Fragmenti i madh i referohet një grupi implantesh të fiksimit të kockave të përdorura në kirurgjinë ortopedike për të trajtuar frakturat e kockave të gjata, të tilla si femuri (kocka e kofshës), tibia (kocka e këmbës) dhe humerus (kocka e sipërme e krahut).
Këto implante janë krijuar për të stabilizuar frakturën duke kapërcyer hendekun dhe duke lejuar kockën të shërohet në pozicionin e duhur. Implantet me fragmente të mëdha zakonisht përbëhen nga pllaka metalike dhe vida që implantohen në mënyrë kirurgjikale në sipërfaqen e kockës për të mbajtur fragmentet e kockave në vend.
Pllakat dhe vidhat janë më të mëdha dhe më të forta se ato të përdorura në implantet e fragmenteve të vogla, pasi ato duhet të mbajnë më shumë peshë dhe të përballojnë forca më të mëdha. Implantet me fragmente të mëdha zakonisht përdoren në fraktura më të rënda që kërkojnë stabilizim më të gjerë.
Pllakat mbyllëse janë bërë zakonisht nga materiale biokompatibile si titani, aliazh titani ose çelik inox. Këto materiale kanë forcë të shkëlqyer, ngurtësi dhe rezistencë ndaj korrozionit, duke i bërë ato ideale për përdorim në implantet ortopedike. Përveç kësaj, ato janë inerte dhe nuk reagojnë me indet e trupit, duke zvogëluar rrezikun e refuzimit ose inflamacionit. Disa pllaka mbyllëse mund të jenë gjithashtu të veshura me materiale të tilla si hidroksiapatiti ose veshje të tjera për të përmirësuar integrimin e tyre me indin kockor.
Të dyja pllakat e titanit dhe çeliku inox përdoren zakonisht në operacionet ortopedike, duke përfshirë mbylljen e pllakave. Zgjedhja midis dy materialeve varet nga disa faktorë, duke përfshirë llojin e operacionit, historinë mjekësore dhe preferencat e pacientit, dhe përvojën dhe preferencën e kirurgut.
Titani është një material i lehtë dhe i fortë që është biokompatibël dhe rezistent ndaj korrozionit, duke e bërë atë një zgjedhje të shkëlqyer për implantet mjekësore. Pllakat e titanit janë më pak të ngurtë se pllakat inox, të cilat mund të ndihmojnë në reduktimin e stresit në kockë dhe nxitjen e shërimit. Për më tepër, pllakat e titanit janë më radiolucente, që do të thotë se ato nuk ndërhyjnë në testet e imazhit si rrezet X ose MRI.
Çeliku inox, nga ana tjetër, është një material më i fortë dhe më i ngurtë që është gjithashtu biokompatibël dhe rezistent ndaj korrozionit. Është përdorur në implantet ortopedike për dekada dhe është një material i provuar dhe i vërtetë. Pllakat inox janë më pak të shtrenjta se pllakat e titanit, gjë që mund të jetë një konsideratë për disa pacientë.
Pllakat e titanit përdoren shpesh në kirurgji për shkak të vetive të tyre unike që i bëjnë ato një material ideal për implantet mjekësore. Disa nga përfitimet e përdorimit të pllakave të titanit në kirurgji përfshijnë:
Biokompatibiliteti: Titani është shumë biokompatibël, që do të thotë se nuk ka gjasa të shkaktojë një reaksion alergjik ose të refuzohet nga sistemi imunitar i trupit. Kjo e bën atë një material të sigurt dhe të besueshëm për përdorim në implantet mjekësore.
Forca dhe qëndrueshmëria: Titani është një nga metalet më të fortë dhe më të qëndrueshëm, gjë që e bën atë një material ideal për implantet që duhet të përballojnë streset dhe sforcimet e përdorimit të përditshëm.
Rezistenca ndaj korrozionit: Titani është shumë rezistent ndaj korrozionit dhe ka më pak gjasa të reagojë me lëngjet trupore ose materiale të tjera në trup. Kjo ndihmon në parandalimin e gërryerjes ose degradimit të implantit me kalimin e kohës.
Radiopaciteti: Titani është shumë radiopak, që do të thotë se mund të shihet lehtësisht në rrezet X dhe teste të tjera imazherike. Kjo e bën më të lehtë për mjekët që të monitorojnë implantin dhe të sigurohen që ai funksionon siç duhet.
Pllakat mbyllëse përdoren në operacionet ortopedike për të siguruar stabilitet dhe mbështetje për kockat që janë thyer, thyer ose dobësuar për shkak të sëmundjes ose lëndimit.
Pllaka është ngjitur me kockën duke përdorur vida, dhe vidhat mbyllen në pllakë, duke krijuar një konstrukt me kënd të fiksuar që siguron mbështetje të fortë për kockën gjatë procesit të shërimit. Pllakat mbyllëse përdoren zakonisht në trajtimin e frakturave të kyçit të dorës, parakrahut, kyçit të këmbës dhe këmbës, si dhe në operacionet e bashkimit të shtyllës kurrizore dhe procedurat e tjera ortopedike.
Ato janë veçanërisht të dobishme në rastet kur kocka është e hollë ose osteoporotike, pasi mekanizmi i mbylljes së pllakës siguron stabilitet të shtuar dhe redukton rrezikun e dështimit të implantit.
Një pllakë kockore është një pajisje mjekësore që përdoret për të stabilizuar frakturat e kockave gjatë procesit të shërimit. Është një copë metalike e sheshtë, e bërë zakonisht prej çeliku inox ose titani, që ngjitet në sipërfaqen e kockës duke përdorur vida. Pllaka vepron si një varëse e brendshme për të mbajtur fragmentet e kockave të thyera në shtrirjen e duhur dhe për të siguruar stabilitet gjatë procesit të shërimit. Vidhat e sigurojnë pllakën në kockë dhe pllaka i mban fragmentet e kockave në pozicionin e duhur. Pllakat e kockave janë krijuar për të siguruar fiksim të ngurtë dhe për të parandaluar lëvizjen në vendin e thyerjes, gjë që lejon kockën të shërohet siç duhet. Me kalimin e kohës, kocka do të rritet rreth pllakës dhe do ta inkorporojë atë në indin përreth. Pasi kocka të jetë shëruar plotësisht, pllaka mund të hiqet, megjithëse kjo nuk është gjithmonë e nevojshme.
Vidhat mbyllëse nuk sigurojnë ngjeshje, pasi ato janë krijuar për të kyçur në pllakë dhe për të stabilizuar fragmentet e kockave përmes konstruksioneve me kënd fiks. Kompresimi arrihet duke përdorur vida jo-mbyllëse që vendosen në vrimat e ngjeshjes ose vrimat e pllakës, duke lejuar ngjeshjen e fragmenteve të kockave ndërsa vidhat shtrëngohen.
Është normale të përjetoni dhimbje dhe parehati pasi të keni vendosur pllaka dhe vida gjatë operacionit. Megjithatë, dhimbja duhet të zvogëlohet me kalimin e kohës ndërsa trupi shërohet dhe vendi i kirurgjisë rimëkëmbet. Dhimbja mund të menaxhohet përmes mjekimit dhe terapisë fizike. Është e rëndësishme të ndiqni udhëzimet pas operacionit të dhëna nga kirurgu dhe t'i raportoni ekipit mjekësor çdo dhimbje të vazhdueshme ose përkeqësuese. Në raste të rralla, pajisjet (pllakat dhe vidhat) mund të shkaktojnë shqetësim ose dhimbje, dhe në raste të tilla, kirurgu mund të rekomandojë heqjen e pajisjeve.
Koha që i duhet kockave për t'u shëruar me pllaka dhe vida mund të ndryshojë në varësi të ashpërsisë së dëmtimit, vendndodhjes së dëmtimit, llojit të kockës dhe moshës dhe shëndetit të përgjithshëm të pacientit. Në përgjithësi, mund të duhen disa javë deri në disa muaj që kockat të shërohen plotësisht me ndihmën e pllakave dhe vidhave.
Gjatë periudhës fillestare të rikuperimit, e cila zakonisht zgjat rreth 6-8 javë, pacienti do të duhet të mbajë një gips ose mbajtëse për të mbajtur zonën e prekur të palëvizshme dhe të mbrojtur. Pas kësaj periudhe, pacienti mund të fillojë terapi fizike ose rehabilitim për të ndihmuar në përmirësimin e gamës së lëvizjes dhe forcës në zonën e prekur.
Megjithatë, është e rëndësishme të theksohet se procesi i shërimit nuk është i plotë pasi të hiqet gipsi ose mbajtësja dhe mund të duhen disa muaj të tjerë që kocka të rimodelohet plotësisht dhe të rifitojë forcën e saj origjinale. Në disa raste, pacientët mund të përjetojnë dhimbje ose parehati të mbetur për disa muaj pas lëndimit, edhe pasi kocka të jetë shëruar.