Proximal humerus fractures သည် trauma orthopedics တွင် အဖြစ်အများဆုံး အရိုးကျိုးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး proximal humerus fractures အများစုသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများတွင် စွမ်းအင်နည်းပါးသော အရိုးပွအရိုးကျိုးများဖြစ်သည်။ proximal humerus fractures အများစုကို ရှေးရိုးစွဲပုံစံဖြင့် ကုသနိုင်သော်လည်း အရိုးကျိုးခြင်း၏ 10-15% လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

Posterior shoulder instability သည် အများအားဖြင့် traumatic posterior dislocation သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ခန်း သို့မဟုတ် အခြားသော လုပ်ငန်းဆောင်တာများအတွင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ထိုးဖောက်ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ဖြင့် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး နှစ်စဉ်ဖြစ်ပွားမှုနှုန်းမှာ တစ်နှစ်လျှင် လူ 100000 လျှင် 4.64 မှုဖြစ်သည်။ Posterior ပခုံးကို ကုသရန်အတွက် ခွဲစိတ်နည်းများစွာ

Metacarpophalangeal fracture သည် လက်ဒဏ်ရာရရှိသူများ၏ 1/4 ခန့်၏ 1/4 ခန့်၏ လက်တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရလေ့ရှိသော ရိုးကျိုးမှုဖြစ်သည်။ လက်၏သိမ်မွေ့ပြီး ရှုပ်ထွေးသောဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ကောင်းမွန်သောမော်တာလုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့်၊ လက်ကျိုးခြင်းကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းသည် အခြားရှည်လျားသော tubular fractures များကို ကုသခြင်းထက် ပိုမိုအရေးကြီးပြီး နည်းပညာပိုင်းအရ ရှုပ်ထွေးပါသည်။

Humeral stem fractures (HSF) သည် အတော်လေး အဖြစ်များပြီး အရိုးကျိုးမှုအားလုံး၏ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် 1% မှ 5% အထိရှိသည်။ နှစ်စဉ်ဖြစ်ပွားမှုမှာ လူတစ်သိန်းလျှင် 13 မှ 20 ထိဖြစ်ပြီး အသက်အရွယ်အရ တိုးလာကြောင်း တွေ့ရှိရပါသည်။HSF တွင် bimodal age ခွဲဝေမှုရှိပြီး အသက် 21 နှစ်မှ 30 နှစ်ကြား အမျိုးသားများတွင် ပထမဆုံးအဖြစ်အများဆုံးဖြစ်သည်။

Patellofemoral instability (PFI) သည် ကလေးများ၏ ဒူးဆစ်ဒဏ်ရာများတွင် အဖြစ်များပါသည်။ PFI သည် femoral trochlear groove တွင် patellar dynamic ဆက်နွယ်မှုမညီမျှခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ patella ၏ပြင်ပရွေ့လျားမှုသည် PFI ၏အစွန်းရောက်မှုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် medial stabilizer ၏ဒဏ်ရာကြောင့်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် patella သည် lateral femoral condyle ကိုထိမှန်စေသည်။