شما اینجا هستید: صفحه اصلی »
اخبار »
ستون فقرات »
دیسککتومی قدامی گردن با رفع فشار و فیوژن ایمپلنت (ACDF)
دیسککتومی قدامی گردن با رفع فشار و فیوژن ایمپلنت (ACDF)
بازدید: 0 نویسنده: ویرایشگر سایت زمان انتشار: 30-05-2025 منبع: سایت
دیسککتومی قدامی گردن با رفع فشار و فیوژن ایمپلنت (ACDF) یکی از متداول‌ترین روش‌های جراحی مورد استفاده برای درمان کوفتگی گردنی از نوع نخاع و ریشه عصبی، ترومای ستون فقرات گردنی و سایر اختلالات است و دارای مزایای نرخ طبیعی بودن، عدم تثبیت اولیه، غیبت مجدد و بالا بودن است. عوارض رایج پس از عمل مانند مشکل در بلع، دژنراسیون بخش های مجاور، فلج عصب حنجره، نشت مایع مغزی نخاعی، هماتوم، عفونت و نشست ایمپلنت بین مهره ای و غیره. بروز کلی عوارض بعد از عمل حدود 8 درصد است.
در پاسخ به مشکلات فوق، جامعه دانشگاهی به طور مداوم بر روی بهبودهای فنی، پیشرفت های مفهومی و بهینه سازی پروتز کار می کنند. دستگاه خود تثبیت کننده فیوژن ستون فقرات گردنی (ردیابی صفر)، که به طور کامل در فضای بین مهره ای جای می گیرد و به طور موثر خطر دیسفاژی بعد از عمل و دژنراسیون بخش مجاور را کاهش می دهد، به طور گسترده پذیرفته شده است.
عوارض بعد از عمل مرتبط با پروتزها در زیر مورد بحث قرار گرفته است ——
1. بحث بر سر برداشتن یا عدم برداشتن مفصل مهره قلاب شده
شکل 1 نمودار شماتیک ساختار conotruncus، شریان مهره ای، و نخاع و ریشه های عصبی.
الف ارتباط بین برجستگی مفصلی کونکا و شریان مهره ای.
ب در کتاب، لبه داخلی برجستگی مفصلی برداشته شده و لبه جانبی به طور مناسب حفظ می شود تا از آسیب به شریان مهره ای جلوگیری شود.
شکل 2 نمودار شماتیک فشردگی ریشه عصبی و رفع فشار با گسترش مفاصل مخروطی هیپرپلاستیک.
الف رشد استخوان و دژنراسیون ستون فقرات مفاصل مخروطی، سطح مقطع سوراخ بین مهره ای را کاهش می دهد و در نتیجه ریشه های عصبی را فشرده می کند.
ب دستگاه/ایمپلنت فیوژن بین مهره ای می تواند فضای بین مهره ای را باز کند تا ناحیه سوراخ بین مهره ای را بزرگ کند و با فشار ریشه عصبی تماس پیدا کند و در عین حال ثبات ستون فقرات را بازسازی کند.
ضرورت انجام جراحی قدامی ستون فقرات گردنی برای برداشتن مفصل قلابی مهره ای از زمان شروع این تکنیک محل بحث بوده است.
اولین توصیف رفع فشار قدامی دهانه رحم و همجوشی ایمپلنت با فیکساسیون داخلی توسط رابینسون و اسمیت در سال 1955 ارائه شد که در آن او این روش را بدون نیاز به برداشتن استئوفیت مفصل لپتوکیفوتیک توصیف کرد. کلوارد، یکی دیگر از بنیانگذاران ACDF، تأکید کرد که تمام فشارها باید برداشته شود، و حذف مستقیم لپتوکیفوز هیپرپلاستیک برای رفع فشار ضروری است، در حالی که رابینسون پاسخ داد که لپتوکیفوز می‌تواند با ایجاد ثبات ستون فقرات و از بین رفتن نیروهای مکانیکی غیرطبیعی جذب شود و این ناپایداری‌ها مربوط به تشکیل لپتوکیفوز هستند.
نمای ذخیره
محافظه کاران استدلال می کنند که مفصل قلاب 48٪ تا 60٪ از ثبات هر بخش کمک می کند و بیشترین ثبات را در قسمت خلفی ستون فقرات گردنی ایجاد می کند، و رفع فشار استاندارد فورامینوتومی گردنی، قسمت خلفی مفصل قلاب را کاهش می دهد و جنبه قدامی مفصل قلاب، که در آن قسمت از بین رفته، عصبی ترین و قسمتی ترین قسمت برداشته شده است. بی ثباتی و همچنین جابجایی موقعیت ایمپلنت موفقیت فیوژن را کاهش می دهد.
اگر بتوان نتایج بالینی معادل بدون برداشتن مفصل مهره قلابی به دست آورد، حفظ مفصل مهره قلابی از نظر تئوری می‌تواند مناسب‌ترین حالت را برای نرخ‌های همجوشی بالاتر فراهم کند. علاوه بر این، حفظ مفصل مهره هوک به کاهش شانس سابلوکساسیون مهره بعد از عمل کمک می کند و اشاره شده است که وقتی ناحیه مفصل مهره قلابی بیش از 38 درصد برداشته شود، میزان سابلوکساسیون فیوژن بین بادی به میزان قابل توجهی افزایش می یابد.
دیدگاه اکسیزیونیستی
بر اساس مکتب برداشت، از نظر تشریحی، دیواره خلفی مفصل لپتوسپوندیلار دیواره قدامی کانال ریشه عصبی است و باقیمانده استخوانی از هیپرپلازی مفصل لپتوسپوندیلار می‌تواند منجر به تنگی سوراخ بین مهره‌ای شود.
در عمل بالینی کنونی، رفع فشار با برداشتن لپتوکیفوز هنوز در بیماران مبتلا به فشرده سازی شدید هیپرپلازی مفصل لپتوکیفوتیک توصیه می شود تا در اسرع وقت از فشردگی عصب یا شریان مهره ای تسکین یابد.
به طور کلی، اختلاف نظر همیشه وجود داشته است، اما انتخاب حفظ، حفظ جزئی یا حذف کامل اسپوندیلولیستزیس قلاب با توجه به شرایط بیمار، در روش‌های بالینی مختلف به یک اتفاق نظر تبدیل شده است. استراتژی درمان فردی، با این حال، تقاضاهای زیادی را در مورد اندازه پروتز ایجاد می کند.
ردهای متداول صفر برش در بازار به دلیل نیاز به پیچ در 4 پیچ برای قفل کردن محدود می شود و عرض آنها باید 17.5 میلی متر باشد که برای برخی از ملیت ها اندازه بزرگی است و اغلب برای کاشت فیوژن در فضای بین مهره ای نیاز به انسداد جزئی مفصل قلاب دارد.
برش صفر قفل کننده 2 میخ SAGI با در نظر گرفتن ابعاد آناتومیکی جمعیت چین به عرض 14.8 میلی متر کاهش یافته است و درمان حین عمل شخصی تری را برای مفصل قلاب به اپراتور ارائه می دهد که امکان انتخاب درمان مفصل قلاب را با توجه به شرایط واقعی بیمار فراهم می کند و در عین حال از ثبات اولیه و همجوشی طولانی مدت اطمینان می دهد.
هماتوم اپیدورال نخاعی بعد از عمل
هماتوم اپیدورال نخاعی (SEH) یک عارضه نسبتاً نادر و جدی پس از رویکرد قدامی گردن رحم است که شیوع آن در حدود 0.1٪ تا 0.2٪ است. SEH در شبکه وریدی غنی اپیدورال رخ می دهد که اگر هماتوم به موقع درمان نشود منجر به اختلال عملکردی شدید نخاع خواهد شد. جراحی اورژانسی پس از تشخیص SEH می تواند به بهبود عملکرد عصبی کمک کند.
شماتیک SEH بعد از عمل ACCF
هماتوم اپیدورال نخاعی پس از ACDF و ACCF امکان پذیر است، با ACCF به دلیل ترومای بیشتر و تراوش بیشتر سطوح استخوانی، خطر بیشتری برای هماتوم دارد. با این حال، حجم کلی روش ACDF بیشتر است، با تعداد بیشتری از SEH ها رخ می دهد.
پیشگیری از SEH پس از رویکرد قدامی دهانه رحم باید در طول دوره بعد از عمل ادامه یابد:
الف. معاینه قبل از عمل باید تکمیل شود و بررسی های دقیق در مورد وجود بیماری های انعقادی و سابقه مصرف طولانی مدت سیگار و الکل انجام شود. اگر افرادی هستند که داروهای ضد انعقاد مصرف می کنند، باید یک هفته قبل از عمل مصرف آنها را قطع کنند.
ب. هموستاز کامل حین عمل، هموستاز ناقص با چاقوی انعقاد الکتریکی ممکن است منجر به خونریزی جدید شود، توصیه می شود از فورسپس الکتروکواگولاسیون دوقطبی استفاده کنید. در فرآیند برداشتن ساب توتال بدن مهره، موم استخوان باید اعمال شود تا از نشت بیش از حد خون از سطح استخوان جلوگیری شود. استفاده از داروهای هموستاتیک مانند تزریق ترانگزامیک اسید و غیره به منظور کاهش خونریزی حین عمل. نیازی به برداشتن کامل رباط طولی خلفی قطعه عمل شده نیست و حفظ مقدار کمی از رباط طولی خلفی در دو طرف نیز می تواند به اثر رفع فشار برسد. قرار دادن پروتز باید فضای کافی در سمت راست و چپ ایجاد کند. هنگام قرار دادن پروتز، باید فضای کافی در سمت چپ و راست باقی بماند تا خونریزی اپیدورال بتواند به سمت جلوی مهره ها جریان یابد و از طریق لوله تخلیه فشار منفی تخلیه شود.
ج- پس از عمل، علائم حیاتی را از نزدیک مشاهده کنید. زهکشی را صاف نگه دارید؛ برای جلوگیری از ترومبوز از داروهای ضد انعقاد به طور معقول استفاده کنید. نظارت دقیق بر عملکرد سیستم عصبی؛ در صورت وجود هر گونه ناهنجاری به موقع با آن برخورد کنید.
طراحی شده برای پاسخگویی به ابعاد تشریحی ملی
1. یک راه حل بالینی شخصی برای مدیریت مفصل مهره قلاب شده ارائه می دهد.
2. کاهش احتمال نشست بدن مهره ها
3. کاهش خطر هماتوم اپیدورال نخاعی
طراحی پیچ با زاویه متغیر برای کارکرد آسان
پیچ هایی با زاویه نوسان تاجی 1.5- درجه 11.5 درجه و زاویه چرخش سفالاد 36 درجه 44 درجه برای قرار دادن راحت تر ناخن حین عمل
کمتر تهاجمی
بدون نیاز به رزرو فضای اضافی برای قرار دادن پیچ، حداقل برش از 2.5 سانتی متر به حدود 2.0 سانتی متر کاهش می یابد.
سازگاری بیشتر با مفهوم عمل آندوسکوپی ستون فقرات، تحقق Endo-ACDF.
درباره CZMEDITECH
Cage Peek Cage (2 یا 4 پیچ‌های قفل‌شونده ) راه حل های ارتوپدی دقیقی هستند که با دقت توسط CZMEDITECH با تمرکز بر رفع فشار دیسککتومی قدامی گردن و فیوژن ایمپلنت و با هدایت یک چشم انداز جهانی، به ارائه راه حل های درمانی جامع کارآمد، راحت و مقرون به صرفه برای بیماران مبتلا به شکستگی های پیچیده در سراسر جهان اختصاص دارد.
این وب سایت از کوکی ها و فناوری های مشابه ('کوکی ها') استفاده می کند. با توجه به رضایت شما، از کوکی های تحلیلی برای ردیابی محتوای مورد علاقه شما و از کوکی های بازاریابی برای نمایش تبلیغات مبتنی بر علاقه استفاده می کند. ما برای این اقدامات از ارائه دهندگان شخص ثالث استفاده می کنیم که ممکن است از داده ها برای اهداف خود نیز استفاده کنند.
شما با کلیک کردن روی 'پذیرش همه' یا با اعمال تنظیمات فردی خود رضایت خود را اعلام می کنید. سپس دادههای شما ممکن است در کشورهای ثالث خارج از اتحادیه اروپا، مانند ایالات متحده، که سطح مناسبی از حفاظت از دادهها را ندارند و بهویژه در آنها، دسترسی مقامات محلی ممکن است به طور مؤثر جلوگیری نشود، پردازش شود. شما می توانید رضایت خود را با اثر فوری در هر زمان لغو کنید. اگر روی 'رد همه' کلیک کنید، فقط کوکیهای کاملا ضروری استفاده خواهند شد.
دیسککتومی قدامی گردن با رفع فشار و فیوژن ایمپلنت (ACDF) یکی از متداول‌ترین روش‌های جراحی مورد استفاده برای درمان کوفتگی گردنی از نوع نخاع و ریشه عصبی، ترومای ستون فقرات گردنی و سایر اختلالات است و دارای مزایای نرخ طبیعی بودن، عدم تثبیت اولیه، غیبت مجدد و بالا بودن است. عوارض رایج پس از عمل مانند مشکل در بلع، دژنراسیون بخش های مجاور، فلج عصب حنجره، نشت مایع مغزی نخاعی، هماتوم، عفونت و نشست ایمپلنت بین مهره ای و غیره. بروز کلی عوارض بعد از عمل حدود 8 درصد است.
