Niestabilność tylna barku jest zwykle spowodowana urazowym zwichnięciem tylnej części barku lub powtarzającymi się, małoinwazyjnymi urazami podczas ćwiczeń lub innych czynności, a roczny wskaźnik zapadalności wynosi 4,64 przypadków na 100 000 osób rocznie. Kilka technik chirurgicznych w leczeniu tylnego barku

Złamanie śródręczno-paliczkowe jest częstym złamaniem w urazach ręki i występuje u około 1/4 pacjentów z urazem ręki. ze względu na delikatną i złożoną budowę dłoni oraz doskonałe funkcje motoryczne, leczenie złamań dłoni jest o wiele ważniejsze i bardziej złożone technicznie niż leczenie innych długich złamań rurkowych.

Złamania trzonu kości ramiennej (HSF) są stosunkowo częste i stanowią około 1–5% wszystkich złamań. Roczna zapadalność wynosi 13 do 20 na 100 000 osób i stwierdzono, że wzrasta wraz z wiekiem. HSF ma dwumodalny rozkład wieku, przy czym pierwszy szczyt występuje u mężczyzn w wieku od 21 do 30 lat.

Niestabilność rzepkowo-udowa (PFI) jest częstą przypadłością urazów stawu kolanowego u dzieci. PFI jest spowodowane brakiem równowagi relacji dynamicznej rzepki w rowku bloczkowym kości udowej. Zewnętrzne zwichnięcie rzepki jest skrajnym PFI, które jest spowodowane uszkodzeniem stabilizatora przyśrodkowego, w wyniku czego rzepka uderza w kłykieć boczny kości udowej.

Złamaniom towarzyszą zwykle urazy innych części ciała. W całym procesie leczenia pacjenta należy traktować całościowo.