Podstawowym celem zespolenia złamania jest stabilizacja złamanej kości, umożliwienie szybkiego gojenia uszkodzonej kości oraz wczesny powrót ruchomości i pełnej funkcji uszkodzonej kończyny.

Fiksacja zewnętrzna to technika stosowana w celu leczenia poważnie złamanych kości. Ten rodzaj leczenia ortopedycznego polega na zabezpieczeniu złamania za pomocą specjalistycznego urządzenia zwanego stabilizatorem, umieszczonego na zewnątrz ciała. Za pomocą specjalnych śrub kostnych (powszechnie nazywanych kołkami), które przechodzą przez skórę i mięśnie, stabilizator łączy się z uszkodzoną kością, aby utrzymać ją we właściwym położeniu podczas gojenia.

Do czego służy stabilizator zewnętrzny?

W celu stabilizacji i wyrównania złamanych kości można zastosować zewnętrzne urządzenie stabilizujące. Urządzenie można regulować zewnętrznie, aby zapewnić, że kości pozostaną w optymalnej pozycji podczas procesu gojenia. Urządzenie to jest powszechnie stosowane u dzieci oraz w przypadku uszkodzenia skóry nad złamaniem.

Jakie są rodzaje stabilizatorów zewnętrznych?

Istnieją trzy podstawowe typy stabilizatorów zewnętrznych: standardowy stabilizator jednopłaszczyznowy, stabilizator pierścieniowy i stabilizator hybrydowy.

Liczne urządzenia stosowane do stabilizacji wewnętrznej można z grubsza podzielić na kilka głównych kategorii: druty, kołki i śruby, płytki oraz gwoździe lub pręty śródszpikowe.

Zszywki i zaciski są również czasami używane do osteotomii lub stabilizacji złamania. Autogenne przeszczepy kości, alloprzeszczepy i substytuty przeszczepów kostnych są często stosowane w leczeniu ubytków kości o różnej przyczynie. W przypadku zakażonych złamań, a także w leczeniu infekcji kości, często stosuje się kulki antybiotykowe.

Dynamiczny osiowy bliższy fragment kości udowej Zewnętrzny stabilizator: kompleksowy przegląd

Złamania biodra są częstym problemem ortopedycznym, szczególnie u osób starszych. Złamania te mogą powodować znaczną zachorowalność i śmiertelność, a ich leczenie jest często skomplikowane. Jedną z technik stosowanych w leczeniu złamań biodra jest dynamiczny stabilizator zewnętrzny proksymalnego fragmentu kości udowej osiowej (DAPFFEF). W tym artykule przedstawimy kompleksowy przegląd DAPFFEF, w tym jego wskazań, techniki, powikłań i wyników.

Wstęp

Złamania biodra stanowią poważny problem zdrowia publicznego, a każdego roku na całym świecie występuje około 1,6 miliona przypadków. Złamania te wiążą się z dużą zachorowalnością i śmiertelnością, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Leczenie złamań biodra jest często skomplikowane i do ich leczenia stosuje się różne techniki chirurgiczne. Jedną z tych technik jest dynamiczny stabilizator zewnętrzny osiowego proksymalnego fragmentu kości udowej (DAPFFEF).

Anatomia biodra

Przed omówieniem DAPFFEF ważne jest zrozumienie anatomii stawu biodrowego. Staw biodrowy jest stawem kulowym, składającym się z panewki miednicy i głowy kości udowej. Szyjka kości udowej łączy głowę kości udowej z trzonem kości udowej. Bliższa kość udowa to część kości udowej położona najbliżej stawu biodrowego.

Co to jest zewnętrzny stabilizator dynamicznego osiowego bliższego fragmentu kości udowej?

Dynamiczny osiowy bliższy fragment kości udowej (DAPFFEF) to urządzenie służące do stabilizacji złamań bliższej części kości udowej. Urządzenie składa się z zestawu kołków lub śrub, które wprowadza się do bliższej części kości udowej i łączy z ramą zewnętrzną. Rama zapewnia stabilność złamanej kości, umożliwiając jej zagojenie.

Wskazania do DAPFFEF

DAPFFEF stosuje się w leczeniu złamań bliższej części kości udowej, w tym złamań podgłowowych, złamań międzykrętarzowych i złamań podkrętarzowych. Stosowany jest także w leczeniu braku zrostu i nieprawidłowego zrostu bliższej części kości udowej.

Technika DAPFFEF

Technika DAPFFEF polega na wprowadzeniu szpilek lub śrub do bliższej części kości udowej, które następnie są łączone z ramą zewnętrzną. Kołki lub śruby wprowadza się w taki sposób, aby mogły pełnić funkcję ramienia dźwigni, zapewniając dynamiczną kompresję złamanej kości. Rama jest regulowana tak, aby uzyskać pożądany poziom kompresji.

Zalety DAPFFEF

Zalety DAPFFEF obejmują jego zdolność do zapewnienia stabilnego unieruchomienia bliższej części kości udowej, zdolność do dynamicznego ucisku złamanej kości oraz zdolność do umożliwienia wczesnego obciążania. Czynniki te mogą prowadzić do lepszych wyników leczenia i szybszego powrotu do zdrowia pacjentów.

Powikłania DAPFFEF

Powikłania DAPFFEF obejmują zakażenia dróg pinowych, brak zrostu, nieprawidłowy zrost, utratę redukcji i niepowodzenie implantu. Powikłaniom tym można zapobiec stosując odpowiednie leczenie, w tym antybiotyki, operację rewizyjną i usunięcie stabilizatora.

Wyniki DAPFFEF

Wyniki DAPFFEF badano w kilku badaniach klinicznych. Badania te wykazały, że DAPFFEF może zapewnić stabilne unieruchomienie bliższej części kości udowej, umożliwiając wczesne obciążanie pacjentów i lepsze wyniki leczenia.

Wniosek

Dynamiczny osiowy proksymalny stabilizator fragmentu kości udowej (DAPFFEF) to technika chirurgiczna stosowana do stabilizacji złamań bliższej części kości udowej. Zapewnia stabilne unieruchomienie i dynamiczną kompresję złamanej kości, umożliwiając wczesne obciążanie i poprawę wyników leczenia pacjentów. Mogą wystąpić powikłania, ale można je opanować, stosując odpowiednie leczenie.