بی‌ثباتی خلفی شانه معمولاً به دلیل دررفتگی خلفی ضربه‌ای یا آسیب کم تهاجمی مکرر در حین ورزش یا سایر فعالیت‌ها، با نرخ بروز سالانه 4.64 مورد در هر 100000 نفر در سال ایجاد می‌شود. چندین تکنیک جراحی برای درمان شانه خلفی

ناپایداری کشکک رانی (PFI) در آسیب های مفصل زانو کودکان شایع است. PFI ناشی از عدم تعادل رابطه دینامیک کشکک در شیار تروکلئر استخوان ران است. دررفتگی خارجی کشکک، حد فاصل PFI است که در اثر آسیب تثبیت کننده داخلی ایجاد می شود و در نتیجه کشکک به کندیل جانبی فمورال برخورد می کند.

جااندازی بسته روشی با حداقل تهاجم است که می تواند برای شکستگی های پایدار اندام ها بدون از دست دادن جریان خون، بدون خطر عفونت، بهبود عملکرد سریع، کاهش قابل توجه هزینه های پزشکی مورد استفاده قرار گیرد و می تواند برای کاهش بسته ناخن توخالی و فیکس کردن پین داخل مدولاری برای درمان شکستگی های مختلف ناپایدار مانند شکستگی استخوان فمور، شکستگی استخوان استخوان ران، شکستگی استخوان ران، شکستگی استخوان ساقه، استفاده شود. شکستگی های ساقه بازو و غیره، از بین بردن تخریب جریان خون با کاهش برش.

شکستگی گردن فمور یکی از شایع ترین آسیب های ارتوپدی است که در عمل بالینی با آن مواجه می شود، به طوری که اکثر بیماران مسن بیش از 50 درصد از شکستگی های لگن را تشکیل می دهند. طبق آمار، در سال های اخیر میزان شکستگی های گردن فمور به تدریج افزایش یافته است

آرتروپلاستی تک بخش زانو (UKA) یک جایگزین جراحی برای آرتروپلاستی کامل زانو (TKA) برای درمان استئوآرتریت تک قسمتی است. با این حال، داده های مربوط به میزان شکست UKA نرخ بقای 7 ساله 74٪ را نشان می دهد که به طور قابل توجهی کمتر از TKA (92٪) است. اگرچه عوامل خود بیمار خطر شکست را افزایش می دهد، مانند بیماران جوان تر و شاخص توده بدنی (BMI) بالاتر ممکن است خطر شکست UKA را افزایش دهد، خطاهای فنی جراحی به عنوان عوامل خطر مهم برای شکست زودرس در نظر گرفته شده است. در UKA، دستیابی به تراز بهینه پروتز و اورهنگ (اورهنگ) چالش برانگیز است. پروتز تیبیا باید به گونه ای اندازه گیری و کاشته شود که تحریک بافت نرم را به حداقل برساند و نشان داده شده است که آویزان داخلی تیبیا بیش از 3 میلی متر یک عامل خطر مهم برای کاهش نمره زانو آکسفورد (OKS) و افزایش درد است. هدف اصلی این مطالعه ارزیابی کلی پیامدهای کلینیکی و تصویربرداری UKA بود.