Posterior omuz instabilitesi genellikle travmatik posterior çıkık veya egzersiz veya diğer aktiviteler sırasında tekrarlayan minimal invazif yaralanmalardan kaynaklanır ve yıllık insidans oranı yılda 100.000 kişi başına 4,64 vakadır. Arka omuz tedavisinde çeşitli cerrahi teknikler

Patellofemoral instabilite (PFI), çocukların diz eklemi yaralanmalarında yaygındır. PFI, femoral troklear oluktaki patellar dinamik ilişkinin dengesizliğinden kaynaklanır. Patellanın dış dislokasyonu, medial stabilizatörün yaralanmasından kaynaklanan ve patellanın lateral femoral kondile çarpmasıyla sonuçlanan PFI'nin en uç noktasıdır.

Kapalı redüksiyon, kan akışı kaybı olmayan, enfeksiyon riski olmayan, hızlı fonksiyonel iyileşmeye sahip, tıbbi maliyetleri önemli ölçüde azaltan ekstremitelerin stabil kırıkları için kullanılabilen ve femur boynu kırıkları, femur sapı kırıkları, tibiofibular kırıklar, humerus sapı kırıkları vb. gibi çeşitli stabil olmayan kırıkların kapalı redüksiyon içi boş çivi ve intramedüller pin fiksasyonu tedavisinde kullanılabilen, insizyonel redüksiyonla kan akışının tahribatını ortadan kaldıran minimal invazif bir tekniktir.

Femur boyun kırığı klinik pratikte en sık karşılaşılan ortopedik yaralanmalardan biridir ve yaşlı hastaların çoğunluğu kalça kırıklarının %50'sinden fazlasını oluşturur. İstatistiklere göre femur boynu kırıklarının görülme sıklığı son yıllarda giderek arttı.

Tek kompartmanlı diz artroplastisi (UKA), tek kompartmanlı osteoartrit tedavisinde total diz artroplastisine (TDA) cerrahi bir alternatiftir. Bununla birlikte, UKA'nın başarısızlık oranına ilişkin veriler, 7 yıllık hayatta kalma oranının %74 olduğunu göstermektedir; bu oran, TKA'nınkinden (%92) önemli ölçüde daha düşüktür. Her ne kadar hastaların daha genç olması ve vücut kitle indeksinin (BMI) daha yüksek olması gibi hastaların kendi faktörleri başarısızlık riskini artırsa da, cerrahi teknik hatalar erken başarısızlık için önemli risk faktörleri olarak değerlendirilmektedir. UKA'da optimal protez hizalaması ve sarkıntı (çıkıntı) elde etmek zordur. Tibial protez, yumuşak doku tahrişini en aza indirecek şekilde boyutlandırılmalı ve implante edilmelidir ve 3 mm'den fazla medial tibial çıkıntının, Oxford Diz Skorunun (OKS) azalması ve ağrının artması için önemli bir risk faktörü olduğu gösterilmiştir. Bu çalışmanın temel amacı UKA'nın genel klinik ve görüntüleme sonuçlarını değerlendirmekti.