အရိုးကျိုးခြင်းများသည် အများအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများသို့ ဒဏ်ရာများဖြင့် တွဲသွားလေ့ရှိသည်။ ကုသရေး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် လူနာများအား ကုသပေးရမည်။

Metacarpophalangeal fracture သည် လက်ဒဏ်ရာရရှိသူများ၏ 1/4 ခန့်၏ 1/4 ခန့်၏ လက်တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရလေ့ရှိသော ရိုးကျိုးမှုဖြစ်သည်။ လက်၏သိမ်မွေ့ပြီး ရှုပ်ထွေးသောဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ကောင်းမွန်သောမော်တာလုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့်၊ လက်ကျိုးခြင်းကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းသည် အခြားရှည်လျားသော tubular fractures များကို ကုသခြင်းထက် ပို၍အရေးကြီးပြီး နည်းပညာပိုင်းအရ ရှုပ်ထွေးပါသည်။

တင်ပါးဆုံရိုးကျိုးခြင်းများသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် တစ်နှစ်လျှင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ 500,000 ထိခိုက်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ရှိတွင် ဆေးရုံတွင်းသေဆုံးမှု၏ 3-7% နှင့် တစ်နှစ်သေဆုံးမှုနှုန်း 19.4-58% တို့၏ လူနေမှုဘဝအရည်အသွေးအပေါ် ကြီးမားသောသက်ရောက်မှုရှိသည်။ တင်ပါးဆုံရိုးကျိုးမှုအားလုံး၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ intertrochanteric (IT) ဖြစ်သည်

Posterior shoulder instability သည် အများအားဖြင့် traumatic posterior dislocation သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ခန်း သို့မဟုတ် အခြားသော လုပ်ငန်းဆောင်တာများအတွင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ထိုးဖောက်ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး တစ်နှစ်လျှင် လူ 100000 လျှင် 4.64 နှုန်း ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။ Posterior ပခုံးကို ကုသရန်အတွက် ခွဲစိတ်နည်းများစွာ

Patellofemoral instability (PFI) သည် ကလေးများ၏ ဒူးဆစ်ဒဏ်ရာများတွင် အဖြစ်များပါသည်။ PFI သည် femoral trochlear groove တွင် patellar dynamic ဆက်နွယ်မှုမညီမျှခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ patella ၏ပြင်ပရွေ့လျားမှုသည် PFI ၏အစွန်းရောက်မှုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် medial stabilizer ၏ဒဏ်ရာကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ patella သည် lateral femoral condyle ကိုထိမှန်စေသည်။