भङ्गाः प्रायः शरीरस्य अन्येषु भागेषु चोटैः सह भवन्ति । समग्रचिकित्साप्रक्रियायां रोगिणां समग्ररूपेण चिकित्सा करणीयम् ।

मेटाकार्पोफैलेन्जियलभङ्गः हस्तस्य आघातस्य सामान्यः भङ्गः अस्ति, यत्र हस्तस्य आघातस्य रोगिणां प्रायः १/४ भागः भवति । हस्तस्य सुकुमारस्य जटिलस्य च संरचनायाः सूक्ष्ममोटरकार्यस्य च कारणात् अन्येषां दीर्घनलीभङ्गानाम् उपचारापेक्षया हस्तभङ्गस्य प्रबन्धनं दूरतरं महत्त्वपूर्णं तकनीकीदृष्ट्या च जटिलं भवति

अमेरिकादेशे प्रतिवर्षं ५,००,००० प्रौढाः नितम्बभङ्गाः प्रभाविताः भवन्ति इति अनुमानितम् । तेषां जीवनस्य गुणवत्तायां प्रचण्डः प्रभावः भवति, वर्तमानकाले अस्पताले मृत्योः ३-७% भागः, एकवर्षीयमृत्युदरः १९.४-५८% च भवति सर्वेषां नितम्बभङ्गानाम् आर्धं भागं अन्तर्क्षिणात्मकं (IT) भवति ।

पश्चस्कन्धस्य अस्थिरता प्रायः व्यायामस्य वा अन्यस्य वा क्रियाकलापस्य समये आघातकारी पश्चविक्षेपस्य वा पुनरावर्तनीयस्य न्यूनतम-आक्रामक-चोटस्य कारणेन भवति, यत्र प्रतिवर्षं प्रति १००००००० जनानां वार्षिक-प्रकरणस्य दरः ४.६४ प्रकरणाः भवन्ति पश्चस्कन्धस्य चिकित्सायाः अनेकाः शल्यक्रियाविधयः

बालकानां जानुसन्धिस्य चोटेषु पैटेलोफेमोरल इन्स्टेबिलिटी (PFI) सामान्या अस्ति । पीएफआई ऊरु-ट्रोक्लीयर-खाले पटलर-गतिशील-सम्बन्धस्य असन्तुलनस्य कारणेन भवति । पटलस्य बाह्यविक्षेपः पीएफआई इत्यस्य चरमभागः भवति, यत् मध्यस्थिरीकरणस्य चोटस्य कारणेन भवति, यस्य परिणामेण पटलः पार्श्विक ऊरुकण्डिलस्य उपरि प्रहारं करोति