पश्चस्कन्धस्य अस्थिरता प्रायः व्यायामस्य वा अन्यस्य वा क्रियाकलापस्य समये आक्रोशजनकपश्चविक्षेपस्य अथवा पुनरावर्तनीयस्य न्यूनतम-आक्रामक-चोटस्य कारणेन भवति, यत्र प्रतिवर्षं प्रति १००००००० जनानां वार्षिकप्रकरणस्य दरः ४.६४ प्रकरणाः भवन्ति पश्चस्कन्धस्य चिकित्सायाः अनेकाः शल्यक्रियाविधयः

मेटाकार्पोफैलेन्जियलभङ्गः हस्तस्य आघातस्य सामान्यः भङ्गः अस्ति, यत्र हस्तस्य आघातस्य रोगिणां प्रायः १/४ भागः भवति । हस्तस्य सुकुमारजटिलसंरचनायाः सूक्ष्ममोटरकार्यस्य च कारणात् अन्येषां दीर्घनलीभङ्गानाम् उपचारापेक्षया हस्तभङ्गस्य प्रबन्धनं दूरतरं महत्त्वपूर्णं तकनीकीदृष्ट्या च जटिलं भवति

ह्युमरल काण्डभङ्गः (HSF) तुल्यकालिकरूपेण सामान्यः भवति, यत् सर्वेषां भङ्गानाम् प्रायः १% तः ५% यावत् भवति । वार्षिकं प्रकोपः प्रति एकलक्षं जनानां मध्ये १३ तः २० यावत् भवति तथा च वयसः सह वर्धमानं दृश्यते।HSF इत्यस्य द्विधा आयुवितरणं भवति, यत्र प्रथमं शिखरं २१ तः ३० वर्षाणां मध्ये पुरुषेषु भवति

बालकानां जानुसन्धिस्य चोटेषु पैटेलोफेमोरल इन्स्टेबिलिटी (PFI) सामान्यम् अस्ति । पीएफआई ऊरु-ट्रोक्लीयर-खाते पैटेलर-गतिशील-सम्बन्धस्य असन्तुलनस्य कारणेन भवति । पटलस्य बाह्यविक्षेपः पीएफआई इत्यस्य चरमभागः भवति, यः मध्यस्थिरीकरणस्य चोटस्य कारणेन भवति, यस्य परिणामेण पटलः पार्श्वीय-ऊरु-कण्डिल-प्रहारं करोति

भङ्गः प्रायः शरीरस्य अन्येषु भागेषु चोटैः सह भवति । समग्रचिकित्साप्रक्रियायां रोगिणां समग्ररूपेण चिकित्सा करणीयम् ।