Złamanie śródręczno-paliczkowe jest częstym złamaniem w urazach ręki i występuje u około 1/4 pacjentów z urazem ręki. ze względu na delikatną i złożoną budowę dłoni oraz doskonałe funkcje motoryczne, leczenie złamań dłoni jest o wiele ważniejsze i bardziej złożone technicznie niż leczenie innych długich złamań rurkowych.

Złamania trzonu kości ramiennej (HSF) są stosunkowo częste i stanowią około 1–5% wszystkich złamań. Roczna zapadalność wynosi 13 do 20 na 100 000 osób i stwierdzono, że wzrasta wraz z wiekiem. HSF ma dwumodalny rozkład wieku, przy czym pierwszy szczyt występuje u mężczyzn w wieku od 21 do 30 lat.

Niestabilność rzepkowo-udowa (PFI) jest częstą przypadłością urazów stawu kolanowego u dzieci. PFI jest spowodowane brakiem równowagi relacji dynamicznej rzepki w rowku bloczkowym kości udowej. Zewnętrzne zwichnięcie rzepki jest skrajnym PFI, które jest spowodowane uszkodzeniem stabilizatora przyśrodkowego, w wyniku czego rzepka uderza w kłykieć boczny kości udowej.

Złamaniom towarzyszą zwykle urazy innych części ciała. W całym procesie leczenia pacjenta należy traktować całościowo.

Jednoprzedziałowa alloplastyka stawu kolanowego (UKA) jest chirurgiczną alternatywą dla całkowitej alloplastyki stawu kolanowego (TKA) w leczeniu jednoprzedziałowej choroby zwyrodnieniowej stawów. Jednakże dane dotyczące częstości niepowodzeń UKA wskazują, że wskaźnik przeżycia 7-letniego wynosi 74%, czyli jest znacznie niższy niż w przypadku TKA (92%). Chociaż czynniki własne pacjenta zwiększają ryzyko niepowodzenia, np. młodsi pacjenci i wyższy wskaźnik masy ciała (BMI) mogą zwiększać ryzyko niepowodzenia UKA, techniczne błędy chirurgiczne uznano za ważne czynniki ryzyka wczesnego niepowodzenia. W Wielkiej Brytanii osiągnięcie optymalnego wyrównania protetycznego i zwisu (nawisu) stanowi wyzwanie. Protezę kości piszczelowej należy dobrać wymiarowo i wszczepić w sposób minimalizujący podrażnienie tkanek miękkich. Wykazano, że przyśrodkowy nawis kości piszczelowej większy niż 3 mm jest istotnym czynnikiem ryzyka obniżenia wyniku Oxford Knee Score (OKS) i nasilenia bólu. Głównym celem tego badania była ocena ogólnych wyników klinicznych i obrazowych UKA.