شکستگی متاکارپوفالانژیال یک شکستگی شایع در ترومای دست است که حدود 1/4 بیماران مبتلا به ضربه دست را تشکیل می دهد. به دلیل ساختار ظریف و پیچیده دست و عملکرد حرکتی ظریف، مدیریت شکستگی‌های دست بسیار مهم‌تر و از نظر فنی پیچیده‌تر از درمان سایر شکستگی‌های لوله‌ای بلند است.

تخمین زده می شود که شکستگی لگن سالانه 500000 بزرگسال را در ایالات متحده تحت تاثیر قرار دهد. آنها تأثیر فوق العاده ای بر کیفیت زندگی دارند، در حال حاضر 3-7٪ از مرگ و میر در بیمارستان و نرخ مرگ و میر یک ساله 19.4-58٪ است. تقریباً نیمی از شکستگی‌های لگن از نوع اینترتروکانتریک (IT) هستند.

بی‌ثباتی خلفی شانه معمولاً به دلیل دررفتگی خلفی ضربه‌ای یا آسیب کم تهاجمی مکرر در حین ورزش یا سایر فعالیت‌ها، با نرخ بروز سالانه 4.64 مورد در هر 100000 نفر در سال ایجاد می‌شود. چندین تکنیک جراحی برای درمان شانه خلفی

ناپایداری کشکک رانی (PFI) در آسیب های مفصل زانو کودکان شایع است. PFI ناشی از عدم تعادل رابطه دینامیک کشکک در شیار تروکلئر استخوان ران است. دررفتگی خارجی کشکک، حد فاصل PFI است که در اثر آسیب تثبیت کننده داخلی ایجاد می شود و در نتیجه کشکک به کندیل جانبی فمورال برخورد می کند.

جااندازی بسته روشی با حداقل تهاجم است که می تواند برای شکستگی های پایدار اندام ها بدون از دست دادن جریان خون، بدون خطر عفونت، بهبود عملکرد سریع، کاهش قابل توجه هزینه های پزشکی مورد استفاده قرار گیرد و می تواند برای کاهش بسته ناخن توخالی و فیکس کردن پین داخل مدولاری برای درمان شکستگی های مختلف ناپایدار مانند شکستگی استخوان فمور، شکستگی استخوان استخوان ران، شکستگی استخوان ران، شکستگی استخوان ساقه، استفاده شود. شکستگی های ساقه بازو و غیره، از بین بردن تخریب جریان خون با کاهش برش.