Görüntüleme: 143 Yazar: Site Editörü Yayınlanma Zamanı: 2022-09-14 Kaynak: Alan
Servikal implantlar, omurga stabilitesini yeniden sağlamak, hizalamayı korumak ve servikal omurga bozukluklarının neden olduğu nörolojik semptomları hafifletmek için servikal omurga cerrahisinde kullanılan özel tıbbi cihazlardır. Bu implantlar, hastanın hareketliliğini ve yaşam kalitesini artırırken, boyundaki dejeneratif, travmatik ve deformiteye bağlı durumların tedavisinde kritik bir rol oynar.

Servikal omurga implantları, cerrahi müdahale sonrasında servikal vertebranın bileşenlerini desteklemek, değiştirmek veya stabilize etmek için tasarlanmıştır. Konservatif tedavilerin ağrıyı, nörolojik defisitleri veya mekanik instabiliteyi gidermede başarısız olduğu durumlarda yaygın olarak kullanılırlar.
Klinik açıdan bakıldığında, servikal implantlar cerrahların seçilen prosedüre bağlı olarak omurga dekompresyonu, füzyonu veya hareket korumasını elde etmelerine yardımcı olur. Modern servikal implant sistemleri biyomekanik stabiliteyi, biyouyumluluğu ve uzun vadeli klinik güvenilirliği vurgular.
Servikal omurga, omurganın üst kısmında yer alan yedi omurdan (C1-C7) oluşur. Bu bölge başı destekler, omuriliği korur ve geniş hareket aralığına izin verir.
Her servikal vertebra boyun hareketine ve yük dağılımına farklı şekilde katkıda bulunur. Üst servikal omurga (C1-C2) esas olarak rotasyondan sorumludur, alt servikal segmentler (C3-C7) ise fleksiyon, ekstansiyon ve lateral bükülmeyi kolaylaştırır.
Omurlar arasında şoku absorbe eden ve sinir kökleri için mesafeyi koruyan intervertebral diskler bulunur. Bu bölgedeki dejenerasyon veya yaralanma sinir yapılarını sıkıştırabilir ve sıklıkla servikal implantlarla cerrahi müdahaleyi gerektirir.
Servikal implantlar tipik olarak yapısal hasar veya dejenerasyonun omurga stabilitesini veya nörolojik fonksiyonu tehlikeye atması durumunda endikedir.
Yaşa bağlı disk dejenerasyonu veya disk herniasyonu kronik boyun ağrısına, radikülopatiye veya miyelopatiye neden olabilir. Servikal implantlar disk yüksekliğini düzeltmeye ve sinir sıkışmasını hafifletmeye yardımcı olur.
Omurilik kanalının daralması omuriliği veya sinir köklerini sıkıştırarak zayıflığa, uyuşukluğa veya yürüme bozukluklarına neden olabilir. Cerrahi dekompresyon sıklıkla implantlarla stabilizasyon gerektirir.
Travmatik yaralanmalar omurganın hizalanmasını bozabilir. Servikal fiksasyon sistemleri mekanik stabiliteyi yeniden sağlamak ve ikincil nörolojik hasarı önlemek için gereklidir.

Patolojiye, cerrahi yaklaşıma ve istenen klinik sonuca göre farklı servikal implant sistemleri seçilir.
Ön servikal plaklar, anterior servikal diskektomi ve füzyon (ACDF) prosedürlerinde yaygın olarak kullanılır. Bu plakalar anında stabilite sağlar ve vertebral gövdeler arasında başarılı kemik füzyonunu destekler.
Yapay servikal diskler, disk dejenerasyonunun neden olduğu ağrıyı hafifletirken fizyolojik hareketi korumak için tasarlanmıştır. Servikal disk replasmanı genellikle daha genç veya daha aktif hastalar için düşünülür.
Özellikle çok seviyeli füzyon veya kompleks deformite vakalarında omurgayı enseden itibaren stabilize etmek için posterior servikal vidalar ve çubuklar kullanılır.
Vertebral cismin çıkarılmasını içeren vakalarda korpektomi kafesleri ön kolon desteği sağlar ve omurga hizasının korunmasına yardımcı olur.
Malzeme seçimi implant performansında ve uzun vadeli sonuçlarda çok önemli bir rol oynar.
Titanyum implantlar mükemmel güç, korozyon direnci ve osseointegrasyon sunarak servikal fiksasyon sistemlerinde yaygın olarak kullanılmasını sağlar.
PEEK (polietereterketon) kafesleri kemiğe daha yakın elastik modül sağlar ve daha net postoperatif görüntülemeye olanak tanıyarak doğru füzyon değerlendirmesini destekler.
Modern servikal implantlar, kemik entegrasyonunu ve biyomekanik uyumluluğu geliştirmek için gözenekli yapılara veya 3D baskılı tasarımlara sahip olabilir.
Servikal implant ameliyatı hastanın anatomisi ve patolojisine göre dikkatle planlanır.
Uygun implant sistemini seçmeden önce omurga hizalamasını, sinir sıkışmasını ve kemik kalitesini değerlendirmek için MRI ve CT taramaları gibi görüntüleme çalışmaları kullanılır.
Anterior yaklaşımlar genellikle disk replasmanı ve füzyon prosedürlerinde kullanılır ve minimum kas hasarıyla servikal disklere doğrudan erişime izin verir.
Kapsamlı dekompresyon veya çok seviyeli stabilizasyon gerektiren durumlarda posterior yaklaşımlar tercih edilir.
Ameliyat sonrası iyileşme, yapılan işleme ve hastanın durumuna göre değişmektedir.
Bazı hastalar, erken iyileşme aşamasında hareketi sınırlamak ve iyileşmeyi desteklemek için boyunluk takmaya ihtiyaç duyabilir.
Rehabilitasyon programları boyun hareketliliğini yeniden sağlamaya, çevredeki kasları güçlendirmeye ve genel işlevi iyileştirmeye odaklanır.
Çoğu hastada, tıbbi rehberlik altında günlük aktivitelere kademeli olarak dönüşle birlikte semptomlarda belirgin iyileşme görülür.
Servikal implant cerrahisi genel olarak güvenli olsa da potansiyel riskler anlaşılmalıdır.
Doğru cerrahi teknik ve postoperatif bakım, implantla ilişkili komplikasyon riskini azaltır.
Füzyon prosedürleri komşu segmentlerdeki stresi artırabilir ve bazen daha fazla müdahale gerektirebilir.
Optimum servikal implantın seçilmesi birçok faktörü içerir.
Yaş, kemik yoğunluğu ve omurganın hizalanması implant seçimini etkiler.
Cerrahlar stabilitenin faydalarını doğal servikal hareketi sürdürme arzusuna karşı tartarlar.
İmplantlar uluslararası düzenleyici gereklilikleri karşılamalı ve klinik kanıtlarla desteklenmelidir.
Servikal implantlar servikal omurga bozukluklarının tedavisinde stabilite, ağrı giderme ve iyileştirilmiş nörolojik sonuçlar sağlayan temel araçlardır. İmplant tasarımı, malzemeleri ve cerrahi tekniklerdeki ilerlemelerle servikal omurga cerrahisi dünya çapındaki hastalar için güvenilir ve öngörülebilir sonuçlar sunmaya devam ediyor.
Cerrahlar ve tıbbi cihaz alıcıları için servikal implant seçeneklerini anlamak, optimum klinik sonuçlara ve uzun vadeli başarıya ulaşmanın anahtarıdır.
Servikal omurga implantları, servikal omurgaya stabilite ve destek sağlamak için boyuna cerrahi olarak implante edilen tıbbi cihazlardır. Dejeneratif disk hastalığı, spinal stenoz ve fıtıklaşmış diskler dahil olmak üzere çeşitli durumların tedavisinde kullanılırlar. Bu yazıda farklı tipte servikal omurga implantlarını, bunların kullanımlarını ve ilgili cerrahi prosedürleri tartışacağız.
Servikal implantlar servikal omurgayı stabilize etmek, sinir sıkışmasını hafifletmek, hizalamayı yeniden sağlamak ve servikal omurga ameliyatından sonra füzyonu veya hareketin korunmasını desteklemek için kullanılır.
Servikal implant cerrahisi yaygın olarak dejeneratif disk hastalığı, servikal disk herniasyonu, spinal stenoz, kırıklar, instabilite ve omurilik basısı için yapılır.
En yaygın servikal implantlar arasında anterior servikal plaklar, servikal disk replasman cihazları, posterior fiksasyon sistemleri ve korpektomi kafesleri bulunur.
Servikal implantlar tipik olarak dayanıklılıkları, biyouyumlulukları ve omurga füzyonu veya hareket korumayla uyumlulukları nedeniyle seçilen titanyum alaşımlarından veya PEEK malzemelerinden yapılır.
Servikal füzyon, stabilite sağlamak için tedavi edilen segmentteki hareketi ortadan kaldırırken, servikal disk replasmanı doğal hareketi korur ve bitişik segmentlerdeki stresi azaltabilir.
İyileşme süresi prosedüre göre değişir, ancak çoğu hasta haftalar içinde normal günlük aktivitelerine döner; tam iyileşme ve füzyon değerlendirmesi birkaç ay sürer.
Modern servikal implantlar, uygun şekilde seçildiğinde ve cerrahi olarak implante edildiğinde yüksek klinik başarı oranlarıyla uzun vadeli güvenlik ve dayanıklılık için tasarlanmıştır.
Komplikasyonlar veya komşu segment hastalığını içeren nadir vakalarda, klinik değerlendirmeye bağlı olarak servikal implantların revizyonu veya çıkarılması gerekebilir.