شکستگی متاکارپوفالانژیال یک شکستگی شایع در ترومای دست است که حدود 1/4 بیماران مبتلا به ضربه دست را تشکیل می دهد. به دلیل ساختار ظریف و پیچیده دست و عملکرد حرکتی ظریف، مدیریت شکستگی‌های دست بسیار مهم‌تر و از نظر فنی پیچیده‌تر از درمان سایر شکستگی‌های لوله‌ای بلند است.

شکستگی های ساقه بازو (HSF) نسبتاً شایع هستند و تقریباً 1٪ تا 5٪ از همه شکستگی ها را تشکیل می دهند. بروز سالانه 13 تا 20 در هر 100000 نفر است و مشخص شده است که با افزایش سن افزایش می یابد.

ناپایداری کشکک رانی (PFI) در آسیب های مفصل زانو کودکان شایع است. PFI ناشی از عدم تعادل رابطه دینامیک کشکک در شیار تروکلئر استخوان ران است. دررفتگی خارجی کشکک، حد فاصل PFI است که در اثر آسیب تثبیت کننده داخلی ایجاد می شود و در نتیجه کشکک به کندیل جانبی فمورال برخورد می کند.

شکستگی معمولاً با آسیب به سایر قسمت های بدن همراه است. در کل فرآیند درمان، بیماران باید به طور کلی درمان شوند.

آرتروپلاستی تک بخش زانو (UKA) یک جایگزین جراحی برای آرتروپلاستی کامل زانو (TKA) برای درمان استئوآرتریت تک قسمتی است. با این حال، داده های مربوط به میزان شکست UKA نرخ بقای 7 ساله 74٪ را نشان می دهد که به طور قابل توجهی کمتر از TKA (92٪) است. اگرچه عوامل خود بیمار خطر شکست را افزایش می دهد، مانند بیماران جوان تر و شاخص توده بدنی (BMI) بالاتر ممکن است خطر شکست UKA را افزایش دهد، خطاهای فنی جراحی به عنوان عوامل خطر مهم برای شکست زودرس در نظر گرفته شده است. در UKA، دستیابی به تراز بهینه پروتز و اورهنگ (اورهنگ) چالش برانگیز است. پروتز تیبیا باید به گونه ای اندازه گیری و کاشته شود که تحریک بافت نرم را به حداقل برساند و نشان داده شده است که آویزان داخلی تیبیا بیش از 3 میلی متر یک عامل خطر مهم برای کاهش نمره زانو آکسفورد (OKS) و افزایش درد است. هدف اصلی این مطالعه ارزیابی کلی پیامدهای کلینیکی و تصویربرداری UKA بود.