwość regulacji: Konstrukcja okrągłego stabilizatora zewnętrznego umożliwia lekarzom dokonanie regulacji w zależności od konkretnego stanu pacjenta, w tym rozmiaru pierścieni, położenia punktów mocowania i rozkładu siły, aby dostosować się do różnych typów złamań i stanu kości.
Lekkie i trwałe: Nowoczesne okrągłe stabilizatory zewnętrzne są często wykonane z lekkich i wytrzymałych materiałów, takich jak stop tytanu lub włókno węglowe, co zapewnia stabilność, a jednocześnie zmniejsza obciążenie pacjenta.
Łatwy w montażu i demontażu: Konstrukcja pierścienia sprawia, że proces montażu i demontażu jest wygodniejszy, skracając czas operacji i zmniejszając dyskomfort pacjenta.
Zalety
Wysoka stabilność:
Pierścieniowa struktura zapewnia wsparcie, skutecznie zapobiegając przemieszczaniu się miejsca złamania i zapewniając, że kość pozostaje we właściwej pozycji podczas procesu gojenia.
Siła dyspersyjna:
Liczne punkty mocowania rozpraszają siłę mocowania, zmniejszając skoncentrowany nacisk na kości i tkanki miękkie oraz zmniejszając ryzyko powikłań spowodowanych nieprawidłowym unieruchomieniem.
Szeroki zakres zastosowań:
Okrągły stabilizator zewnętrzny nadaje się do różnego rodzaju złamań, zwłaszcza złamań skomplikowanych, złamań otwartych i przypadków wymagających długotrwałego stabilizacji.
Promowanie uzdrawiania:
Zapewniając stabilne środowisko mocowania, okrągły stabilizator zewnętrzny pomaga przyspieszyć gojenie złamań i zmniejszyć ryzyko braku zrostu lub opóźnionego gojenia.
Zmniejsz komplikacje:
Ze względu na rozproszoną siłę mocowania, Okrągły stabilizator zewnętrzny zmniejsza uszkodzenia tkanek miękkich i zmniejsza częstość powikłań, takich jak infekcja i zapalenie szpilek.
![Urządzenie do mocowania zewnętrznego CZMEDITECH]()
Wygodny w opiece pooperacyjnej:
Konstrukcja pierścieniowa ułatwia pacjentom wykonywanie czynności pielęgnacyjnych po zabiegu, takich jak czyszczenie i zmiana opatrunków, bez wpływu na efekt utrwalenia.
Obowiązujące scenariusze
Okrągłe stabilizatory zewnętrzne są powszechnie stosowane w następujących sytuacjach:
Złożone złamania: Nadaje się do złożonych złamań obejmujących wiele segmentów kości lub stawów.
Złamania otwarte: Ze względu na właściwości rozpraszania siły, obwodowy stabilizator zewnętrzny nadaje się do leczenia otwartych złamań i zmniejsza ryzyko infekcji.
Brak zrostu lub opóźniony zrost: W niektórych przypadkach okrągłe zewnętrzne ramki mocujące mogą pomóc w gojeniu kości, zapewniając niezbędną stabilność i wsparcie.
Unieruchomienie pooperacyjne: Służy do stabilizacji i wsparcia po operacjach ortopedycznych, zapewniając stabilność miejsca zabiegu.
Koncepcja projektowa okrągłego stabilizatora zewnętrznego jest również skupiona na pacjencie, skupiając się na stabilności i komforcie, i jest ważnym narzędziem w leczeniu ortopedycznym.
Wniosek
Zewnętrzna stabilizacja pozostaje kamieniem węgielnym w leczeniu złamań, oferując wszechstronność i możliwość dostosowania do różnych scenariuszy klinicznych. Łącząc tę technikę z podejściem multidyscyplinarnym, lekarze mogą osiągnąć optymalne wyniki dla pacjentów. W związku z ciągłym postępem technologii, fiksacja zewnętrzna stale ewoluuje, zapewniając jej znaczenie we współczesnej praktyce ortopedycznej.
